Περί απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων

Ο Δημόσιος Τομέας επί πολλά χρόνια με ευθύνη απασών των Κυβερνήσεων υπολειτουργούσε. Την περίοδο που διάγουμε τα τελευταία δύο έτη κυριολεκτικώς δεν λειτουργεί. Ευρίσκεται και υπάρχει μόνον για να καταναλώνει τα χρήματα που του προσφέρονται από τον έτερο Τομέα, αυτόν της Ιδιωτικής Οικονομίας. Λύνεται το πρόβλημα απολύοντας μονομιάς έναν μεγάλο αριθμό υπαλλήλων υπηρετούντων στο Δημόσιο; Όχι, απαντώ ευθέως!
Το πρόβλημα της δυσχερούς και δυσκίνητης λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης δεν λύνεται με απολύσεις, αφού απλώς θα πρέπει ολιγότεροι άνθρωποι να κάνουν τις ίδιες πάμπολλες και πολυποίκιλες εργασίες που προβλέπονται από τα χιλιάδες διατάγματα, εγκυκλίους, ΚΥΑ κλπ! Επομένως, πρώτα θα πρέπει η νέα Κυβέρνηση να ξεδιαλύνει το νομοθετικό τοπίο (μην το νομίζετε εύκολο, εδώ μέχρι 4 χρόνια δεν γνώριζε η Διοίκηση πόσους υπαλλήλους έχει ούτε και συνταξιούχους!) οπότε να αφαιρεθούν εργασίες, που ακριβώς εφευρέθηκαν για να προσλαμβάνουν, ούτως ώστε τελικά να αποχωρήσουν όσοι περισσεύουν!

Ποιο πρόβλημα λύνεται με την δια του γορδίου δεσμού μάχαιραν της απόλυσης; Ασφαλώς, θα πει κάποιος, ένα μεγάλο μέρος του δημοσιονομικού κόστους, μιας και δεν θα τους πληρώνει το Κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Ορθόν. Μήπως όμως στη φάση που ευρισκόμεθα σήμερα υπάρχει περίπτωση τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν από μία τέτοια κίνηση να υπερκεράσουν ενδεχομένως το όποιο θετικό του εγχειρήματος;

Καταρχάς οι απολυμένοι από τον Δημόσιο Τομέα θα επιβαρύνουν επί πολλά έτη τον λογαριασμό του επιδόματος ανεργίας και τελικά θα καταστούν μακροχρόνια άνεργοι αφού ο ήδη διαλυμένος Ιδιωτικός Τομέας δεν θα μπορέσει σε καμία περίπτωση να τους απορροφήσει. Η μεγάλη ευκαιρία για μια τέτοια κίνηση χάθηκε το 2010, όπου ακόμη υπήρχε ζωντανός και ακμαίος ιδιωτικός τομέας, που θα μπορούσε ευκολότερα να προσφέρει εργασία σε μεγάλη μερίδα όσων απολύοντο από το Δημόσιο.

Έπειτα, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι σήμερα μάλλον οι μοναδικοί που ακόμη εξοφλούν και καμιά δόση για το στεγαστικό που πήραν κάποτε. Αντιλαμβανόμεθα όλοι τι θα συμβεί με μία ξαφνική απόλυση: προφανώς θα αποτελέσει την τελευταία σταγόνα στην καρδάρα των κόκκινων δανείων με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα!

Για να μην μιλήσω βεβαίως και για το γεγονός ότι όντες πλέον ανασφάλιστοι, θα προστεθούν ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ στην μακρά λίστα όσων περιθάλπτει με το αίμα του κυριολεκτικώς ο ιδιωτικός υπάλληλος!
Τα ανωτέρω είναι απλά, μα σημαντικά μαθηματικά προβλήματα. Είμαι δε βέβαιος πως τα έχουν κατά νου οι επαΐοντες της από δω πλευράς εξ ου και δυσκολεύονται να υποσχεθούν γενικώς απολύσεις και ομιλούν μόνο και σωστά για αξιολογήσεις. Δεν είναι δηλαδή, πιστεύω, μόνο ζήτημα μικροπολιτικής. Άλλωστε γιατί να είναι, εφόσον ούτως ή άλλως δεν αποτελεί δεξαμενή ψηφοφόρων για τη συντηρητική παράταξη το Δημόσιο ΣΗΜΕΡΑ.

Ας μην γελιόμαστε: τούτη την ώρα το μεγαλύτερο πρόβλημα, οικονομικό και κοινωνικό, που θα κληθεί να διαχειριστεί ως Πρωθυπουργός ο κύριος Μητσοτάκης είναι ασφαλώς ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ. Απόλυτα δυσεπίλυτο με πολλές συνιστώσες κάποιες εκ των οποίων αναγκαστικώς θα βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά.

Έπεται αυτό των ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ, καθόσον χωρίς τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει καμία περίπτωση ελεύσεως επενδύσεων κι ωσαύτως καμία περίπτωση ανάταξης της Οικονομίας, καμία περίπτωση ευρέσεως εργασίας, καμία συνεπώς περίπτωση να λυθεί το πρώτο πρόβλημα!

Το Δημόσιο και οι υπηρετούντες σ αυτό αποτελούν διαχρονική χαίνουσα πληγή, χρήζουσα ασφαλώς αμέσου αντιμετωπίσεως κι είμαι απολύτως βέβαιος πως ο κύριος Μητσοτάκης θα επιληφθεί με σύνεση και προσοχή κατά την διάρκεια της πολυετούς – θέλω να ελπίζω- θητείας του.

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *