Όλα τα άρθρα του/της Άγγελος Παπαδημητρίου

Αργοσβήνουμε στον …Άγιο Δομίνικο

Στις 25 Ιανουαρίου 2015 ο ελληνικός λαός αποφάσισε να τελειώσει (πολιτικά) μια και καλή με τον ίδιο του τον εαυτό κι έκοψε ΣΥΡΙΖΑ τις φλέβες του. Παρά το ότι το αίμα έρεε για ένα εννεάμηνο (μούφα διαπραγμάτευση, δημοψήφισμα, capital controls κλπ), εντούτοις ο Πανταχού Παρών του έδωσε άλλη μία ευκαιρία το ίδιο μάλιστα έτος. Ο σοφός λαός είδε την ευκαιρία απ´ την ανάποδη: ό,τι δεν κατάφερα τον Γενάρη οφείλω να το καταφέρω τώρα, σκέφτηκε και με πιστόλι πλέον στις 20 Σεπτεμβρίου 2015 αυτοπυροβολήθηκε κάτω απ το σαγόνι.
Βέβαια ο πολιτικός, κοινωνικός και οικονομικός θάνατος, δεν επέρχεται (δυστυχώς) αυτοστιγμή, όπως ο άλλος. Είναι πολύ αργή και τρομακτικά βασανιστική διαδικασία, καθώς κυριολεκτικώς τον παρακολουθείς, τον ζεις, τον αισθάνεσαι και μαθαίνεις σιγά σιγά να συμβιώνεις με αυτόν τούτον τον θάνατό σου.

Αρχικώς τα μέλη που απαρτίζουν το σώμα, το οποίο ονομάζουμε Κράτος, αρχίζουν να εμφανίζουν σημάδια δυσανεξίας, η οποία γεωμετρικώς αυξάνεται μέχρι που τα βασικότερα εξ αυτών σταματούν να λειτουργούν ουσιαστικά και παραμένουν τυπικώς όρθια, απλώς για να ρουφάνε το αίμα των πολιτών. Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, Τράπεζες, Κοινωνική Ασφάλιση, ΔΕΗ ευρίσκονται ακριβώς σε αυτήν την φάση σήμερα.

Κυριότατα όμως σ´ αυτήν τη φάση ευρίσκεται πλέον το σύνολον της Κοινωνίας, μιας και η παράξενη αυτή συμβίωση με τον επιγενόμενο θάνατο, έχει ασφαλώς και ψυχολογικά αποτελέσματα, πρωτίστως την κατάθλιψη, την απάθεια, την υποταγή αλλά και την άρνηση (ως ψυχιατρικό σύμπτωμα), τον υπέρμετρο εκνευρισμό, την μη κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω σου, την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει την τελευταία στιγμή, κλπ.
Κι όπως είναι απολύτως φυσιολογικό, όταν βουλιάζεις γοργά σε κινούμενη άμμο, απεγνωσμένα κοιτάς γύρω σου ψάχνοντας για ένα τόσο δα κλαράκι, έστω αδύναμο κατ’ όψιν αλλά με ρίζες βαθιές, για να πιαστείς και να προσπαθήσεις να τραβηχτείς την τελευταία στιγμή… Το «κλαράκι» αυτό στις κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες συνηθίζουμε να το ονομάζουμε εν γένει ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, που ειδικά στην χώρα μας τούτη την περίοδο που όλα σβήνουν γύρωθεν, φαίνεται να μην είναι ικανή να επιτελέσει όπως θα έπρεπε το σωτήριο έργο της.

Σε μία τέτοια φάση που οι Έλληνες πολίτες διώκονται απηνώς και απειλούνται κυριολεκτικώς με αφανισμό, τόσο από εσωτερικούς όσο και από εξωτερικούς εχθρούς, η Αντιπολίτευση και δη η Αξιωματική, θα έπρεπε καθημερινώς νυχθημερόν να προβαίνει σε κάθε μορφής αντίσταση στο καθεστώς. Ομάδες από Βουλευτές και Πολιτευτές έπρεπε να επισκέπτονται διαρκώς τις γειτονιές κάθε πόλης, τα καφενεία, τις πλατείες, τους μαζικούς χώρους, όχι τόσο για να εξηγούν προγράμματα και ιδέες αλλά κυριότατα για να ενισχύουν ψυχολογικά και να δίνουν δύναμη στους χειμαζόμενους πολίτες! Αντ αυτού, εξαντλούν την όποια δυναμική τους στα τηλεοπτικά παράθυρα και σε τσιτάτα στο τουίτερ… Δεν αρκούν αυτά κύριοι.

