web analytics

Γελάνε κιόλας;

Πέρασε κατά πλειοψηφία η συμφωνία για το Eurogroup της Μάλτας στην συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστεροί φίλοι μας πανηγυρίζουν λες και έκλεισε ήδη αναίμακτα καμιά αξιολόγηση. Ο πρωθυπουργός μας δε, κάνει και τα αστειάκια του με τον σύντροφο κύριο Μπαλαούρα σχετικά με εκείνα τα ψωροτρακόσια ευρώ που είχε πάρει τον περασμένο Δεκέμβρη, τα οποία ως ένας άλλος Ρομπέν των δασών, έδωσε – κατόπιν δημοσιοποίησης του θέματος – στους συνδικαλιστές της Εθνικής Τράπεζας.

Όλο αυτό το χαρούμενο και εύθυμο κλίμα με κάνει για άλλη μία φορά να αναρωτιέμαι εάν αυτοί οι άνθρωποι συνειδητοποιούν στο παραμικρό το τι ακριβώς συμβαίνει. Φυσικά δεν με ενοχλεί να διασκεδάζει ο κόσμος γύρω μου, δεν είναι και αριστερός δα, αλλά από χθες το πρωί διερωτώμαι εντόνως “Γελάνε κιόλας;”

Υπερψηφίστηκε η συμφωνία και όλα τα προβλήματά μας λύθηκαν; Δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η σφοδρότητα των μέτρων; Η περικοπή στις συντάξεις; Η μείωση του αφορολόγητου; Και πριν φτάσουμε εκεί, καμία ανησυχία για το πότε θα ψηφιστούν όλα αυτά; Το πότε και πώς θα εφαρμοστούν όλα αυτά; Και πώς εξασφαλίζεται ότι θα υπάρξει ρύθμιση για το χρέος; 3,6 δις μέτρα βρίσκονται προ των πυλών μας και αυτοί κάνουν χαβαλέ! 3,6 δις μέτρα από δικές τους φαύλες επιλογές. Μαζεύονται εκεί, υπερασπίζονται σθεναρά τις επιλογές που κάποτε από τη θέση της αντιπολίτευσης θα χαρακτήριζαν τουλάχιστον αντισυνταγματικές – αλλά τώρα πασχίζουν για την εξουσία, κατηγορούν θεούς και δαίμονες που είναι αυτοί ανίκανοι, πετάνε κάτι παραμυθένιες, αποπροσανατολιστικές λέξεις όπως “υλοποίηση στόχων”, “πλεόνασμα” και “αντίμετρα”, σου ρίχνουν μετά και το γνωστό χιλιοειπωμένο “δεν θέλουμε, αλλά αναγκαζόμαστε” και στο τέλος γελάνε. Παίζουν ευθέως με την νοημοσύνη ενός ολόκληρου έθνους.

Και κανείς τους δε βγαίνει στους δρόμους να δει τι συμβαίνει, παρά μόνο χαίρονται. Οι αγορές των Ελλήνων εν όψει των εορτών πιο μουδιασμένες από ποτέ. Παλεύει ο Έλληνας να βάλει βενζίνη να πάει στο χωριό να φάει κανένα αρνί… τι αρνί; Κανένα κομμάτι κρέας! Παράλληλα – μιας και είπαμε για τις μέρες – η ορθοδοξία δέχεται τα δικά της πλήγματα, πράγμα το οποίο δεν με παραξενεύει άμεσα και είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι η εκκλησία προκαλεί κατά καιρούς με το δικό της τρόπο. Αυτό που με παραξενεύει όμως είναι ότι έχει και την κυβέρνηση απέναντί της, όχι σε έναν “πολιτικό” χειρισμό, αλλά σε θέματα που θίγουν ευθέως την πίστη. Δεν παίρνω θρησκευτική θέση, αλλά εάν είσαι εντελώς αντίθετος στην επίσημη θρησκευτική κατεύθυνση ενός κράτους τότε σίγουρα δεν το κυβερνάς, εάν δεν μπορείς να δείξεις τον σεβασμό που οφείλεις ως προς αυτό και σίγουρα εάν δεν μπορείς να προστατεύσεις το επικρατές θρησκευτικό αίσθημα της πλειοψηφίας ενός λαού.

Και σε αυτό βέβαια, όπως και σε πολλά άλλα, οι κυβερνώντες δεν έχουν το σθένος να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση. Μονίμως ακούγεται κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, κάτι αιωρείται στον αέρα, κάτι κοινοποιεί ένα οργανισμός, ένας δημοσιογράφος, κάτι λέει ένας βουλευτής, κάτι απαντά κάποιος άλλος, συγκρούονται μεταξύ τους, οι άλλοι παρακολουθούν και ξανά μανά.

