Όλα τα άρθρα του/της Χρήστος Τσοκάνης

Άψυχες ζωές

Η κριτική είναι πάντοτε ωφέλιμη, ειδικά όταν πρόκειται για την πολιτική. Το να σου επισημαίνουν τα λάθη σου και να έχεις την ευκαιρία να τα διορθώσεις εγκαίρως αποτελεί ευλογία. Για να είναι όμως σωστή και δίκαιη μία κριτική πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι καλοπροαίρετη. Να έχει ως στόχο να βοηθήσει αυτόν στον οποίο ασκείται, όχι να τον φέρει σε δυσχερή θέση. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε εμπάθεια και υπονόμευση.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κι εγώ έχω ασκήσει κριτική και μάλιστα σκληρή στον πρόεδρο της ΝΔ, κ. Μητσοτάκη. Αυτό που συμβαίνει όμως τον τελευταίο καιρό στα social media από συγκεκριμένες «ομάδες» ξαφνικών υποστηρικτών της ΝΔ τείνει προς τον απόλυτο παραλογισμό. Γιατί ο Μητσοτάκης δεν γέρνει προς τα δεξιά; Γιατί δεν διώχνει τους Καραμανλικούς; Γιατί δε μιλάει ευθέως για απολύσεις στο δημόσιο; Γιατί δεν συμμετείχε στην εκδήλωση των παραιτηθείτε; Η «καλοπροαίρετη» κριτική κάποιων, έφτασε στο σημείο να τον καθυβρίζει ακόμη και για μία συγκέντρωση του κ. Μητσοτάκη, στην οποία οι ακροατές κάθονταν πάνω σε μπάλες από σανό.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ήταν ένα επικοινωνιακό λάθος, είναι απαραίτητο να γίνεται κουβέντα για μέρες; Τις μέρες μάλιστα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει γεμίσει ολόκληρη την χώρα με σκουπίδια εξαιτίας των χειρισμών της. Τις μέρες που απαγόρευσε την εκδήλωση της αστυνομίας στα Εξάρχεια, επισημοποιώντας το άβατο της περιοχής. Τις μέρες που δικαιολογεί και υπερασπίζεται τους μπαχαλάκηδες που καταστρέφουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία για πολλοστή φορά. Αυτήν την στιγμή, κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ καταποντίζεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις και η ΝΔ έχει ξεκάθαρα δημιουργήσει ρεύμα αυτοδυναμίας; Τώρα βρήκαν την ευκαιρία οι «φιλελεύθερες» δυνάμεις να χτυπούν αδιάκοπα τον κ. Μητσοτάκη;

Η συγκυρία παίζει καθοριστικό ρόλο στην πολιτική και αυτήν την στιγμή είναι ξεκάθαρο ότι ευνοεί την αξιωματική αντιπολίτευση. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν, να είμαι λίγο σκεπτικός σχετικά με την αγνότητα της έντονης κριτικής που ασκείται τις τελευταίες μέρες στον πρόεδρο της ΝΔ. Βεβαίως και έχουν γίνει πολλά λάθη και από την πλευρά του κ. Μητσοτάκη και θα εξακολουθήσουν να γίνονται, διότι λάθη δεν κάνει μόνον όποιος δεν προσπαθεί. Και ένα σίγουρο, ο κ. Μητσοτάκης προσπαθεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και τα καταφέρνει μια χαρά προς το παρόν.

Υ.Γ. Η απόφαση του να μην συμμετέχει στην ομολογουμένως αποτυχημένη εκδήλωση των «παραιτηθείτε», αλλά και ο χειρισμός του στο θέμα της εκδήλωσης των αστυνομικών, που ουσιαστικά οδήγησε στην φασιστική απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να απαγορεύσει την εκδήλωση στα Εξάρχεια δείχνουν ότι βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Ας τον στηρίξουμε, εξάλλου είναι η μόνη και τελευταία ελπίδα της πατρίδας.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Θρασύς και προκλητικός

Σε ακόμη ένα ρεσιτάλ προέβη ο υπουργός Εθνικής Αμύνης, κ. Καμμένος, μέσα στην Βουλή, αποδεικνύοντας πόσο διχαστικός αλλά και γραφικός είναι.

