Όλα τα άρθρα του/της Άγγελος Παπαδημητρίου

Η φούσκα της Χρυσής Αυγής


img_1633Κάποια στιγμή περί τα τέλη Σεπτεμβρίου 2013, ο Αντώνης Σαμαράς, συνεντευξιαζόμενος ως Πρωθυπουργός στους «New York Times», είχε χαρακτηρίσει την Χρυσή Αυγή «φούσκα που θα σκάσει» λέγοντας μεταξύ άλλων πως τα μέλη της δεν είναι «ιδεολογικοί οπαδοί», αλλά έχουν προσχωρήσει στο Κόμμα καθοδηγούμενοι από ένα αίσθημα «αντί-συστημικής» απόγνωσης απέναντι στην διαρκώς αυξανόμενη δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματός του, ανέκαθεν συμφωνούσα απολύτως. Πράγματι ένα Κόμμα που υπάρχει από τας αρχάς της δεκαετίας του 1980 και που στις μύριες όσες εκλογικές διαδικασίες ελάμβανε συνήθως ποσοστό κάτω του 0,15%, πανελλαδικώς, ενδυναμώθηκε «παράλογα» την τελευταία εξαετία ασφαλώς εξαιτίας της «απόγνωσης» των πολιτών, για την οποία πάντως τεράστια ευθύνη έχει αυτό τούτο το υπάρχον συστημικό πολιτικό προσωπικό!
Εκεί που διαφωνούσα και συνεχίζω να διαφωνώ είναι βεβαίως στα της «φούσκας που θα σκάσει». Μάλλον επρόκειτο περί ευχής, στα πλαίσια μίας συνεντεύξεως, γεγονός άλλωστε που απεδείχθη και στις εκλογικές αναμετρήσεις εφεξής. Λογικόν, μιας και η άποψη περί φούσκας δεν έχει απολύτως κανένα ιστορικό έρεισμα. Η ιστορική πραγματικότητα αποδεικνύει το εντελώς αντίθετον!
«Φούσκα που θα σκάσει» εθεωρείτο από τους πλέον εγκύρους πολιτικούς αναλυτές της μεσοπολεμικής Γερμανίας και το εργατικό σοσιαλιστικό κόμμα, μετέπειτα γνωστότερο ως Εθνικοσοσιαλιστικό. Ουδείς έδιδε σημασίαν στον κοντό αυστριακό λοχία πολλώ δε μάλλον όταν, στην προσπάθειά του να επιβάλει πραξικόπημα, το Κόμμα του διαλύθηκε και ο ίδιος εσύρθη σε δίκη και τελικώς φυλακίστηκε, όπου, φυλακισμένος, ενεπνεύσθη και την Βίβλο των απανταχού ακολούθων του, το «MEIN KAMPF». Η «φούσκα» όμως που δημιούργησε, γιγαντώνετο, αργά αλλά σταθερά και τούτο με απόλυτη ευθύνη του τότε πολιτικού προσωπικού της Γερμανίας αλλά και των συμμάχων οι οποίοι, κατά τρόπον απαράδεκτο, είχαν επιβάλει διά της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ντροπιαστικά μέτρα σε βάρος του απλού λαού.
Ανεργία, πληθωριστικό χρήμα, ανέχεια, φτώχεια, έλλειψη ουσιωδών πρώτων υλών, έλλειψη θέρμανσης, έλλειψη φαρμάκων, αρρώστιες: αυτά αντιμετώπιζαν τότε οι Γερμανοί. Αν εξαιρέσουμε το πληθωριστικό χρήμα (λόγω ευρώ και μόνον), κατά τα άλλα θεωρώ πως οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές!!
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η «φούσκα» γιγαντώθηκε τόσο πολύ που ΕΣΚΑΣΕ ΤΕΛΙΚΩΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ, αφήνοντας πίσω της περί τα 50 εκατομμύρια νεκρούς!

Η «φούσκα» αυτή δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Η «φούσκα» αυτή αντιμετωπίζεται με παραγωγή Πολιτικής. Τέτοιας μάλιστα ποιότητας και μορφής, που να αποδεικνύει στον χειμαζόμενο αυτή την ώρα μέσο Έλληνα, που εκ των πραγμάτων θέλγεται από «φούσκες» ότι υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ. Τοσούτω μάλλον όταν, στην σημερινή ιστορική συγκυρία, ο Έλλην θαυμαστής του Αδόλφου δεν έχει μόνο ένα αδελφό Κόμμα στην Ευρώπη, όπως ήταν αυτό του Μουσολίνι, αλλά πάρα πολλά, ισχυρά και παντού!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

#TRUMPWINS

aggelos1Από το ίδιο απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου, όταν αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα ο θρίαμβος του Donald, άρχισαν και οι διάφορες περισπούδαστες, ετερόκλητες ή μη, αποτιμήσεις του αποτελέσματος. Συνήθως, όταν λαμβάνει χώρα ένα σπουδαίο και απρόβλεπτο από την κοινότητα της «πολιτικής ορθότητος» γεγονός, ακολουθούν «βαθυστόχαστες» αναλύσεις, οι οποίες, εάν εγένοντο προ του γεγονότος, ενδεχομένως και να απέτρεπαν την εμφάνισή του!! Πρόκειται περί της γνωστής υποκρισίας του Συστήματος και όλων όσων ζουν από αυτό και εντός αυτού…

Στην Ελλάδα βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε την υποκρισία αυτή, όταν ξάφνου, ορισμένοι επιχειρηματίες και μεγαλοδημοσιογράφοι ανακάλυψαν την σφοδρή καθεστωτική νοοτροπία των μπολσεβίκων, μόνον όταν κινδύνεψαν οι μισθοί τους διά του περιωνύμου νόμου Παππά! Αν την είχαν «ανακαλύψει» ενωρίτερον, ίσως και να την είχαμε γλυτώσει ως χώρα… Αλλά ασφαλώς δεν ενδιαφέρονται για την χώρα!

Ανακάλυψαν, λοιπόν, οι διάφοροι αναλυτές, ξαφνικά το απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου, πως η Χίλαρι δεν ήταν τελικώς η σοφή επιλογή από την πλευρά των Δημοκρατικών, για να ανταπεξέλθει σε μία μάχη με τον κύριο Τραμπ…

Ανακάλυψαν πως υπάρχει και ένας κόσμος που – κοίτα τώρα!- δεν απαντά σε δημοσκοπήσεις, οπότε κάποιοι ωραίοι τύποι των «φιλελεύθερων» υποστηρικτών της Χίλαρι είπαν να τις «πειράξουν» λίγο!

Ανακάλυψαν πως, παρά την πλουσιοπάροχη (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) υποστήριξη που παρείχαν άπαντες οι συστημικοί στην κυρία Κλίντον (μέχρι και ο Πάπας επιστρατεύτηκε!!), ο μέσος Αμερικανός, όχι μόνον δεν επηρεάστηκε αλλά αντίθετα θύμωσε!

Ανακάλυψαν πως είναι ρε παιδί μου πολλοί αυτοί που δυσανασχετούν όταν καλούνται, διά των φόρων τους, να πληρώσουν επιδόματα σε άτομα που έχουν λαθραία εισέλθει στην πατρίδα τους (ΤΡΟΜΕΡΟ!! ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΡΝΤΑΣΙΑΝΣ ΜΕ ΤΑ ΔΕΚΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ!!).

Ανακάλυψαν πως εν τέλει, δεν αρκούν οι διάφοροι γραφικοί δισεκατομμυριούχοι του Χόλιγουντ (ούτε καν η στοματική προσφορά της Μαντόνα!) και της Wall Street για να εκλεγεί ο αρεστός…

Εν ολίγοις, ανακάλυψαν την Αμερική!

Ελπίζω ειλικρινώς, τώρα που τα ανακάλυψαν όλα αυτά, ν’ αρχίσουν σιγά σιγά να προτείνουν και κάποιες σοβαρές λύσεις. Αν εθελοτυφλήσουν και τώρα, οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία μάλλον θα είναι και οι ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ για πολλά χρόνια!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΥΠΟΤΑΓΗ του Μισέλ Ουελμπέκ

Έχετε ποτέ ευρεθεί σ’ αυτήν την περίεργα αντιφατική κατάσταση όπου, ενώ υπάρχει μία πληγή στο στόμα σας εσείς να νοιώθετε την «ανάγκη» να την σκαλίζετε διαρκώς, με αποτέλεσμα να ενδυναμώνεται ο πόνος;

Εάν στην θέση της πληγής τοποθετήσετε τον όρο «ισλαμιστές», τότε είναι απολύτως βέβαιον πως την θέση του διαρκούς σκαλίσματός της λαμβάνει επαξίως το τελευταίο βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ, «ΥΠΟΤΑΓΗ» (εκδόσεις Εστία, 2015).

 

%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ae

Στην ΥΠΟΤΑΓΗ δεν θα συναντήσετε καλλιτεχνικά σχήματα, έντεχνο λόγο, παρομοιώσεις, μεταφορές κλπ. Οι ήρωες δεν είναι πολλοί και αλληλοδιαπλεκόμενοι. Παρεκβάσεις με υψηλά νοήματα δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνον ζόφος, από την πρώτη παράγραφο μέχρι και την τελευταία φράση, στην οποία περιέχεται και η περιώνυμη ΤΙΣΙΣ, αφού βεβαίως έχουν προηγηθεί, με μία καλοστημένη ιστορία που πλέκει ο Ουελμπέκ η ΥΒΡΙΣ και η ΝΕΜΕΣΙΣ.

Το βασικό θέμα που πραγματεύεται ο συγγραφέας είναι η «ισλαμοποίηση της Δ. Ευρώπης». Ο τρόπος που το χειρίζεται εξαιρετικός. Παρακολουθούμε με δέος την διαδρομή του κεντρικού του ήρωα, καθηγητή ενός δευτεροκλασάτου πανεπιστημίου του Παρισιού, από μία μορφή εντελώς απολιτίκ, με μοναδικά ενδιαφέροντα το φαγητό και το σεξ, στην πλήρη «συνειδητοποίησή του», δηλαδή στην πλήρη ΥΠΟΤΑΓΗ του.

ΥΠΟΤΑΓΗ στο νέο, φρέσκο και ερχόμενο με ορμή, κομίζοντας πολλά και ενδιαφέροντα κοινωνικοπολιτικά στοιχεία, τα οποία υποστηρίζει σθεναρώς, δημιουργώντας έτσι Ιδανικά εντελώς διαφορετικά από τα υπάρχοντα στην Δύση και συνεπώς κερδίζοντας διαρκώς έδαφος σε μία κουρασμένη και γερασμένη Γηραιά Ήπειρο.

Όσοι έχουν την δυνατότητα να αντιλαμβάνονται τί έρχεται, απλώς (δια)φεύγουν. Καθόλου τυχαίο πως τον ρόλο αυτόν, τον δίνει ο Ουελμπέκ στην μοναδική γυναίκα, για την οποία εσκίρτησε κάπως η καρδιά του ήρωα, με καταγωγή από Ισραήλ, στο οποίο και καταφεύγει με την οικογένειά της, όταν πλέον γίνεται φανερό πως η ΥΠΟΤΑΓΗ χτυπάει την πόρτα όλων των άλλων. Οι συνειρμοί που γεννώνται σπάνε κόκκαλα!

Ο Ουελμπέκ δεν διεκδικεί δάφνες προφήτου, ασχέτως εάν κατά διαβολική (;) σύμπτωση συνέπεσε η πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του βιβλίου να είναι αυτή του μακελειού στο περιοδικό Charlie Hebdo! Προσπαθεί να αφυπνήσει τον βολεμένο καλοφαγά Ευρωπαίο, όχι όμως κατηγορώντας την ιδιοσυγκρασία και ιδεολογία του Ισλάμ, αλλά μάλλον δεικνύοντας μέσω αυτής τον δρόμο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε οι υπόλοιποι!

Δεν θα επεκταθώ. Ανεπιφύλακτα προτείνω να το διαβάσετε και να σκαλίσετε την «πληγή».

 

(Λίγα λόγια για τον συγγραφέα από τον συντάκτη του ιστότοπου)

 

michel-houelbecq

Ο Michel Houellebecq είναι μία από τις αιρετικές μορφές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1956 στο γαλλικό νησί Ρεϊνιόν του Ινδικού Ωκεανού και σήμερα ζει στο Παρίσι. Το 1994 δημοσιεύθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, το Extension du domaine de la lutte (μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Αλέξη Εμμανουήλ υπό τον τίτλο Η επέκταση του πεδίου της πάλης).

Το μυθιστόρημά του La Carte et le Territoire (Ελλην. έκδοση: Ο χάρτης και η επικράτεια, μετάφρ. Λίνα Σιπητάνου, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2011) εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 με το οποίο κέρδισε το πολύτιμο βραβείο Prix Goncourt.

Έχει δικαστεί για ρατσισμό λόγω της αναφοράς του στο Ισλάμ ως “η πιό ηλίθια θρησκεία” και έχει απολογηθεί λέγοντας: “δεν έχω δείξει τη παραμικρή περιφρόνηση για τους Μουσουλμάνους, αλλά έχω τη μεγαλύτερη περιφρόνηση για το Ισλάμ”. Το δικαστήριο τον απάλλαξε.

 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει μια πρόσφατη συνέντευξή του (Σεπτέμβριος 2015) στο περιοδικό The Guardian.

Επίσημη ιστοσελίδα του Michel Houellebecq εδώ.

Γιατί μειώνονται διαρκώς τα έσοδα, παρά την εξαντλητική οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης;

Εάν είναι κάτι που μάθαμε πολύ καλά τούτη την περίοδο των Μνημονίων στη χώρα, είναι ασφαλώς να στεκόμαστε στις ουρές στις τράπεζες κάθε λίγο και λιγάκι αναμένοντας να πληρώσουμε κάποιον από τους πολλούς κι ευφάνταστους φόρους, που έπεφταν και συνεχίζουν να πέφτουν αδιαλείπτως επί των κεφαλών ημών..

Παρά ταύτα, τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης βαίνουν ολοένα και μειούμενα, παρά τους πρόσφατους «πανηγυρισμούς» του οικονομικού επιτελείου για αύξησή τους το παρελθόν τρίμηνο (Ιουν.-Αυγ.2016), δοθέντος ότι, εάν συνυπολογίσει κανείς τις οφειλές του Κράτους προς τους ιδιώτες, οφειλές που μένουν παγωμένες σε παγόβουνο σαν κι αυτό που βύθισε τον Τιτανικό, τα πραγματικά έσοδα εξαφανίζονται!  Όμως, για ποιον λόγο εντέλει οι αυξημένοι φόροι δεν κομίζουν το ευκταίο αποτέλεσμα;

Στις αρχές του 1970 ο Arthur Laffer έκανε δημοφιλή μια παλιότερη θεωρία που μας δείχνει τα δημόσια έσοδα σε σχέση με την φορολογική κλίμακα. Η θεωρία αυτή σήμερα έχει το όνομα «καμπύλη του Laffer». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία (που είναι εδραιωμένη ανάμεσα στους οικονομολόγους), το κράτος μπορεί να έχει αύξηση εσόδων καθώς αυξάνει τη φορολογική κλίμακα, αλλά υπάρχει ένα σημείο “T” από το οποίο και μετά τα έσοδα θα μειώνονται ανεξάρτητα από την αύξηση στους φορολογικούς συντελεστές. Η θεωρία λέει ότι, καθώς αυξάνονται οι φόροι, ολοένα και λιγότεροι θα θελήσουν να δουλέψουν και να επιχειρήσουν, με αποτέλεσμα όταν το κράτος φτάσει να φορολογεί το 100% των κερδών, τα έσοδα να είναι μηδέν η δε ανεργία να έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη..

Ο Ronald Reagan ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι αυτή η θεωρία λειτουργεί. Με την ανάληψη της προεδρίας του, μείωσε τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές από το 70% στο 28% σε 7 χρόνια. Αρχικά, η ανάπτυξη εκτινάχτηκε στο 8.5% τα πρώτα πέντε τρίμηνα, παρέμεινε στο 3.5% για το υπόλοιπο της προεδρίας του και δημιουργήθηκαν 11 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα πρώτα 4 χρόνια!!. Επιπροσθέτως και παρά τις μειώσεις στους φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα του αμερικανικού προϋπολογισμού διπλασιάστηκαν την περίοδο 1980-1990 από $517 δις στα $1 τρις.

Παρόμοια δεδομένα έχουμε και από το ιρλανδικό οικονομικό θαύμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν πομπωδώς εισήλθαμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα μπορούσε να υπερηφανευτεί ότι δεν ήταν τελευταία στα πάντα. Η Ελλάδα περνούσε σε επιδόσεις την Ισπανία, Πορτογαλία και βεβαίως την Ιρλανδία. Το πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα τότε στην Ιρλανδία, μαρτυρούν τα τότε δεδομένα. Μεταξύ 1980 και 1986, οι συνολικές δαπάνες ως προς το ΑΕΠ στην Ιρλανδία αυξήθηκαν από το 54% στο 62% του ΑΕΠ. Το χρέος προς το ΑΕΠ αυξήθηκε από  87% στο 120%, καθώς οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ. Η δε ανεργία έφτασε  έως και το 18% το 1985.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει ένα βιβλίο για το τι έκανε η Ιρλανδία μετά από το 1985 για να ανακάμψει. Αυτό, όμως, που έκανε περισσότερο από όλα είναι να μειώσει τους φόρους στις επιχειρήσεις που σήμερα είναι στο 12,5%. Και σε αυτή την περίπτωση, η καμπύλη του Laffer λειτούργησε άψογα. Τα έσοδα αυξήθηκαν, η ανταγωνιστικότητα εκτινάχτηκε, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε πολύ περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και το χρέος του ΑΕΠ μειώθηκε στο 25% μέχρι και το 2007. (Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας με το φορολογικό μοντέλο. Τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας -που είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο- δεν έχουν καμία σχέση με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας αυτής. Άλλωστε τούτο αποδεικνύεται περιτράνως από το γεγονός ότι η Ιρλανδία, όταν εζήτησε, όπως η Ελλάς το 2010, την βοήθεια της ΕΕ και του ΔΝΤ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΕΤΥΧΕ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΒΕΒΑΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΣΩΤΗΡΙΑ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ!!! )

inflation-drop

Ένα άλλο παράδειγμα εφαρμογής της καμπύλης του Laffer, τα διαδραματίζομενα τυν περίοδο της Κρίσης στην αγορά αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Τα αυξημένα τέλη καθώς και η επιβολή των περιβαλλοντολογικών δήθεν τελών έχουν αποθαρρύνει πολλούς από το να έχουν αυτοκίνητο. Όσο περισσότεροι είναι οι φόροι, τόσο λιγότεροι θα είναι πρόθυμοι να τους πληρώσουν. Ναι μεν οι φόροι θα είναι αυξημένοι σε σχέση με πέρσι, διότι η αύξηση των τελών ήταν πολύ μεγάλη σε σχέση με το ποσοστό που παραδίδουν τις πινακίδες, αλλά οι παραδόσεις πινακίδων, που απετέλεσαν μαζικό φαινόμενο, θα συνεχισθούν και το 2016 και δεν αποκλείεται πριν τελειώσει το 2016, αυτοί που δεν θα θελήσουν πλέον να έχουν αυτοκίνητο να είναι πολλαπλάσιοι αυτών που έχουν προλάβει να παραδώσουν πινακίδες !

Εν ολίγοις, αν συνεχίσει η κυβέρνηση να προσπαθεί να βγάλει ξύγκι από τον Έλληνα φορολογούμενο, το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην είναι πρόθυμο πλέον να πληρώσει αυτά τα αυξημένα τέλη, με αποτέλεσμα, όσο και να αυξάνει τους φόρους το κράτος, τα έσοδα να είναι μειούμενα.

Συνεπώς, το πιο πιθανό είναι ότι έχουμε πλέον ξεπεράσει προ πολλού το σημείο “Τ“, όπως το είχε ξεπεράσει η Ιρλανδία μέχρι το 1985. Η διαρκής και κατακόρυφη μείωση των εσόδων από το 2009 μέχρι και χθες μάλλον έτσι μπορεί να ερμηνευθεί. Το πιο πιθανό είναι τα έσοδα να συνεχίσουν να πέφτουν και να τρέχουμε ν’ ανακαλύπτουμε νέους φόρους (ήδη συζητείται «περιουσιολόγιο», «καταθεσιολόγιο» και άλλα τέτοια μπαρουφοειδή) για να βρεθούμε εκ νέου σε αδιέξοδο κοκ

Ανακύπτει, ως εκ τούτου, ένα καίριο ερώτημα: ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΑΣ κ.κ.Τσακαλώτος και Σταθάκης και δη εις το αυτό αντικείμενο του Laffer, ΔΕΝ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΑ;;

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχουν τέτοιας εκτάσεως άγνοια επί του αντικειμένου τους. Επομένως ποια η αιτία της συνεχίσεως ασκήσεως μίας τέτοιας ανερμάτιστης πολιτικής στην Οικονομία; Διττή, κατά την ταπεινή μου γνώμη: αφενός μεν η παντελής ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ των κυβερνητικών στελεχών να κατανοήσουν έστω και στοιχειωδώς πώς λειτουργεί η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Οικονομία αφετέρου δε ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ των στελεχών αυτών, που επιμένουν στο πανταχόθεν βαλλόμενο σοσιαλκρατικό μοντέλο, παρότι αυτό είναι ακριβώς υπαίτιο για την δημιουργία της κρίσης!!

Είναι δε τέτοια η ΑΓΝΟΙΑ ή η «ηθελημένη» άγνοια των Κομμάτων της Αριστεράς που διάφορα μεγαλοστελέχη τους φωνασκούν από δίαυλο σε δίαυλο κι από «παράθυρο» σε «παράθυρο» μ αυτόν τον περισπούδαστο στόμφο του Μεσαίωνα, περί δήθεν ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ, ΕΝΩ, ΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΒΙΑΣΤΑ από τα πραγματικά περιστατικά, η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης θυμίζει έντονα Λένιν!!!! Η φιλελεύθερη οικονομική πολιτική ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΚΡΑΤΙΚΗ  ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΥΞΑΝΕΙ!! Απλά πράματα, για να μην ακούμε άλλο τα φληναφήματα των διαφόρων κρατιστών, αριστερών η και δεξιών (δυστυχώς…)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Κατά το 18μηνο που μας πέρασε η Κυβέρνηση του υπερήφανου καταληψία ακολούθησε συνταγή καταστροφής στην Οικονομία. Εντούτοις είναι πολλοί ακόμη που πιστεύουν ότι το Κράτος καλώς προσπαθεί ν’ αυξήσει τα έσοδά του, ώστε να μπορεί να ασκεί κοινωνική πολιτική!! Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται (ακόμη…) είναι ότι για μία κοινωνία, στην οποία ένα τεράστιο τμήμα της ΔΕΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ (άνεργοι, συνταξιούχοι, αργόμισθοι) και εξαρτάται οικονομικώς από το Κράτος, Η ΜΟΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ. Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΑΠΛΩΣ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΟΥ ΥΓΙΟΥΣ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Άγγελος Γ. Παπαδημητρίου

Δικηγόρος Αθηνών