Όλα τα άρθρα του/της Άγγελος Παπαδημητρίου

Η πατρίδα (και η αντιπολίτευση) σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Η συντηρητική παράταξη της χώρας, έχοντας προφανώς αντιληφθεί εντελώς λανθασμένα τον προσδιορισμό της, ασκεί εξαιρετικώς συντηρητική αντιπολίτευση στην λαίλαπα που μας κυβερνά. Πρόκειται περί διαπιστώσεως μη επιδεχόμενης απολύτως καμίας αμφισβητήσεως. Τοσούτω μάλλον όταν, επώνυμα στελέχη και δη μεγαλοστελέχη της παρατάξεως διαβεβαιώνουν πως αποτελεί τούτο μία ενσυνείδητη πολιτική προς απορρόφηση του περιωνύμου «κέντρου», που θα δρέψει τάχα τους καρπούς της, όταν έρθει η ευλογημένη ώρα των εκλογών!  (Σημειωτέον ότι, σε ερώτησή μου προς ένα τέτοιο πολύ μεγάλο στέλεχος, τι είναι κέντρο; απήντησε επί λέξει:  Όπου Φυσάει ο Άνεμος!!)

Λέω «τάχα» καθόσον, εάν πράγματι πρόκειται περί συνειδητής πολιτικής επιλογής, θα πρέπει να πληροφορήσω τους εμπνευστές της ότι όχι μόνον δεν φαίνεται να έχει οποιαδήποτε απήχηση έξω (έξω στο πεζοδρόμιο, στην «αγορά» κι όχι στον διαστροφικό κόσμο των mass media) αλλά αντιθέτως, αυτό που εισπράττει ο μέσος Έλλην είναι πως απλώς αναμένει η παράταξη την πτώση της ετέρας παρατάξεως εν είδη «ωρίμου φρούτου». Όχι ότι είναι αναγκαίως κακό αυτό. Άλλωστε προσωπικώς δεν ενθυμούμαι στην νεότερη (μεταπολιτευτική) Ιστορία του τόπου μας να έχει υπάρξει ψήφος περισσότερο συνειδητή υπέρ της αντιπολιτεύσεως παρά απορριπτική της όποιας Κυβερνήσεως.

Αναγκαίως κακό συνεπώς δεν είναι, για τα μέτρα μας. Είναι όμως λάθος! Λάθος, διότι σε τούτη την κρισιμότατη περίοδο για το Έθνος, που μόνον η έλευσις της συντηρητικής παρατάξεως στην εξουσία μπορεί να άγει στην σωτηρία του (ή μάλλον στην λύτρωσή του), η επόμενη ψήφος του Έλληνα θα πρέπει να είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ! Μόνον έτσι θα υπάρξει η πιθανότητα να μην περιπέσουμε μετά από πολύ ολίγον στην κατάσταση «ώριμο φρούτο» απ την ανάποδη! Όπου βεβαίως όλοι οι νοήμονες αντιλαμβανόμεθα τι θα ακολουθήσει….

Όμως δυστυχώς, η χλιαρά αντιπολίτευση σήμερα (με εξαίρεση κάποιους πεφωτισμένους λίγους όπως οι κύριοι Γεωργιάδης, Σταμάτης, Βρούτσης και Βορίδης, που εντελώς τυχαία (!) αυτοχαρακτηρίζονται Δεξιοί) οδηγεί μεν κάποια μάζα ψηφοφόρων στις αγκάλες της παράταξης, πλην εντελώς περιστασιακά και μόνον για να επιτευχθεί ο βασικός σκοπός, δηλαδή η πτώσις του μπολσεβικισμού.