Νιώθουμε διαρκώς ότι μας κυβερνούν ανίδεοι, άνανδροι, ανίκανοι καρεκλοκένταυροι που κρύβονται ο ένας πίσω από τον άλλο, σε ένα πολιτικοκωμικό παιχνίδι εις βάρος ενός λαού που πνίγεται. Ο Έλληνας βρίσκεται ήδη μέσα στο νερό και ψάχνει απεγνωσμένα την σωτήριο ανάσα. Αυτοί – βέβαια – γελάνε!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΑΣ

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Λόγος περί καρέκλας

 Είναι λυπηρό το θέαμα που παρακολουθούν οι Αθηναίοι κάθε πρωί, όταν ο πρωθυπουργός είναι εν Ελλάδι. Κυρίως, γιατί στους πιο ηλικιωμένους ανακαλεί μνήμες Παπαδόπουλου, μια και ανάλογο φαινόμενο δεν παρατηρήθηκε από το 2000 και μετά. Ούτε επί  Κ. Σημίτη, ούτε επί Γ. Παπανδρέου,  ούτε επί Κ. Καραμανλή και πολλώ μάλλον επί Σαμαρά.

Κανείς δεν είπε να μην έχει ασφάλεια ο πρωθυπουργός. Και κανείς δεν θα έλεγε να μην έχει συνοδευτικά αυτοκίνητα και προπομπούς-μοτοσυκλέτες. Αλλά τέτοια κουστωδία κάθε πρωί, γύρω στις εννέα, να  κατεβαίνει  σε χρόνους ρεκόρ την Κηφισίας, με ισχυρή αστυνομική δύναμη ανά φανάρι  και αξιωματικούς επικεφαλής, δεν είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν.

Την ίδια παρατήρηση πρέπει να κάνουμε και για την περίφρακτη και αποκλεισμένη περιοχή, την λεγόμενη των Ανακτόρων. Κάθετα αστυνομικά οχήματα, στη Ηρώδου Αττικού, από πρωίας έως αποχώρησης του Αλέξη Τσίπρα από του Μαξίμου, δεν είχε παρατηρηθεί ούτε και στις δύσκολες μέρες που οι οπαδοί του, ανέβαιναν στο Σύνταγμα για να διαδηλώσουν κατά του μνημονίου, κατά των θεσμών, κατά της Μέρκελ και γενικώς εναντίον όλων εκείνων που προσυπέγραψε ο  ίδιος, για να μην αποχωριστεί την καρέκλα του. Διαδόσεις ότι την αποσύρουν κάθε βράδυ από το Μαξίμου και την επιστρέφουν κάθε πρωί, κρίνονται  ως μυθεύματα!

Θυμάστε εκείνους τους περιπάτους του Αλέξη, των υπουργών, μέσα από τον Εθνικό κήπο;  Την προτροπή να συμμετέχει ο λαός στο πανηγύρι που είχε στήσει ο Πάνος – από το ταμείο της περιφερειάρχου – στον πρὠτο εορτασμό της 25ης Μαρτίου; Άσχετο πουπήγαν μόνον τα χορευτικά συγκροτήματα και οι συγγενείς και επί πλέον έβρεξε… Θυμάστε ακόμη και τις δηλώσεις Τσίπρα ότι δεν υπάρχει ανάγκη από αστυφύλακες  για να συνοδεύουν υπουργούς και βουλευτές γιατί είναι η αγάπη του λαού που τους προστατεύει; Πού εξανεμίστηκαν όλα αυτά;

Τώρα οι συγκεντρώσεις των κομματικών στελεχών ΣΥΡΙΖΑ γίνονται σε κλειστούς και ελεγχόμενους χώρους. Όλο «στο μεταξύ τους» γίνονται οι αναλύσεις για το πώς θα μειωθούν στο 25% οι συντάξεις, στα 5.500 το αφορολόγητο. Πού είναι τώρα οι πλούσιοι των 1.000 ευρώ που υπερψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ να διαμαρτυρηθούν, να κληθούν να πάρουν μέρος στις συνεδριάσεις και να πούν τα προβλήματά τους; Όλα αυτά είναι π.Ε, ήτοι προ Εξουσίας.