Η νεολαία του Κόμματος της συντηρητικής παράταξης, τα παιδιά της ΟΝΝΕΔ, που κάποτε κονταροχτυπιόντουσαν κυριολεκτικώς για μια αφίσα με τους κουμμουνιστές, θα έπρεπε σήμερα να ευρίσκονται σε κάθε σταθμό του μετρό, σε κάθε διόδιο στις εθνικές οδούς, σε κάθε τερματικό σταθμό λεωφορείων, σε κάθε ουρά στα ΑΤΜ μοιράζοντας φυλλάδια ελπίδας στον ελληνικό λαό! Αντ´ αυτού, περιχαρακωμένοι στις πολιτικάντικες νοοτροπίες του περασμένου αιώνα, συστήνουν πειθαρχικά συμβούλια για κάποιον που έκανε πλάκα στο τουίτερ! Ξεπεσμός…

Μ αυτά και μ αυτά, ο κόσμος, αφού δεν βρίσκει το «κλαράκι» στην Πολιτική το αναζήτησε σε έτερα δρώμενα. Έχει πράγματι την πλάκα του, αργοσβήνοντας στον βούρκο της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ, να ψηφίζεις εναγωνίως και μαζικώς για το ποιος θα «επιβιώσει» στον Άγιο Δομίνικο…
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!!

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Η πουτάνα του Νότου και ο τιμωρός

«Οι πουτάνες του Νότου να αντιδράσουμε»…. Τάδε έφη η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου σε απάντησή της στην περιώνυμη φράση του Ντάισεμπλουμ, ο οποίος παρεμπιπτόντως, ουδέποτε ανέφερε την σχετική κακιά λεξούλα. Η Σία όμως έτσι εξέλαβε το «γυναίκες» του Ολλανδού και με τον ήπιο και προπάντων δημοκρατικό λόγο που χαρακτηρίζει ασφαλώς την Αριστερά, εβάφτισε όλες τις γυναίκες πουτάνες.

Θα ανέμενε κανείς να εθίγετο σφόδρα ο Ντάισεμπλουμ, για παρερμηνεία της δηλώσεώς του και να έβαζε στην θέση της την υπερευαίσθητη Σία. Κι όμως… ο κύριος αυτός δεν προσεβλήθη, ως θα έδει.

Αντιθέτως, εθίγη βάναυσα, ως φαίνεται ένας άλλος κύριος, κάτοικος Ελλάδος που τυγχάνει και Πρόεδρος της οργάνωσης νέων της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Μάλιστα ο εν λόγω, δεν προσεβλήθη από την δήλωση της Σίας. Καθόλου. Αλλά για την πληρωμένη και εν είδη αστεϊσμού απάντηση στην δήλωση αυτή από κάποιον κομματικό τύπο, υπηρετούντα στην ΟΝΝΕΔ, ο οποίος μέσω τουίτερ απεφάνθη ορθώς πως (επί λέξει) «η Αναγνωστοπούλου πιο εύκολα θα περνούσε για τσατσά  παρά για πουτάνα» !

Τώρα βέβαια, θα μου αντιτείνει κάποιος πως μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ηπιότερη η έκφραση, όμως εάν συνυπολογίσεις το γεγονός πως η τσατσά είναι υψηλόβαθμον στέλεχος της επιχείρησης και συνεπώς έχει σίγουρα περάσει από την εμπειρία του χαμηλόβαθμου, τελικώς ίσως και να είναι σκληρή!

Προφανώς έτσι θα σκέφτηκε και ο κύριος Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού και της ορθότητος (καθόσον δεν είμαστε και βλάχοι οι φιλελεύθεροι) προέβη εις την άμεσον «παραίτηση» του βδελυρού νεανίσκου κατακεραυνώνοντας τον δυστυχή με μία ανακοίνωση, που θα ταίριαζε επιτυχώς και για κάποιον που θα διένειμε μυστικά του στρατού στους Τούρκους (!) : «η ΟΝΝΕΔ έχει αποδείξει ότι είναι απέναντι σε ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ και ΣΕΞΙΣΤΙΚΕΣ απόψεις και ως εκ τούτου η παραίτησή του από την θέση (μπλα μπλα..) και (μπλα μπλα…) ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΝΝΕΔ» !!!

