Όλα τα άρθρα του/της Άρης Ηλίας

Βγείτε στην κοινωνία

Κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Κριμαίας τα γεράκια του Πενταγώνου έκπληκτα παρατηρούσαν τους Ρώσους να βρίσκονται συνεχώς ένα βήμα μπροστά από αυτούς. Όταν πέρασε κρίση ανακάλυψαν ότι μια από τις αιτίες αυτής της ανεπάρκειας ήταν ότι βασίστηκαν υπερβολικά στις νέες τεχνολογίες για τη συλλογή και ανάλυση πληροφοριών. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση των email και των κινητών είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές μεθόδους κατασκοπίας.

Οι Αμερικάνοι παγιδεύτηκαν σε μια εικονική πραγματικότητα σχετικά με τις προθέσεις των Ρώσων. Μια εικονική πραγματικότητα που έξυπνα οι Ρώσοι δημιούργησαν επιλέγοντας τις πληροφορίες που θα γράφονταν στα email τους και που θα λέγοντας στις τηλεφωνικές τους συνομιλίες. Το αποτέλεσμα ήταν η Αμερικανική πλευρά να βρεθεί προ τετελεσμένων και να αποδεχθεί de facto τις αξιώσεις των Ρώσων της Ουκρανίας.

Οι δυνατότητες που δίνει το διαδίκτυο και οι νέες τεχνολογίες μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε λανθασμένες αποφάσεις εάν δεν εκτιμηθούν σωστά. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν πολύ καλά στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που τα social media έχουν αντικαταστήσει τις παραδοσιακές μεθόδους πολιτικού αγώνα και επαφής με την κοινή γνώμη.

Το twitter και το facebook έχουν δημιουργήσει ένα εικονικό καφενείο. Ένα εικονικό καφενείο στο οποίο οι πολιτικοί δεν αγωνίζονται για να σφίξουν περισσότερα χέρια και να μιλήσουν με περισσότερους ψηφοφόρους, αλλά για να κερδίσουν περισσότερα retweets και likes.

Στον κόσμο των social media η οργή κατά του ΣΥΡΙΖΑ και η αποδοχή της Νέας Δημοκρατίας είναι γεγονός. Δυστυχώς όμως αυτό δεν αποτελεί έναυσμα για περισσότερη εξωστρέφεια και διάλογο με τους ψηφοφόρους. Αλλά οδηγεί σε μια πλασματική εικόνα για το κλίμα που επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία.
Η εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου καθρεπτίζει την κατάρρευση του Σύριζα αλλά αδυνατεί να καταγράψει την καχυποψία μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος προς τη Νέα Δημοκρατία. Ακόμη και των ίδιων των ψηφοφόρων της. Μια καχυποψία που θα μετατραπεί σε αντίδραση και οργή τη μέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ορκιστεί Πρωθυπουργός και θα προσπαθήσει να εφαρμόσει ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις.

Για αυτό λοιπόν τα στελέχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ας σταματήσουν να επαναπαύονται στις διαδικτυακές τους νίκες. Ήρθε η ώρα να βγουν στην κοινωνία. Να περπατήσουν στις γειτονιές. Να συνομιλήσουν και κυρίως να ακούσουν τους ψηφοφόρους τους. Να αντιληφθούν τον παλμό ενός λαού που νιώθει ότι δεν έχει μέλλον και θεωρεί ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι.

Για να μπορέσουν οι μεταρρυθμίσεις να προχωρήσουν η Νέα Δημοκρατία δεν χρειάζεται να κερδίσει μόνο την ψήφο των Ελλήνων. Πρέπει να κερδίσει και την καρδιά τους. Εξάλλου οι συμφωνίες αλήθειας στη ζωή δεν υπογράφονται με likes και retweets, αλλά σφίγγοντας τα χέρια πρόσωπο με πρόσωπο.

