Όλα τα άρθρα του/της guest

Οι φυτοφάγοι φαρσέρ της Νέας Σμύρνης

Φωτογραφία αρχείου από Βόλο

Είχα φαίνεται ευθύνη, που δεν γνώριζα τα διοικητικά της πόλης μου, της Νέας Σμύρνης και πώς ακριβώς λειτουργούν, αν και καλοπροαίρετα εκλέγω τον ίδιο δήμαρχο τα τελευταία έτη. Είχα φαίνεται ευθύνη που δε γνώριζα ότι υπήρχε αντιδήμαρχος Πρασίνου, ή πιο σωστά Τσιμέντου και φεύ, τρεις γεωπόνοι στην περιβόητη ή στο εξής διαβόητη Γεωπονική Υπηρεσία του Δήμου αυτής.

Είχα σίγουρα ευθύνη και για την όμορφη νεραντζιά, 50 ετών και πάνω, που στόλιζε το πεζοδρόμιο, το παράθυρο και το μπαλκόνι του σπιτιού μου, το δρόμο και τη μίζερη γειτονιά μου, που δεν είχε άλλο τέτοιο δέντρο να να την ομορφαίνει και να τη χαρακτηρίζει. Ήταν μια μοσχοβολιστή, δροσερή αρχόντισσα, που οι καρποί της έφτασαν σ΄όλο το λεκανοπέδιο για να γίνουν γλυκό και μαρμελάδα για χριστουγεννιάτικα μπαζάρ ιδρυμάτων, φιλανθρωπικών οργανώσεων, εκκλησιών, αλλά και πολλών φίλων που τη λάτρευαν και περίμενα πώς και πώς μία απο τις 30 σακούλες με φρούτα που τη στόλιζαν το χειμώνα. Κι επειδή παίρνω σοβαρά ό,τι αναλαμβάνω, δεν της έλειπαν τα ποτίσματα, τα λιπάσματα, οι επισκέψεις από γεωπόνο, τα ψεκάσματα, η κάθε μορφή φροντίδας και καθαριότητας. Γι αυτό, είχε γίνει ένα καταπράσινο βουνό, στολισμένο καρπούς το χειμώνα, μοσχοβολιστά άνθη την άνοιξη και χλωρά τρυφερά φυλλαράκια το καλοκαίρι. Παράδεισος! Ήταν το δάσος μου στην πόλη, η ιστορία του σπιτιού μου, η μοσχοβολιά και η φωλιά για πουλιά , η καλοκαιρινή δροσιά, κι άλλα κι άλλα…..

Μέχρι την προηγούμενη Δευτέρα, που έγινε η μοιραία συνάντηση της νεραντζιάς και των φυτοφάγων φαρσέρ που ξαμολήθηκαν την πιο ακατάλληλη για κλαδέματα εποχή για να κάνουν τη φάρσα τους: να την κλαδέψουν. Μέσα σε λιγότερο απο μισή ώρα το δέντρο είχε κατακρεουργηθεί και σωριαστεί στο πεζοδρόμιο. Ολάνθιστο. Μοσχομυριστό. Καταπράσινο. Ολόφρεσκο. Οι φαρσέρ ήταν οι υπάλληλοι «κλαδευτές» της Γεω-πονικής υπηρεσίας του Δήμου, που μάλλον ονομάζεται έτσι για τον πόνο που προκαλεί σε φυτά και ανθρώπους, που έχουν την ατυχία να βρεθούν μπροστά της. Το κλάδεμα ήταν σοφά σχεδιασμένο: Άφησε τα πιο γέρικα και αδύναμα κλαδιά με ελάχιστα ξεπουπουλιασμένα φύλλα, έκοψε σύρριζα στον κορμό τα εύρρωστα για να μην ξαναπετάξουν και άφησε ένα άνθος και ένα νεράντζι επάνω της για συναισθηματικούς (δικούς μου) λόγους, ή γιατί βιαζόταν να ρημάξει το επόμενο δυστυχισμένο θύμα του. Το δέντρο κατακρεουργήθηκε από τη μέση και πάνω κι όταν σωριάστηκε, άφησε μια τραγική εικόνα μιζέριας, αφροντισιάς, κακοποίησης και βρωμιάς. Για τρεις ολόκληρες μέρες ολόκληρος ο δρόμος έγινε το νεκροταφείο του αγαπημένου μας δέντρου όπου παρήλασε όλη η γειτονιά έκπληκτη να το αποχαιρετήσει.

Αυτά για το συναισθηματικό σκέλος του θέματος, που μας αφήνει με ένα τεράστιο «γιατί» κρεμασμένο απο το έκπληκτο στόμα μας.
Η απάντηση στο «γιατί» είναι απλή, πρακτική και άκρως οξύμωρη. Η πολιτική των δήμων για τις νεραντζιές είναι η εξής : καθώς οι υπάλληλοι της διαβόητης Υπηρεσίας Πρασίνου είναι ολίγοι, άσχετοι και αναλώσιμοι, έχουν γίνουν ευρηματικοί προκειμένου να προλαβαίνουν τη δουλειά και να εμφανίζονται παραγωγικοί. Ρημάζουν όσο πιο πολύ πράσινο μπορούν σε μια επίσκεψη (γέμισε ένα φορτηγό η νεραντζιά) και κλαδεύουν με τέτοιο τρόπο και σε τέτοια σημεία ώστε να έχουν οι ίδιοι συνταξιοδοτηθεί, απολυθεί ή καταπλακωθεί από κάποιο δυστυχισμένο δέντρο που κατακρεούργησαν, όταν θα χρειαστεί το επόμενο κλάδεμα.
Δεν παραλείπουν δε, να κλαδέψουν τα δέντρα την εποχή της ανθοφορίας, ώστε να μην καρπίσουν και λερώσουν το δρόμο με τα πεσμένα φρούτα τους. Άκρως Γεω-πονετική η Γεω-πονική Υπηρεσία δηλαδή.