Τέτοια λύσσα με την τσατσά ο Πρόεδρος!! Σε σημείο δηλαδή που αρχίζει κάποιος ν´ αναρωτιέται μήπως έχει κάνα απωθημένο από μικρός, εάν πήγαινε βόλτες στις ευαγείς επιχειρήσεις!! Πέραν δε του όποιου απωθημένου, που δεν γνωρίζουμε κιόλας εάν υφίσταται, αυτό που σίγουρα αποδεικνύεται από την ανακοίνωση είναι ότι έχει μαύρα μεσάνυχτα και δεν γνωρίζει καθόλου την σημασία των εννοιών που χρησιμοποιεί, δηλαδή του ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ και του ΣΕΞΙΣΜΟΥ.

Το όλον γεγονός θα μου περνούσε παντελώς απαρατήρητον, εάν δεν μου τριβέλιζε το μυαλό η αντιστοίχιση: εάν στην θέση του ευερέθιστου προέδρου της ΟΝΝΕΔ τοποθετήσουμε τον Πρόεδρό του (που ασφαλώς δεν γίνεται τίποτε ερήμην του) και στην θέση του δύσμοιρου τουιτερά, χιλιάδες άλλους που, αν και ευγενείς πολίτες, χάρηκαν και γέλασαν με την απάντηση του «κατηγορουμένου» στην Σία, δεν παρατηρείτε ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; Εν ολίγοις, μας θέλετε κύριε Πρόεδρε μαζί σας στον αγώνα που διεξάγετε κατά της Αριστεράς (ναι, είναι Αριστερά!) ή θα διαγράψετε κι εμάς επειδή υποστηρίξαμε τον δόλιο οννεδίτη και γράψαμε μάλιστα χειρότερα τουίτ για την Σία;

Διερωτώμαι πολλάκις κι όχι μόνον επ ´ ευκαιρία του ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ γεγονότος, εάν η ηγετική ομάδα της παράταξης έχει καταλάβει ποιοι κυβερνούν τον τόπο, πόσο απόλυτα αδίστακτοι είναι και πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται. Μιλάμε για «ανθρώπους» (τα εισαγωγικά τα εννοώ) που προήγαγαν σε διευθυντή του κομματικού ραδιοφώνου τους άτομο, που μέσα σε μία φράση του από μικροφώνου σε εκπομπή, χαρακτήρισε δις τον Αντώνη Σαμαρά ΜΑΛΑΚΑ! Σοβαρά όχι για πλάκα!

Αυτούς τους τύπους θα τους αντιμετωπίσετε στέλνοντας στο Πειθαρχικό στελέχη δικά σας, που κάνανε πλάκα στο τουίτερ στιγματίζοντας επί της ουσίας τις απαράδεκτες δηλώσεις στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχει συναίσθηση στην συντηρητική παράταξη του τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα;

Ηχεί ήδη στα ταλαιπωρημένα μου από τους πολιτικώς όρθους ώτα μου το χιλιοειπωμένο ερώτημα: μα, θα πέσουμε στο επίπεδό τους;; Όχι ! Το επίπεδο άπαξ και κατακτάται δεν δύναται να πέσει κύριοι. Όπλα χρησιμοποιείς. Όσα εχεις. Όταν κινδυνεύει η Πατρίδα τέτοιες ερωτήσεις περί επιπέδου απλώς «μυρίζουν» φόβο. Όποιος όμως φοβάται καλόν είναι να αποχωρεί…

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Περί απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων

Ο Δημόσιος Τομέας επί πολλά χρόνια με ευθύνη απασών των Κυβερνήσεων υπολειτουργούσε. Την περίοδο που διάγουμε τα τελευταία δύο έτη κυριολεκτικώς δεν λειτουργεί. Ευρίσκεται και υπάρχει μόνον για να καταναλώνει τα χρήματα που του προσφέρονται από τον έτερο Τομέα, αυτόν της Ιδιωτικής Οικονομίας. Λύνεται το πρόβλημα απολύοντας μονομιάς έναν μεγάλο αριθμό υπαλλήλων υπηρετούντων στο Δημόσιο; Όχι, απαντώ ευθέως!
Το πρόβλημα της δυσχερούς και δυσκίνητης λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης δεν λύνεται με απολύσεις, αφού απλώς θα πρέπει ολιγότεροι άνθρωποι να κάνουν τις ίδιες πάμπολλες και πολυποίκιλες εργασίες που προβλέπονται από τα χιλιάδες διατάγματα, εγκυκλίους, ΚΥΑ κλπ! Επομένως, πρώτα θα πρέπει η νέα Κυβέρνηση να ξεδιαλύνει το νομοθετικό τοπίο (μην το νομίζετε εύκολο, εδώ μέχρι 4 χρόνια δεν γνώριζε η Διοίκηση πόσους υπαλλήλους έχει ούτε και συνταξιούχους!) οπότε να αφαιρεθούν εργασίες, που ακριβώς εφευρέθηκαν για να προσλαμβάνουν, ούτως ώστε τελικά να αποχωρήσουν όσοι περισσεύουν!

Ποιο πρόβλημα λύνεται με την δια του γορδίου δεσμού μάχαιραν της απόλυσης; Ασφαλώς, θα πει κάποιος, ένα μεγάλο μέρος του δημοσιονομικού κόστους, μιας και δεν θα τους πληρώνει το Κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Ορθόν. Μήπως όμως στη φάση που ευρισκόμεθα σήμερα υπάρχει περίπτωση τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν από μία τέτοια κίνηση να υπερκεράσουν ενδεχομένως το όποιο θετικό του εγχειρήματος;

Καταρχάς οι απολυμένοι από τον Δημόσιο Τομέα θα επιβαρύνουν επί πολλά έτη τον λογαριασμό του επιδόματος ανεργίας και τελικά θα καταστούν μακροχρόνια άνεργοι αφού ο ήδη διαλυμένος Ιδιωτικός Τομέας δεν θα μπορέσει σε καμία περίπτωση να τους απορροφήσει. Η μεγάλη ευκαιρία για μια τέτοια κίνηση χάθηκε το 2010, όπου ακόμη υπήρχε ζωντανός και ακμαίος ιδιωτικός τομέας, που θα μπορούσε ευκολότερα να προσφέρει εργασία σε μεγάλη μερίδα όσων απολύοντο από το Δημόσιο.

Έπειτα, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι σήμερα μάλλον οι μοναδικοί που ακόμη εξοφλούν και καμιά δόση για το στεγαστικό που πήραν κάποτε. Αντιλαμβανόμεθα όλοι τι θα συμβεί με μία ξαφνική απόλυση: προφανώς θα αποτελέσει την τελευταία σταγόνα στην καρδάρα των κόκκινων δανείων με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα!

Για να μην μιλήσω βεβαίως και για το γεγονός ότι όντες πλέον ανασφάλιστοι, θα προστεθούν ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ στην μακρά λίστα όσων περιθάλπτει με το αίμα του κυριολεκτικώς ο ιδιωτικός υπάλληλος!
Τα ανωτέρω είναι απλά, μα σημαντικά μαθηματικά προβλήματα. Είμαι δε βέβαιος πως τα έχουν κατά νου οι επαΐοντες της από δω πλευράς εξ ου και δυσκολεύονται να υποσχεθούν γενικώς απολύσεις και ομιλούν μόνο και σωστά για αξιολογήσεις. Δεν είναι δηλαδή, πιστεύω, μόνο ζήτημα μικροπολιτικής. Άλλωστε γιατί να είναι, εφόσον ούτως ή άλλως δεν αποτελεί δεξαμενή ψηφοφόρων για τη συντηρητική παράταξη το Δημόσιο ΣΗΜΕΡΑ.

Ας μην γελιόμαστε: τούτη την ώρα το μεγαλύτερο πρόβλημα, οικονομικό και κοινωνικό, που θα κληθεί να διαχειριστεί ως Πρωθυπουργός ο κύριος Μητσοτάκης είναι ασφαλώς ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ. Απόλυτα δυσεπίλυτο με πολλές συνιστώσες κάποιες εκ των οποίων αναγκαστικώς θα βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά.