Για όσους βλέπουν ολίγον μακρύτερα της ρινός τους, δηλαδή την Δευτέρα μετά τους πανηγυρισμούς της προτεραίας, αντιλαμβάνονται πως θ’ αρχίσει μία δυσκολοτάτη και ιστορικώς πρωτόφαντη περίοδος, στην διάρκεια της οποίας η κυβερνώσα παράταξη, σε αντίθεση με την νυν, θα έχει ν’ αντιμετωπίσει, εκτός άλλων σκοπέλων ΚΑΙ αυτών των συνεχών εκλογικών αναμετρήσεων!! Νομαρχιακές, Δημοτικές, Ευρωεκλογές,  μην πω και Προέδρου Δημοκρατίας! Επομένως, το δικό μας «φρούτο» θ’ αρχίζει να ωριμάζει πολύ ταχύτερα του σημερινού, εάν οι ψηφοφόροι θα έχουν αναδείξει την παράταξη νικήτρια όχι συνειδητά αλλά από μένος για τους άλλους. Ο άνεμος θα φυσήξει αντίθετα τότε και το μένος θα μετακινηθεί….

 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ευρωπαϊκή ενοποίηση: όραμα ή (απατηλό) όνειρο;

img_1784Η ενοποιημένη προοπτική της γηραιάς ηπείρου ξεκίνησε ως ένα τεράστιο όραμα από τιτάνιους ηγέτες, ευθύς μετά την λαίλαπα του Β´ Παγκόσμιου Πόλεμου, με βασικό σκοπό την σταδιακή απίσχναση όσων διαιρούν τα ευρωπαϊκά κράτη και ενίσχυση όσων τα ενώνουν, που ασφαλώς είναι πολλά και ποικίλα (κοινές εθνοτικές ρίζες, Χριστιανισμός, κοινοβουλευτισμός, κ.α).

Δυστυχώς, έχω την εντύπωση ότι, μετά από περίπου 60 χρόνια από τότε που πρωτοσυνελήφθη το όραμα, έχει από καιρού αρχίσει να ξεφτίζει, κυριότατα διότι ουδείς εκ των λαών που συναπαρτίζουν την Ένωση έχει την βούληση να απεκδυθεί της εθνικής του ταυτότητος, προς όφελος μίας αορίστου και ακαθόριστης Ευρωπαϊκής. Τούτο πλέον καθίσταται ευκρινές και αυταπόδεικτο εφόσον ήδη πολλές ειδικότερες εθνότητες διεκδικούν την ανεξαρτησία τους από τις Κεντρικές εξουσίες – Κράτη, στις οποίες είναι ενσωματωμένες, με κατεξοχήν παράδειγμα αυτό της Σκωτίας. Αποσχιστικές τάσεις όμως παρατηρούνται και στην Καταλωνία, την Βασκονία, στο Βέλγιο και βεβαίως στην Ιταλία, ενώ ήδη μία μεγάλη χώρα, αποχαιρέτησε άπαξ δια παντός την όποια προοπτική ενοποιήσεως και ομιλώ ασφαλώς για την Μεγάλη Βρετανία.

Υπογραφή της Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) στο Καπιτώλιο Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957
Υπογραφή της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) στο Καπιτώλιο της Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957