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Μετά την Επόμενη Ημέρα

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε άλλη μια επικοινωνιακή καταιγίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Τι κι αν η αξιολόγηση είναι ακόμα ανοικτή και οδεύουμε προς νέα βαριά μέτρα που θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι και οι συνταξιούχοι; Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν σταματούν να διατυμπανίζουν με ναπολεόντειο ύφος στο εσωτερικό τους Ευρωπαϊκούς θριάμβους τους.

Όμως σε αυτή τη φάση, η κυβέρνηση δεν συνεχίζει τα επικοινωνιακά τρικ που μας είχαν συνηθίσει αυτά τα δύο χρόνια. Τα τρικ που έκαναν το άσπρο μαύρο και παρουσίαζαν σαν νίκες ακόμα και τις χειρότερες πανωλεθρίες τους. Τα τρικ που φόρτωναν στο “παλιό πολιτικό σύστημα” και στη “διαπλοκή” όλες τις αστοχίες του Αλέξη Τσίπρα. Τα τρικ που στόχευαν μέσω της επιθετικής ρητορικής να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη ώστε να μην μετατραπεί σε αντικυβερνητικό κίνημα η λαϊκή οργή.

Πλέον ο Στρατηγικός Σχεδιασμός του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί το αφήγημα της επόμενης μέρας. Καθώς είναι φανερό ότι τη Δευτέρα των επόμενων εκλογών ο νικητής θα είναι και με μεγάλη διαφορά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όποτε αυτές κι αν γίνουν. Και ο Αλέξης Τσίπρας, ένας πολιτικός που διακρίνεται για το κρύο αίμα του και το τυχοδιωκτισμό του, το γνωρίζει αυτό πολύ καλά.

Για αυτό λοιπόν όσο πλησιάζουν οι εκλογές, άλλο τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα μιλάει για μεγάλες νίκες στη μάχη κατά των δανειστών. Νίκες που δεν έχουν αντίκρισμα στην τσέπη και στην καθημερινότητα των πολιτών εξαιτίας της τρόικας εσωτερικού. Νίκες που πέτυχε ο Αλέξης Τσίπρας για το καλό μας, αλλά υπονόμευσε ο Κυριάκος καθώς εξυπηρετεί σκοτεινά συμφέροντα.

Το αφήγημα της επόμενης ημέρας πλέκεται αργά και σταθερά, την ώρα που η Νέα Δημοκρατία επαναπαύεται από τις πρωτιές των δημοσκοπήσεων. Ο τακτικισμός της “κυβέρνησης που αντιπολιτεύεται” δεν στοχεύει μόνο σε πρόσκαιρα οφέλη. Αλλά είναι το εισιτήριο της πολιτικής τους επιβίωσης μετά την ήττα των ερχόμενων Εθνικών Εκλογών.

Αυτή τη στιγμή η εξουσία έχει δέσει τα χέρια των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορούν να εκμεταλλευθούν το λαϊκισμό στο έπακρο όσο είναι στην κυβέρνηση. Όταν όμως επιστρέψουν στην αντιπολίτευση, θα έχουν και πάλι την ελευθερία να εκμεταλλευθούν κάθε μέσο για να ξαναπάρουν την εξουσία.

Η Νέα Δημοκρατία διακηρύττει παντού ότι θα βγάλει τη χώρα από την κρίση προχωρώντας σε ριζοσπαστικές δομικές αλλαγές του κράτους. Βέβαια στην Ελλάδα μεταρρυθμίσεις δεν πέρασαν ποτέ χωρίς συγκρούσεις. Συνδικαλιστές, εργολάβοι, δημοσιογράφοι, καθώς όποια κάστα θιχτεί από τις φιλελεύθερες πολιτικές που θα εφαρμόσει ο Κυριάκος, θα βρεθούν απέναντι από τη Συντηρητική Παράταξη. Εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ πατώντας πάνω στο αφήγημα των μεγάλων θριάμβων που πλέκει τώρα, θα προσπαθήσει να ξαναφτιάξει ένα νέας μορφής Αντι-μνημονιακό Μέτωπο. Ένα μέτωπο που θα τον ξαναφέρει στην εξουσία όσο πιο γρήγορα γίνεται και που θα αποτελέσει το εμπόδιο σε κάθε είδους προοδευτική αλλαγή.