Είναι γνωστό το μίσος του ενάντια στον πρώην πρωθυπουργό, κ. Σαμαρά, τον οποίο και έκανε τα πάντα για να απομακρύνει από την εξουσία. Είναι επίσης γνωστό ότι ο κ. Καμμένος δεν είναι και υπόδειγμα ηθικής και πολιτικού άνδρα. Ότι θα έφτανε όμως στο σημείο να χρησιμοποιεί τον θάνατο ενός ανθρώπου, ο οποίος μάλιστα υπηρέτησε με αγάπη την πατρίδα, για να επιτεθεί στον κ. Σαμαρά, η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα.

Σε ακόμη ένα του παραλήρημα στην Βουλή, άρχισε να κατηγορεί τον Σαμαρά πως είναι εκείνος που έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τορπίλισε τη λύση της ονομασίας των Σκοπίων. Υποστήριξε μάλιστα πως υπήρξε λύση από την τότε κυβέρνηση, την οποία μάλιστα είχαν υπογράψει όλοι οι αρχηγοί κομμάτων (!) και η οποία δεν περιελάμβανε τον όρο Μακεδονία στην ονομασία.

Το πόσο ανιστόρητα και αναληθή είναι όλα αυτά δεν χρειάζεται να το επισημάνουμε, αρκεί να τονίσουμε ότι τον διέψευσε αμέσως η κ. Παπαρήγα, αποκαλώντας τον ψεύτη. Μιλάμε για τον απόλυτο διασυρμό, για πολλοστή φορά.

Εάν αρέσει στον κ. Καμμένο τόσο πολύ η ενασχόληση με τον κ. Σαμαρά, μπορεί να κοιτάξει τα πεπραγμένα της κυβέρνησης που υπηρετεί, μαζί με τους φίλους του, τους αριστερούς. Έπειτα να κοιτάξει τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Σαμαρά και να τα συγκρίνει. Είμαι σίγουρος ότι με μεγάλη προσπάθεια θα καταφέρει να αντιληφθεί την καταστροφή που έφερε στην χώρα.

Σίγουρα δεν περιμένω να παραιτηθεί, διότι ο έρωτας με την καρέκλα του ήταν και παραμένει κεραυνοβόλος, αλλά ίσως σωπάσει μπροστά στο χάος που χωρίζει αυτόν και τον αριστερό σύντροφο του από τον κ. Σαμαρά.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Πολιτικό φαινόμενο

Την Τετάρτη διεξήχθησαν οι φοιτητικές εκλογές για το 2017, με ακόμη μία θριαμβευτική νίκη της ΔΑΠ- ΝΔΦΚ. Η δεξιά παράταξη έλαβε ποσοστό 46% στα ΑΕΙ και 51% στα ΑΤΕΙ της χώρας.
Η αλήθεια είναι πως το αποτέλεσμα των εκλογών δεν προκαλεί έκπληξη σε κανέναν πλέον. Από τις εκλογές του 1987, οπότε και κατέκτησε την πρωτιά για πρώτη φορά, δεν έχει χάσει την εμπιστοσύνη των φοιτητών και σπουδαστών της χώρας.
Είναι βεβαίως πρωτόγνωρο για κάποιον συνδικαλιστικό φορέα που ανήκει στον δεξιό χώρο να κατακτά συνεχώς πρωτιές, σε μία χώρα αριστεροκρατούμενη όπως η Ελλάδα. Ασχέτως με κυβερνήσεις, με λιτότητα ή ανάπτυξη, με μνημόνια ή όχι, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ φαντάζει αδύνατο να χάσει.