Από την άλλη, εις άπαντα τα μέλη της Ένωσης, έχει πέσει πολύ βαριά επάνω τους η σκιά του δυνατότερου, ήτοι της Γερμανίας, η οποία, σε πείσμα των ευρωπαικών συνθηκών, για να μην πω σε πλήρη αντίθεση με αυτές, έχει καταστεί de facto αρχηγός, με την κα Μερκελ (σήμερα, με κάποιον άλλον αύριο) να έχει αναχθεί σε Πρόεδρο της Ευρώπης, σχεδόν δικαιωματικά, χωρίς να έχει οποιαδήποτε δυνατότητα αντίδρασης στις επιταγές της απολύτως κανένας! Κι εδώ υπάρχει η μεγάλη αντίφαση: ενώ η Γερμανία, ως το δυνατότερο και εγκριτότερο μέλος της Ένωσης, θα έπρεπε να μάχεται πρώτη απ’ όλους για το μεγάλο όραμα της ευρωπαικής ενοποιήσεως, κυρίως στον Πολιτικό τομέα, εντελώς αντίθετα, άπασες οι ενέργειές της κατατείνουν στην δική της ενίσχυση, ως ξεχωριστή κρατική οντότητα, με τα κατ ιδίαν συμφέροντά της να ευρίσκονται πάντοτε πάνω από αυτά της Ένωσης που δήθεν ανήκει!
Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ένα: οι λαοί μας δεν είναι έτοιμοι για ένα τόσο σοβαρό και τεράστιο άλμα. Η καθέκαστη εθνική ταυτότητα προήλθε μετά από μάχες αιώνων, με την εθνική συνειδητοποίηση να κερδίζεται εξελικτικά, αργά αλλά σταθερά, με συνέπεια να είναι εντελώς αδύνατη η απέκδυση του καθαυτού εθνικού μανδύα προς όφελος ενός άλλου, για τον οποίο ουδεμία μάχη εδόθη παρά απλώς .. επεβλήθη!
Μήπως άραγε ήγγικεν η ώρα όλο αυτό το «πανηγύρι» της δήθεν Ένωσης να λάβει τέλος; Ή μήπως, αντίθετα, να έφτασε επιτέλους η στιγμή που κάποιος μεγάλος ηγέτης θα λάβει την πρωτοβουλία εκείνη που θα μας φέρει την πλήρη ενοποίηση;
Οι καιροί ου μενετοί, άλλως πως, οδεύουμε ολοταχώς προς μίαν Γερμανική Ευρωπαική Ένωση, δηλαδή οδεύουμε προς την πραγματοποίηση του βασικού οράματος του μεγαλύτερου ψυχοπαθούς δολοφόνου απάντων των αιώνων (όρα ζωτικός χώρος), με «ειρηνικά» μέσα!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Νέο φιλελευθερισμός: η (ανύπαρκτη) αιτία όλων των δεινών!!!