Έπεται αυτό των ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ, καθόσον χωρίς τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει καμία περίπτωση ελεύσεως επενδύσεων κι ωσαύτως καμία περίπτωση ανάταξης της Οικονομίας, καμία περίπτωση ευρέσεως εργασίας, καμία συνεπώς περίπτωση να λυθεί το πρώτο πρόβλημα!

Το Δημόσιο και οι υπηρετούντες σ αυτό αποτελούν διαχρονική χαίνουσα πληγή, χρήζουσα ασφαλώς αμέσου αντιμετωπίσεως κι είμαι απολύτως βέβαιος πως ο κύριος Μητσοτάκης θα επιληφθεί με σύνεση και προσοχή κατά την διάρκεια της πολυετούς – θέλω να ελπίζω- θητείας του.

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Η άδικη κριτική

«Μα, αγαπητέ μου φίλε, η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι αυτή που κρατικοποίησε μεγάλες επιχειρήσεις… το ξέχασες;»
Δυστυχώς ένα απρόσμενο τηλεφώνημα διέκοψε την πολύ όμορφη συζήτηση με τον φίλο μου στο καφέ αναγκάζοντάς τον ν’ αποχωρήσει χωρίς να προλάβω να τολμήσω μίαν απάντηση.. Του υπεσχέθην πως θα την έχει εγγράφως όμως.

Όχι, δεν το ξέχασα! Είναι μάλιστα αληθές πως όλο και περισσότερο ακούγεται αυτό, το τελευταίο χρονικό διάστημα, κυρίως σε συζητήσεις όπου ασκείται κριτική στην «κρατικίστικη συνιστώσα» της συντηρητικής παρατάξεως, δηλαδή σε πρόσωπα που κατά την άποψη αυτήν, έχουν ένα παρελθόν φιλοκρατικό, που έχει τις ρίζες του στην δεκαετία του 1970.

Δεν το ξέχασα λοιπόν. Το ερώτημα που εγείρεται είναι όμως τούτο: την εποχή εκείνη που ο Κων. Καραμανλής ελάμβανε τις αποφάσεις περί κρατικοποιήσεων επιχειρήσεων, υπήρχε άραγε άλλος δρόμος, που δεν ακολούθησε εν γνώσει του; Διότι εάν δεν υπήρχε ούτε είχε εμφανιστεί πρακτικά πουθενά στον πλανήτη, τότε η κριτική είναι παντελώς άδικη κι εκτός πάσης λογικής. Είναι σαν να μεμφόμεθα τους Βυζαντινούς που τους πήρε φαλάγγι ο Μωάμεθ, διότι δεν χρησιμοποίησαν τανκς, που όμως δεν είχαν εφευρεθεί!

Ετίθετο καθόλου υπό αμφισβήτηση την δεκαετία του 1970 η κρατική παρέμβαση στην Οικονομία από οποιοδήποτε Κόμμα εξουσίας στην Ελλάδα ου μην αλλά και στην πεπολιτισμένη Δύση; Όχι, δεν ετίθετο! Οι θεωρητικές κατασκευές που είχαν περίπου 20 χρόνια νωρίτερα εμφανισθεί ως εγχειρίδια οικονομικής σκέψης (Μίλτον Φρίντμαν, Φρίντριχ Χάγιεκ, Φον Μίζες, κλπ) αντιμετωπίζονταν από την Διεθνή Πολιτικοοικονομική ελίτ της εποχής ως εντελώς εκτός πραγματικότητας περίπου στα όρια της γραφικότητας! Ποια χώρα της Δύσης προχώρησε τότε σε ιδιωτικοποίηση κρατικού φορέα; Ακριβώς, το μαντέψατε: ΚΑΜΙΑ! Ήταν η εποχή του θριάμβου του «Κεϋνσιανισμού», η εποχή που θεωρούντο ατμομηχανή της Οικονομίας οι κρατικές δαπάνες κι ενισχύσεις!

