Ο “κομμωτής της αγελάδας” και η αλήστου μνήμης πρωτογενής παραγωγή

Φαινόμενα ταχείας αποεπένδυσης στον γεωργικό και κτηνοτροφικό τομέα παρουσιάστηκαν στη χώρα κατά την διάρκεια της 7ετούς οικονομικής κρίσης, ισχυρίζονται αξιόλογοι σχολιαστές.

Η άποψη αυτή, απλουστευμένη, παραγνωρίζει την συνδρομή σωρείας λαθών και παραλείψεων, που έλαβαν χώρα άμα τη αναλήψει της διακυβερνήσεως της χώρας απο την Κυβέρνηση Κ. Σημίτη και εντεύθεν (2001 – 2010).
Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική, φέρουσα περιβαλλοντικό πρόσημο (και ορθώς) υλοποιήθηκε – δια των αρμοδίων Υπουργών Γεωργίας – ως διοικητικώς διαπιστωτέα, με αποτέλεσμα την δημιουργία παρασιτικής γραφειοκρατίας, συνεπικουρούμενη από εταιρίες πιστοποίησης, που τετραπλασίασαν το λειτουργικό κόστος όλων των γεωργικών και κτηνοτροφικών μονάδων της χώρας.

Τούτο, σε συνδυασμό με το κυνικό και παρασιτικό εμπόριο περιβαλλοντικών ευαισθησιών κατέστρεψε την αναγκαία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Πολιτείας και ιδιοκτήτη αγροτοκτηνοτροφικής εγκατάστασης.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις ιδιοκτησιακές αβεβαιότητες, λόγω των ασύδοτων Δασαρχείων και του περι ….. Αρχαιοτήτων “απαραίτητου” κρατικού ελέγχου, μάλλον ως πράξη ηρωισμού πρέπει να θεωρηθεί η ύπαρξη σήμερα ακόμη και αυτών των ελαχίστων αγροτικών κτηνοτροφικών μονάδων, που απέμειναν.

Αλλά το μαρτύριο του παραγωγού και του κτηνοτρόφου δεν τελειώνει εδώ:

Η σύγχυση περί τις χρήσεις γής, οριζόμενες πάντοτε μέσω αδηφάγων αυτοδιοικητικών δομών της αρπαχτής, επέφερε την εγκατάλειψη επτά εκατομμυρίων (7.000.000) στρεμμάτων αγροτικής γής
Συνέπεια: Η ολοσχερής αποσάθρωση του πρωτογενούς παραγωγικού ιστού, λόγω των διοικητικών δομών, που γεννήθηκαν μόνο και μόνο για την συντήρηση κρατικοδίαιτων παρόχων υπηρεσιών, που κι αυτοί έμειναν χωρίς δουλειά, μόλις συρρικνώθηκε ο “ελεγχόμενος¨ πρωτογενής τομέας.

Πότε συνέβησαν όλα τα παραπάνω;

Από το 2001 μέχρι σήμερα, αδιαλείπτως και υπό την επήρεια της μέθης των κοινοτικών επιδοτήσεων.

Δεν υπάρχει – λοιπόν – λόγος αλλαγής του παραγωγικού προτύπου ή εισαγωγής καινοτομιών ή στροφής στην μεταποίηση…Αλλά και αν δεχθούμε οτι χρειάζεται, η κρίση ανήκει στον επιτηδευματία, που δικαιούται – υποθέτω – να διαχειρισθεί τα κεφάλαιά του κατά βούληση.

Εξαφάνιση του πανταχού εκβιάζοντος αδηφάγου Κράτους χρειάζεται, σε συνδυασμό με μικρή μείωση της φορολόγησης των αγροτικών εφοδίων.
Για να επιτευχθεί, όμως αυτό, δεν πρέπει να γίνουν μόνο παρεμβάσεις:

Πρέπει να σκοτωθεί το Κράτος – αντίπαλος του επιχειρείν.

Και δεν πρόκειται να συμβεί τούτο με εμμονή στην διαχυτική διαφθοράς αυτοδιοικητική αποκέντρωση, αλλά με συγκεντρωτικό σχεδιασμό, βασισμένο στην πλειοδοσία των ενδιαφερομένων πολιτών και στην απλή στατιστική διαπίστωση των καρπών της εν λειτουργία επιχείρησης.

Πέρα απο τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των κκ Παπανδρέου, Παπαδήμου, Πικραμμένου περί  “αλλαγής παραγωγικού προτύπου” και “στροφής στην καινοτομία” ας κάνουμε κάτι απλούστερο:

Στον κάλαθο των αχρήστων εποπτικές κρατικές δομές, αιώνιες μανάδες της διαφθοράς.

Η μετατροπή των περιβαλλοντικών Κανονισμών της ΕΕ σε μοχλό αφαίμαξης ιδιωτών, δια της εισαγωγής εθνικών νομοθετημάτων, δημιουργεί, όμως, κολοσσιαία ερωτήματα για την ποιότητα του παραχθέντος κοινοβουλευτικού έργου, αλλά και για την επιτέλεση του ρόλου της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Πράγματι, δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί οτι εξεπλάγησαν οι διατελέσασες κοινοβουλευτικές συνθέσεις, αλλά και η Ευρωπαϊκη γραφειοκρατία, με την εισαγωγή των παραπάνω ρυθμίσεων.

Απλώς, επέλεξαν – αμφότεροι – να χρηματοδοτήσουν τον “κομμωτη” της λιμοκτονούσης αγελάδος.

Άνεργο, σήμερα
Και χωρίς επιδοτούμενα λεφτόδενδρα.

ΚΗΝΣΩΡ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.