Για αυτό λοιπόν και η Νέα Δημοκρατία αλλά και τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κόμματα θα πρέπει από τώρα να απαντήσουν δυναμικά στην προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Να πατήσουν τον εθνο-λαϊκισμό σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορέσει να σηκώσει κεφάλι μετά τις εκλογές. Βέβαια αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν σπάσουν το καλούπι της αστικής ευγένειας. Μια ψευδο-αστικής επί της ουσίας ευγένειας που στην Ευρώπη θα χαρακτηρίζονταν πολιτική δειλίας και νωθρότητας.

Οι ινστρούχτορες του ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν άφησαν τα πράγματα στην τύχη τους. Για αυτό άλλωστε κατάφεραν να πάνε το κόμμα τους από το 3% στο 35%, εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία, είτε ήταν η δολοφονία Γρηγορόπουλου είτε το κίνημα των Αγανακτισμένων. Αυτό ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι νομίζουν ότι μια εκλογική νίκη είναι αρκετή για να σκοτώσει το τέρας της Ελληνικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Οι άρχοντες της Προπαγάνδας

“Θάνατος στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό”, προπαγανδιστικό πόστερ του 1919

Αν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δείξει αποτελεσματικότητα, συνέπεια και επιτυχία τότε αυτός είναι σίγουρα η προπαγάνδα. Η ικανότητα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα να περνάει την οπτική της στον λαό είναι μοναδική. Αδιαμφισβήτητα σε τομείς που σχετίζονται άμεσα με την καθημερινότητα των πολιτών όπως η οικονομία και η υγεία έχουν αποτύχει παταγωδώς. Όμως μέσω της συστηματικής και αποτελεσματικής επικοινωνιακής τους πολιτικής έχουν καταφέρει να υπνωτίσουν τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να μην ξεσπά η λαϊκή κατακραυγή.

Τελευταίο τους κατόρθωμα ήταν ο τρόπος που χειρίστηκαν την πανωλεθρία του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου. Εξαπολύοντας άλλη μια οργανωμένη επικοινωνιακή καταιγίδα και κατάφεραν να παρουσιάσουν άλλη μια μεγάλη ήττα τους σαν θρίαμβο. Με πανηγυρικό ύφος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος μιλάει για «Νίκη» και τονίζει ότι τέλειωσε «η εποχή των θυσιών». Ο υπουργός Ενέργειας, Γιώργος Σταθάκης, μας βεβαιώνει ότι δεν θα ακολουθήσει «νέο πακέτο μονόπλευρης λιτότητας». Ενώ ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης τόνισε ότι πλέον ζούμε στη φάση «μετά το μνημόνιο» και «μετά τη λιτότητα». Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν ο Υπουργός Μεταφορών, Χρήστος Σπίρτζης, ο οποίος δήλωσε από τα Γιάννενα ότι «γιορτάζουμε την έξοδο από την κρίση». Σε παρόμοιο σκοπό ακολούθησαν και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Χαρακτηριστικά, η Κατερίνα Ακριβοπούλου από την εκπομπή της στην ΕΡΤ μας έλεγε για «πολιτική συμφωνία» και «τέλος της λιτότητας». Ενώ ο Γιώργος Κουρής από το πρωτοσέλιδο της ΚΟΝΤΡΑ εξυμνούσε τον «τσαμπουκά του Αλέξη» που λύγισε τους Ευρωπαίους.