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αρχές της επομένης, ο Κεϋνσιανισμός, διόλου απροσδόκητα, καταρρέει. Οι αντιφάσεις που είχε συσσωρεύσει στο πέρασμα του χρόνου και κυριότατα τα απίστευτα κρατικά ελλείμματα που δημιούργησε οδηγούν το ίδιο το σύστημα (δηλαδή την αγορά) να τον ξεπεράσει. Μια νέα εποχή ανατέλλει στην Δύση, αυτή των αγορών και συναφώς των ιδιωτικοποιήσεων με πρωτοπόρους τους μεγάλους Ρήγκαν και Θάτσερ. Στα καθ’ ημάς, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πολιτικός με εξαιρετική ενόραση κι ένστικτο, προσπαθεί να ενσταλάξει στην ψυχή των ελλήνων την νέα αυτή πραγματικότητα σε μία Ελλάδα όμως ήδη σοσιαλιστική και αφημένη πλέον στον ιδιότυπο κρατισμό της.

Επομένως, αγαπητέ μου φίλε, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι τότε συνεργάτες του, ακολούθησαν την πεπατημένη οδό απάντων των δυτικών χωρών, γεγονός άλλωστε πολύ λογικό μιας και το Όραμα που είχε ήταν ακριβώς αυτό: να καταστήσει και την Ελλάδα μέρος της τότε ευρωπαικής ελίτ, όπερ και το κατάφερε! Εάν η σημερινή παράταξη έχει στους κόλπους της «κρατιστές» και τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο όρος πλέον, είναι γεγονότα εντελώς άσχετα με το βασικό δήθεν «επιχείρημα».

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Είχαμε ανάγκη την ΕΛΣΤΑΤ;

Όποιος, μετά από 2,5 χρόνια αριστερής λαίλαπας, έχει απομείνει και μάχεται καθημερινώς για τον επιούσιο στην ιδιωτική πλευρά της Οικονομίας, δεν είχε ανάγκη από καμία ΕΛΣΤΑΤ να του παραθέσει την πραγματικότητα. Την βλέπει, την νιώθει, την βιώνει στανικά σ’ αυτό που ονομάζουμε Αγορά.

Ακόμη κι η κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης υποχωρεί με γεωμετρικούς ρυθμούς. Σηκώνεις το χέρι για να ξύσεις το αυτί σου και ξάφνου σωριάζονται μπροστά σου καμιά δεκαριά ταξιτζήδες να πάρουν την κούρσα. Μπαίνεις σε κάποιο από τα εναπομείναντα καταστήματα του είδους να αγοράσεις ένα ζευγάρι παπούτσια κι αισθάνεσαι σαν σελέμπριτι στο κόκκινο χαλί των Όσκαρς.

Στα Δικαστήρια, που κάποτε δεν μπορούσες να διαβείς τους διαδρόμους χωρίς να σκουντουφλήσεις σε 100 άτομα, τώρα τελειώνεις την εργασία σου στο δεκάλεπτο. Γι’ αυτήν την ίδια εργασία που διεκπεραίωσες τάχιστα, θα πληρωθείς (αν πληρωθείς) μετά από πολλές παρακλήσεις… Οι μόνες δε αίθουσες που είναι γεμάτες είναι αυτές στις οποίες συζητούνται οι πτωχεύσεις….και ασφαλώς οι ποινικές υποθέσεις.

Η μεγαλύτερη θλίψη σε καταλαμβάνει όταν σε φέρει ο δρόμος σε κάποιες από τις πάμπολλες Στοές, που κοσμούσαν κάποτε το κέντρο της Αθήνας κι έσφιζαν από καταστήματα, καφέ, κόσμο… Άδειες πλέον, βρώμικες κι εγκαταλειμμένες στην τύχη τους χαρίζουν λίγη ζεστασιά στους ανέστιους και πένητες….

Αγορά, τόσο με την καθαυτό οικονομική σημασία όσο και με την κοινωνικοπολιτική έχει πάψει να υφίσταται εδώ και πολύ καιρό. Δεν υπάρχει απλώς ύφεση, μέγεθος μετρήσιμο, αλλά πλήρης κατάθλιψη και λύπη.. Μ αυτό το δεδομένο η ύφεση είναι ασφαλώς πολύ πιο μεγάλη από το ψυχρό νουμεράκι της ΕΛΣΤΑΤ…

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)