Οι φυτοφάγοι φαρσέρ της Νέας Σμύρνης

Φωτογραφία αρχείου από Βόλο

Είχα φαίνεται ευθύνη, που δεν γνώριζα τα διοικητικά της πόλης μου, της Νέας Σμύρνης και πώς ακριβώς λειτουργούν, αν και καλοπροαίρετα εκλέγω τον ίδιο δήμαρχο τα τελευταία έτη. Είχα φαίνεται ευθύνη που δε γνώριζα ότι υπήρχε αντιδήμαρχος Πρασίνου, ή πιο σωστά Τσιμέντου και φεύ, τρεις γεωπόνοι στην περιβόητη ή στο εξής διαβόητη Γεωπονική Υπηρεσία του Δήμου αυτής.

Είχα σίγουρα ευθύνη και για την όμορφη νεραντζιά, 50 ετών και πάνω, που στόλιζε το πεζοδρόμιο, το παράθυρο και το μπαλκόνι του σπιτιού μου, το δρόμο και τη μίζερη γειτονιά μου, που δεν είχε άλλο τέτοιο δέντρο να να την ομορφαίνει και να τη χαρακτηρίζει. Ήταν μια μοσχοβολιστή, δροσερή αρχόντισσα, που οι καρποί της έφτασαν σ΄όλο το λεκανοπέδιο για να γίνουν γλυκό και μαρμελάδα για χριστουγεννιάτικα μπαζάρ ιδρυμάτων, φιλανθρωπικών οργανώσεων, εκκλησιών, αλλά και πολλών φίλων που τη λάτρευαν και περίμενα πώς και πώς μία απο τις 30 σακούλες με φρούτα που τη στόλιζαν το χειμώνα. Κι επειδή παίρνω σοβαρά ό,τι αναλαμβάνω, δεν της έλειπαν τα ποτίσματα, τα λιπάσματα, οι επισκέψεις από γεωπόνο, τα ψεκάσματα, η κάθε μορφή φροντίδας και καθαριότητας. Γι αυτό, είχε γίνει ένα καταπράσινο βουνό, στολισμένο καρπούς το χειμώνα, μοσχοβολιστά άνθη την άνοιξη και χλωρά τρυφερά φυλλαράκια το καλοκαίρι. Παράδεισος! Ήταν το δάσος μου στην πόλη, η ιστορία του σπιτιού μου, η μοσχοβολιά και η φωλιά για πουλιά , η καλοκαιρινή δροσιά, κι άλλα κι άλλα…..

Μέχρι την προηγούμενη Δευτέρα, που έγινε η μοιραία συνάντηση της νεραντζιάς και των φυτοφάγων φαρσέρ που ξαμολήθηκαν την πιο ακατάλληλη για κλαδέματα εποχή για να κάνουν τη φάρσα τους: να την κλαδέψουν. Μέσα σε λιγότερο απο μισή ώρα το δέντρο είχε κατακρεουργηθεί και σωριαστεί στο πεζοδρόμιο. Ολάνθιστο. Μοσχομυριστό. Καταπράσινο. Ολόφρεσκο. Οι φαρσέρ ήταν οι υπάλληλοι «κλαδευτές» της Γεω-πονικής υπηρεσίας του Δήμου, που μάλλον ονομάζεται έτσι για τον πόνο που προκαλεί σε φυτά και ανθρώπους, που έχουν την ατυχία να βρεθούν μπροστά της. Το κλάδεμα ήταν σοφά σχεδιασμένο: Άφησε τα πιο γέρικα και αδύναμα κλαδιά με ελάχιστα ξεπουπουλιασμένα φύλλα, έκοψε σύρριζα στον κορμό τα εύρρωστα για να μην ξαναπετάξουν και άφησε ένα άνθος και ένα νεράντζι επάνω της για συναισθηματικούς (δικούς μου) λόγους, ή γιατί βιαζόταν να ρημάξει το επόμενο δυστυχισμένο θύμα του. Το δέντρο κατακρεουργήθηκε από τη μέση και πάνω κι όταν σωριάστηκε, άφησε μια τραγική εικόνα μιζέριας, αφροντισιάς, κακοποίησης και βρωμιάς. Για τρεις ολόκληρες μέρες ολόκληρος ο δρόμος έγινε το νεκροταφείο του αγαπημένου μας δέντρου όπου παρήλασε όλη η γειτονιά έκπληκτη να το αποχαιρετήσει.