wall-street-binary-optionsΕίναι ν’ απορεί κανείς με την θρασύτητα, την άγνοια ή ακόμη και την βλακεία όσων, ακόμη και σήμερα, επιμένουν ν’ αποδίδουν την ευθύνη για όλα τα κακά της μοίρας μας (τους) στον νεοφιλελευθερισμό. Το φαινόμενο πια λαμβάνει διαστάσεις ομαδικού «πνευματικού αυνανισμού» στους κόλπους της αριστερής διανόησης (ή παρανόησης) επεκτεινόμενο με καταιγιστικούς ρυθμούς και στην λαϊκίστικη δεξιά.
Για όλα τα κακά τούτου του τόπου ισχυρίζονται πως φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Παρ’ όλο που είναι απορίας άξιον το πότε εφαρμόσθηκε, σε τούτον δω τον τόπο, τα τελευταία 40 χρόνια κάποια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Να ξεκινήσουμε από το κύμα των κρατικοποιήσεων της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή την περίοδο 1974-1981, που τα διαδέχθηκαν τα μαζικά κύματα κοινωνικοποιήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και με εξαίρεση την περίοδο 1991-93, τα ακολούθησε μέχρι και το 2010 η ίδρυση εκατοντάδων κρατικών ινστιτούτων, φορέων και οργανισμών, από τις επόμενες κυβερνήσεις Σημίτη και Κ. Καραμανλή. Μην ήσαν όλες αυτές οι πολιτικές αποφάσεις νεοφιλελεύθερες πρακτικές; Από πότε η κρατικοποίηση βαπτίζεται νεοφιλελεύθερη; Μόνο ένας «πολιτικά αυτιστικός» θα μπορούσε να ισχυρισθεί μια τέτοια ασυναρτησία. Οι κρατικοποιήσεις αποτέλεσαν κι αποτελούν κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό σοσιαλιστικών πολιτικών, οι ιδιωτικοποιήσεις φιλελεύθερων και μόνο η ριζική συρρίκνωση έως κι εξαφάνιση του κράτους θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως νεοφιλελεύθερη.
Επιπλέον δε, από την λαίλαπα των κρατικοποιήσεων, τα τελευταία τριάντα χρόνια, είχαμε και μια θεαματική γιγάντωση του κεντρικού κράτους, προσθέτοντας κάθε χρόνο… δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, με κορυφαίες σε επιδόσεις τις προεκλογικές χρονιές, χωρίς όμως κάποια ανάλογη βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών τους. Από πότε η διόγκωση τους κράτους αποτελεί, ιστορικά, νεοφιλελεύθερη πολιτική; Ποιος βλάξ θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως νεοφιλελεύθερη μια κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική επιλογή; Δεν αποτελεί την ουτοπία της αριστεράς η 100% κρατική, κολεκτιβοποιημένη πολιτεία όπως ακριβώς υλοποιήθηκε στην «μακαρίτισσα» τη Σοβιετία; Και δεν αποτελεί ιδανικό του νεοφιλελευθερισμού μια πλήρως ιδιωτική οικονομία της αγοράς; Προς ποία από τις δύο κατευθύνσεις κινήθηκαν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία 30 χρόνια; Μήπως στο να μετατρέψουν την Ελλάδα στην πιο σοσιαλιστική χώρα της Δύσης; Η διόγκωση, του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν αποτελεί νεοφιλελεύθερη, αλλά καθαρόαιμη, σοσιαλιστική πολιτική. Τι αποτελεί το τόσο δυσνόητο που αδυνατούν να το συλλάβουν οι, προφανώς επί δεκαετίες τελούντες «εν εφεδρεία» εγκέφαλοι των αριστερών και λαϊκών δεξιών αντι-νεοφιλελεύθερων τελάληδων;
debt01Εντελώς συμπτωματικά(!) τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε και μια συστηματική διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων, του δημοσίου χρέους καθώς και του δημοσίου δανεισμού! Τρία κατεξοχήν χαρακτηριστικά σοσιαλιστικών οικονομιών! Φυσικά, οι αριστεροί διανοητές μας δεν θα διάβασαν πουθενά, διότι προφανώς δεν γνωρίζουν ανάγνωση ή απλώς δεν τους μένει χρόνος κατηγορώντας τον νεοφιλελευθερισμό, ότι οι νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι τα κρατικά ελλείμματα, απεχθάνονται το δημόσιο χρέος και αποστρέφονται τον δημόσιο δανεισμό.
Να αναφερθούμε και στο εργασιακό, ασφαλιστικό και κλειστά επαγγέλματα; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η πλήρης υποταγή της εργασιακής νομοθεσίας στα κακώς εννοούμενα «συμφέροντα» των εργαζομένων και των αργόμισθων συνδικαλιστών; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η καταδίκη κάθε εργοδότη, η «ποινικοποίηση» του κέρδους, ο διασυρμός της δημιουργικότητας και ο ευτελισμός της ιδιοκτησίας; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η μαστίγωση του ιδιώτη επενδυτή αλλά και του επαγγελματία από εξοντωτικά ασφαλιστικά και ουσιαστικά, μη ανταποδοτικά τέλη; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική το «κλείσιμο» εκατοντάδων επαγγελμάτων με κρατικές αποφάσεις και ρυθμίσεις, μόνο και μόνο για να προστατευθούν τα συμφέροντα συντεχνιών εις βάρος των καταναλωτών, που το κράτος προφανώς, τους θεωρεί κορόιδα και τους υποχρεώνει να πληρώνουν τα «καπέλα» των προκλητικά ευνοημένων συντεχνιών. Ώστε είναι νεοφιλελεύθερες όλες αυτές οι «καραμπινάτες» σοσιαλιστικές επιλογές αγαπητοί μας φίλοι της αριστεράς; Αν ισχύει αυτό άλλο τόσο και ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση!
Τι να πούμε για τα διάφορα τέλη υπέρ τρίτων, τα υποχρεωτικά ωράρια εργασίας, τα υποχρεωτικά επιμελητήρια και κάθε λογής άλλες υποχρεωτικές εισφορές (σε πάνω από τριακόσιες  τις ανεβάζει ο ΣΕΒ) που «γδέρνουν» επιχειρήσεις και επαγγελματίες;  Αλήθεια ποιος νεοφιλελεύθερος κρατικός νους τις θεσμοθέτησε; Μήπως διαφεύγει από το κενόν περιεχομένου ως φαίνεται μυαλουδάκι των κρατιστών, πως όλα τούτα τα μέτρα αποτελούν σοσιαλιστικές συλλήψεις απείρου κάλλους; Θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι από κει πάνω οι Μαρξ, Έγκελς και Λένιν από τους διεστραμμένους τρόπους με τους οποίους η ελληνική γραφειοκρατία εξοντώνει κάθε ίχνος ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Εξίσου ευτυχισμένοι θα πρέπει να είναι και οι γείτονες μας (Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Αλβανοί και σε λίγο και οι Τούρκοι) που τρίβοντας τα χέρια τους, υποδέχονται κατά χιλιάδες τις ελληνικές παραγωγικές μονάδες. Από πότε η εξόντωση και η εκδίωξη του κεφαλαίου από μια χώρα αποτέλεσε νεοφιλελεύθερη πολιτική;
Αποτελεί νεοφιλελεύθερη επιλογή η αργή αλλά συστηματική κατάσχεση από το κράτος της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των δεκάδων έμμεσων και άμεσων φόρων; Η ιστορία μας διδάσκει πως οι κομμουνιστές είναι αυτοί που αρπάζουν τα σπίτια από τον κοσμάκη! Εσείς βαλθήκατε τώρα να μας πείσετε πως κι αυτό το πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι;