Εκεί βέβαια που έδωσαν ρέστα ήταν με το σύνθημα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να περάσει στις μάζες την οπτική του για το αποτέλεσμα. Ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Νίκος Παππάς, εξήγησε τις αποφάσεις των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης με τη φράση «Για κάθε ευρώ επιβάρυνση, θα υπάρχει ένα ευρώ ελάφρυνση». Ενώ παρομοίασε τη συμφωνία με ένα «καθρέπτη» όπου «για κάθε μέτρο που θα επιβαρύνει θα υπάρχει ένα που ελαφραίνει». Πραγματικά την συγκεκριμένη παρομοίωση θα την ζήλευαν ακόμα και τα Σοβιετικά Εγχειρίδια για την εφαρμογή της Αγκιτπρόπ*. Με ένα τόσο απλοϊκό και συνοπτικό παράδειγμα ο Νίκος Παππάς κατάφερε όχι απλά πείσει μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού για το αποτέλεσμα του Eurogroup. Αλλά κυρίως έκανε κατανοητή τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτου μορφωτικού επιπέδου και αντίληψης. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε λοιπόν στη μάζα. Και η κοινή γνώμη αντί να εξοργίζεται για τα νέα βαριά μέτρα που έρχονται σε συντάξεις και αφορολόγητο, εφησυχάζει γιατί πιστεύει ότι έρχονται και αντισταθμιστικές παροχές.

Δυστυχώς η Νέα Δημοκρατία για την ώρα αδυνατεί όχι μόνο να αντιπαρατεθεί αλλά και να ακολουθήσει τα επικοινωνιακά τρικ του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεχίζει να βάζει σε πρώτο πλάνο όρους που μπερδεύουν τους περισσότερους Έλληνες όπως «Ανταγωνιστικότητα» και «Επιχειρηματικότητα», αντί να στοχεύει σε συνθήματα που θα κατανοεί ο μέσος Έλληνας. Παράλληλα η υπερβολική Αστική Ευγένεια απέναντι σε πολιτικούς αντιπάλους τύπου Πολάκη στην οποία επιμένει η Αξιωματική Αντιπολίτευση στο συλλογικό ασυνείδητο μεταφράζεται σαν δειλία και διστακτικότητα. Η φωτεινή εξαίρεση του Άδωνη Γεωργιάδη που αντιμετωπίζει τον ΣΥΡΙΖΑ με τους όρους του, δεν αρκεί όσο παραμένει μόνος του και δεν ακολουθούν ακόμα περισσότεροι το παράδειγμα του.

Σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα, οι Πλεχάνοφ του Σύριζα με απλοϊκά συνθήματα όπως «Η ελπίδα έρχεται», «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», «το Όχι του Μεταξά και το Όχι του Τσίπρα», κατάφεραν και να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους αλλά και να κερδίσουν τις εντυπώσεις της κοινής γνώμης. Στις επόμενες εκλογές η επιβίωση της Ελλάδας θα κριθεί από την επίτευξη ή όχι αυτοδυναμίας από τη Νέα Δημοκρατία. Συνεπώς η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν έχει την πολυτέλεια να προσπερνάει ακόμα και την μικρότερη λεπτομέρεια. Ιδιαίτερα μάλιστα σε ένα τομέα όπως η προπαγάνδα, ο οποίος μετά την καρέκλα αποτελεί την ουσιαστική πηγή δύναμης του Σύριζα.

*Αγκιτπρόπ: Πολιτική Στρατηγική στην οποία οι τεχνικές της «Ρητορικής Διέγερσης» και της Προπαγάνδας χρησιμοποιούνται για να επηρεάσουν και να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη. O όρος προήλθε από συντομία της Επιτροπής Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Britannica)

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Άντε πάγαινε από δω…

Η μοναδική ίσως, φωτογραφία αυθεντικού κουτσαβάκη στην Πλάκα της δεκαετίας του 1880

Χρειάστηκε να έρθει η Αριστερά στην εξουσία για να δούμε το πραγματικό πρόσωπο όλων αυτών των “ευγενικών” και “ευαίσθητων” αγωνιστών που για δεκαετίες έκλαιγαν και συγκινούνταν με ό,τι άδικο συνέβαινε σε αυτόν τον κόσμο.