Τι είναι όμως αυτό που της δίνει μία τέτοια δυναμική; Είναι τα πάρτυ, για την οποία την κατηγορούν όλοι όσοι προσπαθούν να μειώσουν τις τεράστιες επιτυχίες της; Μήπως είναι η τύχη ή η εσφαλμένη κρίση των φοιτητών επί τρεις συνεχόμενες δεκαετίες;

Θα μου επιτρέψετε να θεωρώ τα ανωτέρω αστειότητες. Μιλάμε για ένα εκλογικό σώμα το οποίο βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης, με ολοκληρωμένη μόρφωση και αρκετά αναπτυγμένη κριτική σκέψη. Και μιλάμε επίσης για σχέση εμπιστοσύνης η οποία ανανεώνεται κάθε χρόνο, όχι ανά τετραετίες.

Ναι, υπάρχουν πολλά κακά και άσχημα τα οποία μπορεί να προσάψει κάποιος στην ΔΑΠ, όπως και σε κάθε άλλη φοιτητική παράταξη, αλλά το να προσπαθεί να περιορίσει αυτό το πολιτικό φαινόμενο στα πάρτυ, απλά τον κάνει γραφικό και κατώτερο των περιστάσεων.

Διότι πρόκειται περί πολιτικού φαινομένου, να καταφέρνει μία παράταξη να διατηρεί τον χώρο από τα άκρα δεξιά μέχρι το κέντρο χωρίς να διασπάται. Όσες προσπάθειες έγιναν για να υπάρξει κάποια παράταξη στον χώρο αυτό έπεσαν στο κενό. Βεβαίως ο κυριότερος λόγος για τον οποίο επιτυγχάνει είναι η πίστη της στις ιδέες που πιστεύει. Ιδέες καθαρά φιλελεύθερες και Ευρωπαϊκές, τις οποίες υποστηρίζει ανοικτά και υπερήφανα. Ανοικτές σχολές, σύνδεση αγοράς εργασίας με τα πανεπιστήμια, τέλος στις καταλήψεις, κατάργηση του ασύλου. Προτάσεις της ΔΑΠ από το μακρινό 2007, όταν ακόμη και τώρα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας φοβούνται να μιλήσουν γι’ αυτά!

Επιμένω πάντως, πως σημαντικό ρόλο παίζει και το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Άνθρωποι μορφωμένοι, που έχουν ζήσει μόνοι τους, που έχουν κοπιάσει και έχουν καταφέρει να βρίσκονται σε ένα ίδρυμα, που θέλουν να προοδεύσουν και να ανελιχθούν στους τομείς τους.

Θα πρότεινα λοιπόν στην αξιωματική αντιπολίτευση και σύντομα επόμενη κυβέρνηση της πατρίδας, να προσπαθήσει να μάθει από την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Αν μη τι άλλο να επιδείξει τον απαραίτητο σεβασμό σε αυτά τα παιδιά που πολλές φορές παίζουν κορώνα γράμματα τις ζωές τους για τις ιδέες μας. Σίγουρα υπάρχουν άτομα που θέλουν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις, όπως υπάρχουν σε κάθε πολιτική οργάνωση, υπάρχουν όμως και άτομα που απλά κάνουν αυτό που πιστεύουν σωστό και είναι η πλειονότητα. Όσοι το έχουμε ζήσει, το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Υ.Γ. Δε θα ασχοληθώ με τους χαϊδεμένους δολοφόνους με τα τσεκούρια, ούτε με την ανυπαρξία της κυβέρνησης. Το σημαντικό γεγονός ήταν και θα παραμείνει η νίκη των φιλελεύθερων ιδεών.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

ΑΚΡΑίες συναινέσεις…

Ένα πραγματικά κωμικοτραγικό γεγονός συνέβη προχθές στην Βουλή των Ελλήνων. Την ώρα που η αριστερά προτείνει νέα καταστροφικά μέτρα εναντίον του Ελληνικού, το υποτιθέμενο ακροδεξιό κόμμα επιτίθεται σε βουλευτή της συντηρητικής δεξιάς!

Αφορμή ήταν το γεγονός ότι ενώ μιλούσε ο κ. Κασιδιάρης, έκανε το «λάθος» να περάσει από μπροστά του ο κ. Δένδιας. Ο βουλευτής της Χ.Α. του επιτέθηκε λεκτικά και έπειτα αποπειράθηκε να χειροδικήσει εναντίον του. Μάλιστα, οι υπόλοιποι βουλευτές της Χ.Α. έβριζαν τον κ. Δένδια, αλλά και τον κ. Σαμαρά!