Τέλος,  θα εστιάσω στο πιο αναμασημένο επιχείρημα των μηρυκαστικών της βλακείας. Αυτό της μείωσης του εισοδήματος και της αύξησης της φορολογίας. Δεχόμαστε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου πως οι μειώσεις εισοδημάτων όλων των πολιτών (επαγγελματιών αλλά και ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων) που οφείλονται σε τακτικές και έκτακτες εισφορές (=νέοι φόροι), περαιώσεις (= επιπλέον φόροι), κατάργηση φοροαπαλλαγών (=αύξηση φόρων), θέσπιση νέων τελών με φαντεζί ονόματα π.χ. αλληλεγγύης (=ξανά νέοι φόροι) αποτελούν στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική! Από πότε οι νεοφιλελεύθεροι έγιναν εραστές της φορολογίας; Ακόμη και οι πρωτοετείς των οικονομικών και πολιτικών επιστημών γνωρίζουν πως η βασική διαφοροποίηση εδώ και αιώνες των φιλελεύθερων από τους σοσιαλιστές, εστιάζεται στο ζήτημα της φορολογίας. Οι φιλελεύθεροι επιδιώκουν λιγότερους φόρους σε αντίθεση με τους σοσιαλιστές που επιβάλλουν περισσότερους. Πόσο μάλλον οι νεοφιλελεύθεροι που «ονειρεύονται» εξάλειψη έως εκμηδένιση της φορολογίας! Στο τόσο βασικό αυτό χαρακτηριστικό, που διαφοροποιεί ουσιαστικά σοσιαλιστές και νεοφιλελεύθερους, έρχονται οι ντόπιοι αριστεροί διανοητές, κονδυλοφόροι και οι σφουγγοκωλάριοί τους της λαϊκής δεξιάς και διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα, αντιστρέφοντας συνειδητά την χρήση των όρων και αποδίδοντας στον νεοφιλελευθερισμό προθέσεις και μέτρα που αποτελούν διαχρονικά και διεθνώς κυρίαρχες πολιτικές επιλογές των αριστερών, σοσιαλιστών, σοσιαλδημοκρατών και λοιπών κρατιστών.
kentro-brefwn-mhtera-apergia-2006Αλλά και στα κοινωνικά ζητήματα η πατρίδα μας εφαρμόζει μια πλήρη σοσιαλιστική πρακτική. Να αρχίσουμε από τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ουσιαστικά, σε όλες της βαθμίδες της; Να περάσουμε στην αντίστοιχη περίπτωση της υγείας, της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, των δημοσίων δαπανών χωρίς αντίκρισμα; Να αναφερθούμε στις εκατοντάδες δημοτικές επιχειρήσεις που αποτελούν κυψέλες βολεμένων «κηφήνων» χωρίς τη δυνατότητα ανταγωνισμού από ιδιωτικούς φορείς, π.χ. αποκομιδή απορριμμάτων; Σε όλες αυτές τις κρίσιμες, κοινωνικά, δραστηριότητες είναι το κράτος αυτό που ασκεί το «επιχειρείν» εδώ και δεκαετίες, υπό πρακτικά μονοπωλιακές συνθήκες και παντού αποτυγχάνει! Κακή ποιότητα υπηρεσιών με υψηλό κόστος, λαδώματα, γραφειοκρατία, διαφθορά. Το κράτος δίνει εξετάσεις κάθε μέρα κι αποτυγχάνει παντού και πάντα. Μήπως ακόμη και για την αποτυχημένη λειτουργία του κράτους ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός;