Ηταν αυτοί που έμπαιναν μπροστά και μας καλούσαν να “αντισταθούμε” σε ό,τι στραβό: Είτε ήταν μια πετρελαιοκηλίδα στην άλλη άκρη του Ειρηνικού, είτε ο ρατσισμός εις βάρος της τρίγωνης τυρόπιτας και υπέρ της στρογγυλής, στα κυλικεία των Λυκείων.Ο πόνος τους και η αγωνία τους για αυτού του κόσμου τα κακά ήταν τόσο μεγάλος που οι πύρινοι λόγοι τους θύμιζαν τους ήρωες του Καζαντζάκη.

Οι αριστεροί στην Ελλάδα δεν επέλεξαν το ρόλο των απλών πολιτευτών. Βγήκαν μπροστά, σαν άλλοι Άγιοι Φραγκίσκοι, που μάτωναν μαζί με κάθε θύμα αυτού του ψεύτη κι άδικου ντουνιά.

Βέβαια, όλα αυτά πριν πάρουν την εξουσία. Η αλαζονεία, η άγνοια, η ανικανότητα, ο αμοραλισμός και η αναισθησία τους μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, ήταν για την ελληνική κοινωνία μεγάλο μάθημα. Οι ευαίσθητοι που έσκιζαν τα ρούχα τους για την αδικία και υπόσχονταν τον καινούργιο νέο κόσμο δεν ήταν οι οσιομάρτυρες που έδειχναν. Τώρα, όσο περισσότερο αναπαύονται οι πισινοί τους στις υπουργικές καρέκλες, τόσο αδιαφορούν για τον κοσμάκη και δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα.

Ο άλλοτε ευαίσθητος και ευγενής Μπαλάφας δεν είχε πρόβλημα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, να πεί επιδεικτικά “Άει πάγαινε από δω” σε έναν πολίτη που κόσμια διαμαρτυρήθηκε για τον ΕΝΦΙΑ.

Ποιος ο λόγος ο κύριος Μπαλάφας και η κουστωδία του, που αργόσχολα έπιναν καφέ και κάπνιζαν τα στριφτά τσιγάρα τους να αγχωθούν για τον ΕΝΦΙΑ του κυρ Τάκη, που οι ίδιοι αύξησαν;
Ποιος ο λόγος να χαλάσουν το ανέμελο πρωινό τους και να ακούσουν τις αγωνίες του συμπολίτη τους που καθόταν στο διπλανό τραπέζι;
Και κυρίως ποιος ο λόγος να θυμηθούν αυτά που έταζαν πριν πάρουν την εξουσία…

Βάφτισαν λοιπόν, τον διαμαρτυρόμενο πολίτη, τραμπούκο και εγκάθετο. Του είπαν και ένα απαξιωτικό “άντε πάγαινε από δω” και συνέχισαν να πίνουν το καφέ τους. Στο κάτω κάτω “Μπαλάφας είσαι, Μπαλάφικα σκέφτεσαι” όπως ίσως θα έλεγε ένας άλλος ήρωας του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα…

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Η Ρόδα της (A)συνέπειας…

Σε αυτές τις γιορτές η μεγαλύτερη ατραξιόν στην Πρωτεύουσα της Ελλάδας ήταν η Ρόδα στο Σύνταγμα… Ο Δήμος Αθηναίων μιμούμενος τις άλλες Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις αποφάσισε για πρώτη φορά να στήσει ένα προσωπείο που θα έδινε λίγη από την αίγλη του Λονδίνου στην καθημερινότητα Καλκούτας που ζουν οι Αθηναίοι. Ωραίο το πλάνο και ακόμα πιο ωραία η φιλοδοξία των αρμόδιων που έστω και με αυτόν τον τρόπο ήθελαν να βάλουν την Αθήνα στο χάρτη των δυτικών πόλεων με τις εντυπωσιακούς Χριστουγεννιάτικους στολισμούς και εκδηλώσεις…