Τώρα, οι λαοπρόβλητοι είναι κλεισμένοι στα γραφεία τους και μαθαίνουν πόσο  ευχαριστημένοι είναι οι πολίτες για τα μέτρα που παίρνουν, από τα… ρεπορτάζ της ΕΡΤ.  Σε πολύ λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει στο 4%. Αναρωτιέμαι, αν και ο Αλέξης θα επιστρέψει την καρέκλα του… Ο Χριστός ας δει την σταύρωση της Ελλάδας και ας μας λυπηθεί.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ (n.simantiras@conservativegrece.com)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Η πολιτική νωθρότητα και η Νέα Δημοκρατία

Η αίσθηση που κυριαρχεί αυτή την εποχή στη βάση της Νέας Δημοκρατίας είναι ότι το κόμμα δεν αντιπολιτεύεται. Η βάση βράζει για το γεγονός ότι ο Τσίπρας αυξάνει φόρους, κόβει συντάξεις, διορίζει μετακλητούς, λέει ψέματα, οδηγεί τη χώρα σε άλλο ένα καλοκαίρι του ’15 και κανείς δεν του αντιστέκεται. Η βάση βράζει γιατί δεν υπάρχει μια δυναμική απάντηση στο πολιτικό θράσος του ΣΥΡΙΖΑ έστω και για την τιμή των όπλων.

Κάποιοι θεωρούν ότι η πολιτική νωθρότητα της Νέας Δημοκρατίας οφείλεται σε κρυφή συμφωνία στο ανώτατο επίπεδο. Κάποιοι ότι εγκρίνουν τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ, μιας και η Συντηρητική Παράταξη θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική. Κάποιοι ότι ο Κυριάκος δεν τραβάει. Ο πραγματικός λόγος όμως που η Νέα Δημοκρατία έχει υιοθετήσει αυτό το προφίλ νωθρής αντιπολίτευσης είναι οι δημοσκοπήσεις. Η Συντηρητική Παράταξη καλπάζει ενώ η κυβέρνηση παλεύει ακόμα και για διψήφιο ποσοστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαλύεται στη βάση του, όσο τα ανώτατα στελέχη ψηφίζουν τα πάντα ώστε να κρατήσουν για ακόμη ένα μήνα τα πλεονεκτήματα της βουλευτικής ιδιότητας. Ποιος ο λόγος λοιπόν να σηκώσει τους νόμους η Αξιωματική Αντιπολίτευση και να συσπειρώσει τους ‘τελειωμένους’;

Δυστυχώς οι δημοσκοπήσεις αδυνατούν να αποτυπώσουν το κλίμα που υπάρχει αυτή την στιγμή στην Ελληνική κοινωνία. Η πλειοψηφία των πολιτών τείνει να θεωρεί ότι όλοι ίδιοι είναι. Ότι αφού συμφωνούν στα μνημόνια σημαίνει ότι θα εφαρμόσουν και τις ίδιες πολιτικές. Ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι απλά οι δύο διαφορετικές όψεις ενός νομίσματος. Ότι και τα δύο κόμματα κάνουν ό, τι πει ο Σόιμπλε. Οι χαμηλοί τόνοι και η αντιπολιτευτική νωθρότητα το μόνο που κάνουν είναι να ταυτίζουν τη ΝΔ ακόμα περισσότερο με το ΣΥΡΙΖΑ. Όσο λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ρίχνει τους τόνους, άλλο τόσο οι πολίτες δεν θα πιστεύουν στη ΝΔ, ακόμα κι αν την ψηφίσουν από ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι ότι στην πρώτη δύσκολη μεταρρύθμιση που θα προσπαθήσει να εφαρμόσει η Νέα Δημοκρατία σαν κυβέρνηση, θα έχει απέναντι της την κοινή γνώμη. Την ώρα που οι Σκουρλέτηδες και οι Κατρούγκαλοι σαν αντιπολίτευση θα αλωνίζουν στα καφενεία, θα οργανώνουν διαμαρτυρίες, θα βρίζουν στα πάνελ και θα κάνουν τα πάντα για να ξαναέλθουν στην εξουσία.

Η ΝΔ θα πρέπει περισσότερο να αντιπολιτεύεται με βάση αυτά που θα βρει όταν έρθει στην εξουσία και όχι τις δημοσκοπήσεις. Ήρθε η ώρα λοιπόν η Συντηρητική Παράταξη να περάσει από την νωθρότητα στη δράση. Η ώρα να πείσει τους πολίτες. Να βγει δυναμικά μπροστά από το Κοινοβούλιο έως το πιο απομακρυσμένο καφενείο και την τελευταία κουζίνα. Ναι, η πολιτική ιστορία στην Ελλάδα ανέκαθεν γράφονταν από τις ιδεολογικές ζυμώσεις που έγιναν σε κουζίνες!