Κακά τα ψέματα! Η Ελλάδα σήμερα καταρρέει διότι ουσιαστικά εδώ και δεκαετίες κατέρρευσε πρώτα ηθικά. Επί δεκαετίες διώξαμε τις επιχειρήσεις, κυνηγήσαμε ανελέητα τον ιδιωτικό τομέα, θεοποιήσαμε την λαμογιά, απαξιώσαμε και κλείσαμε την παραγωγή, εθιστήκαμε στις επιδοτήσεις, καλομάθαμε στον εύκολο και φτηνό δανεισμό. Επί σαράντα χρόνια τούτη η χώρα και τούτος ο λαός επέλεξαν να ζήσουν εφαρμόζοντας ένα μοντέλο άκρατου κρατισμού. Ένα μοντέλο 100% σοσιαλιστικής έμπνευσης και εφαρμογής. Ένα μοντέλο που απέτυχε ολοκληρωτικά. Ένα μοντέλο που μας οδήγησε στον όλεθρο.
Και αντί όλοι οι υποστηρικτές των σοσιαλιστικών ασυναρτησιών να σκύψουν το κεφάλι και να ζητήσουν συγγνώμη, ή απλά να σιωπήσουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν ως υπαίτιο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόστηκε, ούτε κατά διάνοια, στην χώρα μας. Αυτή η συμπεριφορά, αυτή η πρακτική και αυτή η επιμονή τους στο να δαιμονοποιούν τον νεοφιλελευθερισμό δεν είναι μόνον άδικη, ψευδής και υποκριτική απλά απόλυτα προκλητική και αντικοινωνική. Είναι μια πρακτική θρασύδειλων συκοφαντών.
Οι νεοφιλελεύθεροι δεν έχουν κανένα λόγο να ανέχονται τις λοιδορίες κανενός αποτυχημένου κρατιστή, αριστερού της σαμπάνιας ή δεξιού λαϊκιστή. Η κατασυκοφάντηση του νεοφιλελευθερισμού δεν θα στρέψει την ιστορία μακριά από τις δικές τους ευθύνες αναφορικά με την κατάντια της χώρας. Για τις οποίες και θα «λογοδοτήσουν» και θα «πληρώσουν» όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από σκιές που δεν υπάρχουν και από μπαμπούλες που οι ίδιοι εφευρίσκουν.
Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα καταρρέει με πάταγο και στα συντρίμμια του θάβει όλη τη χώρα.