Αυτά για το συναισθηματικό σκέλος του θέματος, που μας αφήνει με ένα τεράστιο «γιατί» κρεμασμένο απο το έκπληκτο στόμα μας.
Η απάντηση στο «γιατί» είναι απλή, πρακτική και άκρως οξύμωρη. Η πολιτική των δήμων για τις νεραντζιές είναι η εξής : καθώς οι υπάλληλοι της διαβόητης Υπηρεσίας Πρασίνου είναι ολίγοι, άσχετοι και αναλώσιμοι, έχουν γίνουν ευρηματικοί προκειμένου να προλαβαίνουν τη δουλειά και να εμφανίζονται παραγωγικοί. Ρημάζουν όσο πιο πολύ πράσινο μπορούν σε μια επίσκεψη (γέμισε ένα φορτηγό η νεραντζιά) και κλαδεύουν με τέτοιο τρόπο και σε τέτοια σημεία ώστε να έχουν οι ίδιοι συνταξιοδοτηθεί, απολυθεί ή καταπλακωθεί από κάποιο δυστυχισμένο δέντρο που κατακρεούργησαν, όταν θα χρειαστεί το επόμενο κλάδεμα.
Δεν παραλείπουν δε, να κλαδέψουν τα δέντρα την εποχή της ανθοφορίας, ώστε να μην καρπίσουν και λερώσουν το δρόμο με τα πεσμένα φρούτα τους. Άκρως Γεω-πονετική η Γεω-πονική Υπηρεσία δηλαδή.

Ζήτω και μπράβο λοιπόν στην περιβαλλοντικά ευαίσθητη Γεωπονική Υπηρεσία του Δήμου Νέας Σμύρνης! Ο δρόμος μας πια λάμπει απόλυτα υποβαθμισμένος: το τσιμέντο αστράφτει από πολύ μακριά! Ο ήλιος θα μας ψήσει φέτος το καλοκαίρι στο σπίτι, στο δρόμο, στην ψυχή. Το χειμώνα δε θα έχουμε ούτε ένα νεράντζι, γιατί αφαιρέθηκαν ανεξαιρέτως όλα τα ανθισμένα και γερά κλαδιά. Αν κάποτε καρπίσει το δέντρο, δε θα μπορούμε πια να τα φθάνουμε και να τα συλλέγουμε, εκτός αν έχουμε γερανό ή ελικόπτερο.
Φυσικά η Γεωπονική Υπηρεσία της Νέας Σμύρνης δεν είναι η μόνη υπηρεσία-φάρσα, δεν απασχολεί τους μόνους υπαλλήλους-φαρσέρ, δεν επιβλέπεται από το μόνο Αντιδήμαρχο Πρασίνου –  φαρσέρ στη χώρα και δεν είμαστε οι μόνοι μαλάκες – δαρμένοι δημότες που πληρώνουμε τη φάρσα τους. Δυστυχώς και προφανώς.

Εγώ όμως δεν είμαι φαρσέρ, δεν πληρώνομαι από τον εργοδότη μου για να κάνω φάρσες και να ρημάζω αυτό που υπηρετώ και δε φροντίζω την περιουσία του δήμου και το περιβάλλον (γιατί ήταν περιουσία του δήμου η νεραντζιά αυτή, μην το ξεχνάμε) γιατί είμαι ανόητα γραφική και αργόσχολη. Έχω φτύσει την καραμέλα ότι ο καθένας έχει ευθύνη για τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον και το έχω κάνει πράξη. Όταν όμως ακούω και διαβάζω πως οι φυτοφάγοι φαρσέρ δηλώνουν προστάτες του πρασίνου, ηγούνται υπηρεσιών, και προσλαβάνουν άχρηστους χασάπηδες για να ρημάζουν το περιβάλλον… εδώ κάτι ξυπνάει μέσα μου, που δεν είναι καθόλου ευγενές, καθόλου συγκαταβατικό, καθόλου καθώς πρέπει και σας ορκίζομαι, στη ρημαγμένη νεραντζιά, καθόλου φαρσαδόρικο.
Ίσως να γίνομαι τότε πραγματικό παιδί της φύσης και σαν τέτοιο να κάνω μια επίσκεψη στα γυαλιστερά γραφεία των φαρσέρ και να τους γνωρίζω το αληθινό πρόσωπο της άγριας φύσης.
Εκείνης, που ως τώρα κοιμόταν μέσα στην πράσινη νεραντζιά κι ελευθερώθηκε.

Αγαπητοί κι αγαπημένοι συν-δημότες, συν-πολίτες και συν-κάτοικοι στην τσιμεντένια μας πόλη, διαδώστε το κείμενο αυτό, μήπως και διασυρθούν λιγάκι οι φαρσέρ, μαζευτούν λίγο οι φάρσες και σκεφτούμε σοβαρά οι δημότες – ψηφοφόροι πώς θα σταματήσει η υποβάθμιση και το ρήμαγμα του πρασίνου, της πόλης και της ψυχής μας. Όσο η φροντίδα των δέντρων μας είναι αφημένη στα χέρια φαρσέρ, το μέλλον του πρασίνου μας είναι θλιβερά δυσοίωνο….

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.