Οι ύβρεις τους και γενικώς οι τακτικές τους δε μου προκαλούν καμία έκπληξη. Είναι γνωστοί για το ήθος τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που έχει τεράστια εντύπωση όμως, είναι πως άνθρωποι που κινούνται κοντά στον χώρο της δεξιάς, δεν επιτίθενται στην αριστερή, καταστροφική κυβέρνηση αλλά στην αντιπολίτευση.

Υβρίζουν τους Σαμαρά και Δένδια, οι οποίοι επί κυβερνήσεως με πρωθυπουργό τον πρώτο, χειρίστηκαν εξαιρετικά το θέμα της λαθρομετανάστευσης. Και γιατί αναφέρω το λαθρομεταναστευτικό; Διότι είναι η σημαία της Χ.Α. όλα αυτά τα χρόνια. Πώς γίνεται λοιπόν, αντί να επαινούν αυτούς που το έλυσαν, να τους επιτίθενται; Ο λόγος είναι ξεκάθαρος. Η Χ.Α. δεν έχει καμία σχέση με την δεξιά. Αποτελεί ένα φασιστικό μόρφωμα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο επιτίθεται περισσότερο στην αντιπολίτευση παρά στην κυβέρνηση. Η φασίζουσα νοοτροπία τους, τους οδηγεί στην σύμπλευση. Όπως όταν συνεργάστηκαν για να ρίξουν την κυβέρνηση Σαμαρά, όπως όταν συνεργάστηκαν στο ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα.

Η θεωρία των δύο άκρων επαναλαμβάνεται και επιβεβαιώνεται συνεχώς. Τα προσχήματα είναι διαφορετικά αλλά το διακύβευμα το ίδιο: Η κατάλυση της αστικής δημοκρατίας.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Το μέλλον μας ΜΑΚΡΟΝ και αβέβαιον…

Τώρα που πέρασαν οι Γαλλικές εκλογές και οι συμπατριώτες μας (ελπίζω από αύριο) θα σταματήσουν τις ποδοσφαιρικές κραυγές, είτε υπέρ του νικητή Μακρόν είτε υπέρ της χαμένης, αλλά με αυξημένα ποσοστά Λεπέν, το συμπέρασμα για την δύσμοιρη Ελλάδα είναι ότι πρωθυπουργός και αύριο θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Ναι, η νίκη Μακρόν αποτελεί ανάσα για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις φιλελεύθερες ιδέες, με υποσημείωση βέβαια τις πάντα ελαττωματικές θέσεις του σοσιαλιστικού κέντρου, τι να το κάνεις όμως όταν είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης σε μια Ευρωπαϊκή ένωση πολλών ταχυτήτων; Ακόμη χειρότερα, σε μια εκλογική νίκη της Λεπέν, με τις ανακατατάξεις που θα επέρχονταν στην Ευρώπη, πως θα μπορούσε να ανταπεξέλθει το τσίρκο που μας κυβερνά; Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν δείξει μέχρι τώρα ανίκανοι στο να δέσουν ακόμη και τα κορδόνια τους, πώς θα διαχειρίζονταν μία τέτοια κρίση;

Το πρόβλημα για το μέλλον της Ελλάδας δεν πηγάζει από τις εκλογικές αναμετρήσεις και τις επιλογές των άλλων κρατών. Πηγάζει από την εις διπλούν λαθεμένη επιλογή των Ελλήνων πολιτών τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015, έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Αλέξης Τσίπρας!

Πρέπει να συγκεντρωθούμε στο πώς θα απαλλαγούμε από την χειρότερη κυβέρνηση που έχει αναλάβει το Ελληνικό κράτος από καταβολής του. Οφείλουμε να διορθώσουμε το δικό μας λάθος, διότι ακόμη και Μεσσίας να αναλάβει την επανασύσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο υπάρχουν Πολάκηδες, Καμμένοι και τα άλλα τα παιδιά στο εσωτερικό της χώρας, αλίμονο μας!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)