Αδιαμφισβήτητα ο κίνδυνος ατυχήματος καραδοκεί όσο ο Αλέξης Τσίπρας είναι στην Πρωθυπουργία. Σε μια τέτοια περίπτωση οι χαμηλοί τόνοι θα καταστήσουν συνένοχη τη Νέα Δημοκρατία στη συνείδηση του λαού στην έξοδο από το Ευρώ. Όσες καλές προθέσεις κι αν βρίσκονται πίσω από την τακτική της πολιτικής νωθρότητας.

Αξίζει λοιπόν για μερικές δημοσκοπήσεις να μπαίνουν σε κίνδυνο οι διαχρονικές πολιτικές παρακαταθήκες και η υστεροφημία της Δεξιάς Παράταξης;

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Συνέλθετε όσο είμαστε όρθιοι ακόμα…

Σαφώς και οι διαφορές μου με την διοίκηση της ΟΝΝΕΔ είναι πολύ μεγάλες σχετικά με το ποια πρέπει να είναι η στάση μιας δεξιάς νεολαίας απέναντι στην καταστροφική αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Περίμενα όμως ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι ικανοί να σκεφτούν τα απλά. Τελικά, εάν κρίνω από την αλλόκοτη απόφαση για διεξαγωγή εσωκομματικών εκλογών, μάλλον έκανα λάθος.

Η αξιολόγηση δεν κλείνει, ο Τσίπρας είναι στριμωγμένος στην γωνία, καταρρέοντας δημοσκοπικά. Η ΟΝΝΕΔ και η ΝΔ θα έπρεπε να συσπειρώνονται και να επιτίθενται συνεχώς και αδιάκοπα στην κυβέρνηση. Πρωτίστως, η αξιωματική αντιπολίτευση και συγκεκριμένα ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης θα έπρεπε να έχουν βγάλει τον κόσμο και κυρίως τη νεολαία στους δρόμους! Το δικό τους και το δικό μας μέλλον διακυβεύεται.

Ας πούμε όμως ότι η περίφημη αστική τους ευγένεια δεν το επιτρέπει. Η ΟΝΝΕΔ όφειλε να κάνει ανοίγματα στην κοινωνία. Να προπαγανδίζει τις ιδέες της, να στηλιτεύει τις απαράδεκτες ιδέες αυτών που μας κυβερνούν. Να έρχεται σε επαφή με τον κόσμο, τον πραγματικό, αυτόν που πονάει. Να πρωτοστατεί στην μάχη για την απενοχοποίηση της δεξιάς και όχι να υποκύπτει στην ιδεολογική τρομοκρατία της αριστεράς. Αντί όλων αυτών, αποφάσισαν να διεξάγουν και πάλι εσωκομματικές εκλογές για να μοιράσουν κι άλλες καρέκλες.

Λυπάμαι κύριοι, έτσι δεν μπορείς και δεν δικαιούσαι να θεωρείσαι ούτε σύγχρονη, ούτε Ευρωπαϊκή νεολαία. Οι εκλογές αυτές θα επιφέρουν μόνον γκρίνια και εσωστρέφεια. Άβυσσος η ψυχή του κομματικού…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Αργοσβήνουμε στον …Άγιο Δομίνικο

Στις 25 Ιανουαρίου 2015 ο ελληνικός λαός αποφάσισε να τελειώσει (πολιτικά) μια και καλή με τον ίδιο του τον εαυτό κι έκοψε ΣΥΡΙΖΑ τις φλέβες του. Παρά το ότι το αίμα έρεε για ένα εννεάμηνο (μούφα διαπραγμάτευση, δημοψήφισμα, capital controls κλπ), εντούτοις ο Πανταχού Παρών του έδωσε άλλη μία ευκαιρία το ίδιο μάλιστα έτος. Ο σοφός λαός είδε την ευκαιρία απ´ την ανάποδη: ό,τι δεν κατάφερα τον Γενάρη οφείλω να το καταφέρω τώρα, σκέφτηκε και με πιστόλι πλέον στις 20 Σεπτεμβρίου 2015 αυτοπυροβολήθηκε κάτω απ το σαγόνι.
Βέβαια ο πολιτικός, κοινωνικός και οικονομικός θάνατος, δεν επέρχεται (δυστυχώς) αυτοστιγμή, όπως ο άλλος. Είναι πολύ αργή και τρομακτικά βασανιστική διαδικασία, καθώς κυριολεκτικώς τον παρακολουθείς, τον ζεις, τον αισθάνεσαι και μαθαίνεις σιγά σιγά να συμβιώνεις με αυτόν τούτον τον θάνατό σου.