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η φούσκα της Χρυσής Αυγής


img_1633Κάποια στιγμή περί τα τέλη Σεπτεμβρίου 2013, ο Αντώνης Σαμαράς, συνεντευξιαζόμενος ως Πρωθυπουργός στους «New York Times», είχε χαρακτηρίσει την Χρυσή Αυγή «φούσκα που θα σκάσει» λέγοντας μεταξύ άλλων πως τα μέλη της δεν είναι «ιδεολογικοί οπαδοί», αλλά έχουν προσχωρήσει στο Κόμμα καθοδηγούμενοι από ένα αίσθημα «αντί-συστημικής» απόγνωσης απέναντι στην διαρκώς αυξανόμενη δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματός του, ανέκαθεν συμφωνούσα απολύτως. Πράγματι ένα Κόμμα που υπάρχει από τας αρχάς της δεκαετίας του 1980 και που στις μύριες όσες εκλογικές διαδικασίες ελάμβανε συνήθως ποσοστό κάτω του 0,15%, πανελλαδικώς, ενδυναμώθηκε «παράλογα» την τελευταία εξαετία ασφαλώς εξαιτίας της «απόγνωσης» των πολιτών, για την οποία πάντως τεράστια ευθύνη έχει αυτό τούτο το υπάρχον συστημικό πολιτικό προσωπικό!
Εκεί που διαφωνούσα και συνεχίζω να διαφωνώ είναι βεβαίως στα της «φούσκας που θα σκάσει». Μάλλον επρόκειτο περί ευχής, στα πλαίσια μίας συνεντεύξεως, γεγονός άλλωστε που απεδείχθη και στις εκλογικές αναμετρήσεις εφεξής. Λογικόν, μιας και η άποψη περί φούσκας δεν έχει απολύτως κανένα ιστορικό έρεισμα. Η ιστορική πραγματικότητα αποδεικνύει το εντελώς αντίθετον!
«Φούσκα που θα σκάσει» εθεωρείτο από τους πλέον εγκύρους πολιτικούς αναλυτές της μεσοπολεμικής Γερμανίας και το εργατικό σοσιαλιστικό κόμμα, μετέπειτα γνωστότερο ως Εθνικοσοσιαλιστικό. Ουδείς έδιδε σημασίαν στον κοντό αυστριακό λοχία πολλώ δε μάλλον όταν, στην προσπάθειά του να επιβάλει πραξικόπημα, το Κόμμα του διαλύθηκε και ο ίδιος εσύρθη σε δίκη και τελικώς φυλακίστηκε, όπου, φυλακισμένος, ενεπνεύσθη και την Βίβλο των απανταχού ακολούθων του, το «MEIN KAMPF». Η «φούσκα» όμως που δημιούργησε, γιγαντώνετο, αργά αλλά σταθερά και τούτο με απόλυτη ευθύνη του τότε πολιτικού προσωπικού της Γερμανίας αλλά και των συμμάχων οι οποίοι, κατά τρόπον απαράδεκτο, είχαν επιβάλει διά της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ντροπιαστικά μέτρα σε βάρος του απλού λαού.
Ανεργία, πληθωριστικό χρήμα, ανέχεια, φτώχεια, έλλειψη ουσιωδών πρώτων υλών, έλλειψη θέρμανσης, έλλειψη φαρμάκων, αρρώστιες: αυτά αντιμετώπιζαν τότε οι Γερμανοί. Αν εξαιρέσουμε το πληθωριστικό χρήμα (λόγω ευρώ και μόνον), κατά τα άλλα θεωρώ πως οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές!!
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η «φούσκα» γιγαντώθηκε τόσο πολύ που ΕΣΚΑΣΕ ΤΕΛΙΚΩΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ, αφήνοντας πίσω της περί τα 50 εκατομμύρια νεκρούς!

Η «φούσκα» αυτή δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Η «φούσκα» αυτή αντιμετωπίζεται με παραγωγή Πολιτικής. Τέτοιας μάλιστα ποιότητας και μορφής, που να αποδεικνύει στον χειμαζόμενο αυτή την ώρα μέσο Έλληνα, που εκ των πραγμάτων θέλγεται από «φούσκες» ότι υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ. Τοσούτω μάλλον όταν, στην σημερινή ιστορική συγκυρία, ο Έλλην θαυμαστής του Αδόλφου δεν έχει μόνο ένα αδελφό Κόμμα στην Ευρώπη, όπως ήταν αυτό του Μουσολίνι, αλλά πάρα πολλά, ισχυρά και παντού!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

#TRUMPWINS

aggelos1Από το ίδιο απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου, όταν αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα ο θρίαμβος του Donald, άρχισαν και οι διάφορες περισπούδαστες, ετερόκλητες ή μη, αποτιμήσεις του αποτελέσματος. Συνήθως, όταν λαμβάνει χώρα ένα σπουδαίο και απρόβλεπτο από την κοινότητα της «πολιτικής ορθότητος» γεγονός, ακολουθούν «βαθυστόχαστες» αναλύσεις, οι οποίες, εάν εγένοντο προ του γεγονότος, ενδεχομένως και να απέτρεπαν την εμφάνισή του!! Πρόκειται περί της γνωστής υποκρισίας του Συστήματος και όλων όσων ζουν από αυτό και εντός αυτού…

Στην Ελλάδα βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε την υποκρισία αυτή, όταν ξάφνου, ορισμένοι επιχειρηματίες και μεγαλοδημοσιογράφοι ανακάλυψαν την σφοδρή καθεστωτική νοοτροπία των μπολσεβίκων, μόνον όταν κινδύνεψαν οι μισθοί τους διά του περιωνύμου νόμου Παππά! Αν την είχαν «ανακαλύψει» ενωρίτερον, ίσως και να την είχαμε γλυτώσει ως χώρα… Αλλά ασφαλώς δεν ενδιαφέρονται για την χώρα!

Ανακάλυψαν, λοιπόν, οι διάφοροι αναλυτές, ξαφνικά το απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου, πως η Χίλαρι δεν ήταν τελικώς η σοφή επιλογή από την πλευρά των Δημοκρατικών, για να ανταπεξέλθει σε μία μάχη με τον κύριο Τραμπ…

Ανακάλυψαν πως υπάρχει και ένας κόσμος που – κοίτα τώρα!- δεν απαντά σε δημοσκοπήσεις, οπότε κάποιοι ωραίοι τύποι των «φιλελεύθερων» υποστηρικτών της Χίλαρι είπαν να τις «πειράξουν» λίγο!

Ανακάλυψαν πως, παρά την πλουσιοπάροχη (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) υποστήριξη που παρείχαν άπαντες οι συστημικοί στην κυρία Κλίντον (μέχρι και ο Πάπας επιστρατεύτηκε!!), ο μέσος Αμερικανός, όχι μόνον δεν επηρεάστηκε αλλά αντίθετα θύμωσε!

Ανακάλυψαν πως είναι ρε παιδί μου πολλοί αυτοί που δυσανασχετούν όταν καλούνται, διά των φόρων τους, να πληρώσουν επιδόματα σε άτομα που έχουν λαθραία εισέλθει στην πατρίδα τους (ΤΡΟΜΕΡΟ!! ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΡΝΤΑΣΙΑΝΣ ΜΕ ΤΑ ΔΕΚΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ!!).

Ανακάλυψαν πως εν τέλει, δεν αρκούν οι διάφοροι γραφικοί δισεκατομμυριούχοι του Χόλιγουντ (ούτε καν η στοματική προσφορά της Μαντόνα!) και της Wall Street για να εκλεγεί ο αρεστός…

Εν ολίγοις, ανακάλυψαν την Αμερική!

Ελπίζω ειλικρινώς, τώρα που τα ανακάλυψαν όλα αυτά, ν’ αρχίσουν σιγά σιγά να προτείνουν και κάποιες σοβαρές λύσεις. Αν εθελοτυφλήσουν και τώρα, οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία μάλλον θα είναι και οι ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ για πολλά χρόνια!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