Βέβαια επειδή μιλάμε για την Αθήνα και όχι για μια πρωτεύουσα φυσιολογικής δυτικής χώρας, το βαλκάνιο ταπεραμέντο μας και η Ελληνική μεθοδικότητα που συνοψίζεται στο μότο “Άρπα Κόλα’” έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Η Ρόδα όχι μόνο στήθηκε πρόχειρα πάνω σε παλέτες, αλλά τελικά δεν γύρισε ποτέ. Το μόνο που απέμεινε ήταν οι διαφημίσεις πάνω στην Ρόδα να μας κοιτάνε με καμάρι. Ενώ από κάτω τα παιδιά αναρωτιούνταν αν θα μπορούσαν να δουν την πανοραμική θέα από το πιο υψηλό σημείο. Τελικά και οι τελευταίες τους ελπίδες διαψεύστηκαν, βλέποντας το μεγαθήριο να ξηλώνεται.

Η Ρόδα της Αθήνας είναι ενδεικτικό της χώρας στην οποία στήθηκε. Μιας χώρας που είναι ήδη στο τρίτο μνημόνιο, εκεί που οι άλλοι χρειάστηκαν μόνο ένα για να γυρίσουν σελίδα. Της χώρας που ο Πρωθυπουργός κόβει το ΕΚΑΣ και βαφτίζει τα ψίχουλα που απέμειναν σαν 13η Σύνταξη. Της χώρας που στη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων εορτών αφού η κυβέρνηση πούλησε Εθνική Κυριαρχία στους χαχόλους, κατόπιν έστελνε επιστολές υποτέλειας στους δανειστές της. Της χώρας που κανείς δεν πρόκειται να πάρει στα σοβαρά, όσο η ίδια δεν σέβεται τον εαυτό της.

Το φιάσκο του Συντάγματος είναι ακόμα μια εθνική ξεφτίλα της οποίας κανένας δεν θα αναλάβει την ευθύνη. Σκεφτείτε αν γίνονταν κάτι ανάλογο στο Βερολίνο ή στο Παρίσι. Οι παραιτήσεις των αρμοδίων και των υπεύθυνων δεν θα σταματούσαν. Όχι μόνο γιατί θα ήταν το τίμημα που θα έπρεπε να πληρωθεί για να μην σπιλωθεί το όνομα της πόλης. Αλλά κυρίως γιατί στις Δυτικές Κοινωνίες η συνέπεια είναι ο κινητήριος μοχλός που κάνει όχι μόνο τις Χριστουγεννιάτικες Ρόδες να κινούνται στην ώρα τους και με ασφάλεια, αλλά και τους λαούς να προοδεύουν. Έτσι λοιπόν κάποιος που δεν φάνηκε αντάξιος της θέσης του, δεν θα φοβόταν να σηκώσει το βάρος της αποτυχίας των σχεδιασμών του και να παραιτηθεί.

Οι παλέτες στο Σύνταγμα δεν κρατάνε μόνο μια Ρόδα που κινείται μόνο όταν φυσάει και προς όπου την παίρνει ο άνεμος. Αλλά σηκώνουν το βάρος ενός ολόκληρου λαού που μένει στάσιμος σε όλα τα επίπεδα ενώ γύρω του τα πάντα αλλάζουν με ταχείς ρυθμούς. Επί της ουσίας οι παλέτες αυτές είναι οι Πυλώνες πάνω στους οποίους οικοδομήθηκε η Ελληνική Δημοκρατία. Όταν το καταλάβουμε, τότε ίσως πραγματικά να γυρίσει ο τροχός που όλοι περιμένουμε…

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)