Αρχικώς τα μέλη που απαρτίζουν το σώμα, το οποίο ονομάζουμε Κράτος, αρχίζουν να εμφανίζουν σημάδια δυσανεξίας, η οποία γεωμετρικώς αυξάνεται μέχρι που τα βασικότερα εξ αυτών σταματούν να λειτουργούν ουσιαστικά και παραμένουν τυπικώς όρθια, απλώς για να ρουφάνε το αίμα των πολιτών. Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, Τράπεζες, Κοινωνική Ασφάλιση, ΔΕΗ ευρίσκονται ακριβώς σε αυτήν την φάση σήμερα.

Κυριότατα όμως σ´ αυτήν τη φάση ευρίσκεται πλέον το σύνολον της Κοινωνίας, μιας και η παράξενη αυτή συμβίωση με τον επιγενόμενο θάνατο, έχει ασφαλώς και ψυχολογικά αποτελέσματα, πρωτίστως την κατάθλιψη, την απάθεια, την υποταγή αλλά και την άρνηση (ως ψυχιατρικό σύμπτωμα), τον υπέρμετρο εκνευρισμό, την μη κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω σου, την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει την τελευταία στιγμή, κλπ.
Κι όπως είναι απολύτως φυσιολογικό, όταν βουλιάζεις γοργά σε κινούμενη άμμο, απεγνωσμένα κοιτάς γύρω σου ψάχνοντας για ένα τόσο δα κλαράκι, έστω αδύναμο κατ’ όψιν αλλά με ρίζες βαθιές, για να πιαστείς και να προσπαθήσεις να τραβηχτείς την τελευταία στιγμή… Το «κλαράκι» αυτό στις κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες συνηθίζουμε να το ονομάζουμε εν γένει ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, που ειδικά στην χώρα μας τούτη την περίοδο που όλα σβήνουν γύρωθεν, φαίνεται να μην είναι ικανή να επιτελέσει όπως θα έπρεπε το σωτήριο έργο της.

Σε μία τέτοια φάση που οι Έλληνες πολίτες διώκονται απηνώς και απειλούνται κυριολεκτικώς με αφανισμό, τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς, η Αντιπολίτευση και δη η Αξιωματική, θα έπρεπε καθημερινώς νυχθημερόν να προβαίνει σε κάθε μορφής αντίσταση στο καθεστώς. Ομάδες από Βουλευτές και Πολιτευτές έπρεπε να επισκέπτονται διαρκώς τις γειτονιές κάθε πόλης, τα καφενεία, τις πλατείες, τους μαζικούς χώρους, όχι τόσο για να εξηγούν προγράμματα και ιδέες αλλά κυριότατα για να ενισχύουν ψυχολογικά και να δίνουν δύναμη στους χειμαζόμενους πολίτες! Αντ αυτού, εξαντλούν την όποια δυναμική τους στα τηλεοπτικά παράθυρα και σε τσιτάτα στο τουίτερ… Δεν αρκούν αυτά κύριοι.

Η νεολαία του Κόμματος της συντηρητικής παράταξης, τα παιδιά της ΟΝΝΕΔ, που κάποτε κονταροχτυπιόντουσαν κυριολεκτικώς για μια αφίσα με τους κουμμουνιστές, θα έπρεπε σήμερα να ευρίσκονται σε κάθε σταθμό του μετρό, σε κάθε διόδιο στις εθνικές οδούς, σε κάθε τερματικό σταθμό λεωφορείων, σε κάθε ουρά στα ΑΤΜ μοιράζοντας φυλλάδια ελπίδας στον ελληνικό λαό! Αντ´ αυτού, περιχαρακωμένοι στις πολιτικάντικες νοοτροπίες του περασμένου αιώνα, συστήνουν πειθαρχικά συμβούλια για κάποιον που έκανε πλάκα στο τουίτερ! Ξεπεσμός…

Μ αυτά και μ αυτά, ο κόσμος, αφού δεν βρίσκει το «κλαράκι» στην Πολιτική το αναζήτησε σε έτερα δρώμενα. Έχει πράγματι την πλάκα του, αργοσβήνοντας στον βούρκο της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ, να ψηφίζεις εναγωνίως και μαζικώς για το ποιος θα «επιβιώσει» στον Άγιο Δομίνικο…
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!!

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Ελεύθερη Οικονομία, Δημοκρατική Πολιτεία