Ζήτω και μπράβο λοιπόν στην περιβαλλοντικά ευαίσθητη Γεωπονική Υπηρεσία του Δήμου Νέας Σμύρνης! Ο δρόμος μας πια λάμπει απόλυτα υποβαθμισμένος: το τσιμέντο αστράφτει από πολύ μακριά! Ο ήλιος θα μας ψήσει φέτος το καλοκαίρι στο σπίτι, στο δρόμο, στην ψυχή. Το χειμώνα δε θα έχουμε ούτε ένα νεράντζι, γιατί αφαιρέθηκαν ανεξαιρέτως όλα τα ανθισμένα και γερά κλαδιά. Αν κάποτε καρπίσει το δέντρο, δε θα μπορούμε πια να τα φθάνουμε και να τα συλλέγουμε, εκτός αν έχουμε γερανό ή ελικόπτερο.
Φυσικά η Γεωπονική Υπηρεσία της Νέας Σμύρνης δεν είναι η μόνη υπηρεσία-φάρσα, δεν απασχολεί τους μόνους υπαλλήλους-φαρσέρ, δεν επιβλέπεται από το μόνο Αντιδήμαρχο Πρασίνου –  φαρσέρ στη χώρα και δεν είμαστε οι μόνοι μαλάκες – δαρμένοι δημότες που πληρώνουμε τη φάρσα τους. Δυστυχώς και προφανώς.

Εγώ όμως δεν είμαι φαρσέρ, δεν πληρώνομαι από τον εργοδότη μου για να κάνω φάρσες και να ρημάζω αυτό που υπηρετώ και δε φροντίζω την περιουσία του δήμου και το περιβάλλον (γιατί ήταν περιουσία του δήμου η νεραντζιά αυτή, μην το ξεχνάμε) γιατί είμαι ανόητα γραφική και αργόσχολη. Έχω φτύσει την καραμέλα ότι ο καθένας έχει ευθύνη για τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον και το έχω κάνει πράξη. Όταν όμως ακούω και διαβάζω πως οι φυτοφάγοι φαρσέρ δηλώνουν προστάτες του πρασίνου, ηγούνται υπηρεσιών, και προσλαβάνουν άχρηστους χασάπηδες για να ρημάζουν το περιβάλλον… εδώ κάτι ξυπνάει μέσα μου, που δεν είναι καθόλου ευγενές, καθόλου συγκαταβατικό, καθόλου καθώς πρέπει και σας ορκίζομαι, στη ρημαγμένη νεραντζιά, καθόλου φαρσαδόρικο.
Ίσως να γίνομαι τότε πραγματικό παιδί της φύσης και σαν τέτοιο να κάνω μια επίσκεψη στα γυαλιστερά γραφεία των φαρσέρ και να τους γνωρίζω το αληθινό πρόσωπο της άγριας φύσης.
Εκείνης, που ως τώρα κοιμόταν μέσα στην πράσινη νεραντζιά κι ελευθερώθηκε.

Αγαπητοί κι αγαπημένοι συν-δημότες, συν-πολίτες και συν-κάτοικοι στην τσιμεντένια μας πόλη, διαδώστε το κείμενο αυτό, μήπως και διασυρθούν λιγάκι οι φαρσέρ, μαζευτούν λίγο οι φάρσες και σκεφτούμε σοβαρά οι δημότες – ψηφοφόροι πώς θα σταματήσει η υποβάθμιση και το ρήμαγμα του πρασίνου, της πόλης και της ψυχής μας. Όσο η φροντίδα των δέντρων μας είναι αφημένη στα χέρια φαρσέρ, το μέλλον του πρασίνου μας είναι θλιβερά δυσοίωνο….

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Γελάνε κιόλας;

Πέρασε κατά πλειοψηφία η συμφωνία για το Eurogroup της Μάλτας στην συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστεροί φίλοι μας πανηγυρίζουν λες και έκλεισε ήδη αναίμακτα καμιά αξιολόγηση. Ο πρωθυπουργός μας δε, κάνει και τα αστειάκια του με τον σύντροφο κύριο Μπαλαούρα σχετικά με εκείνα τα ψωροτρακόσια ευρώ που είχε πάρει τον περασμένο Δεκέμβρη, τα οποία ως ένας άλλος Ρομπέν των δασών, έδωσε – κατόπιν δημοσιοποίησης του θέματος – στους συνδικαλιστές της Εθνικής Τράπεζας.

Όλο αυτό το χαρούμενο και εύθυμο κλίμα με κάνει για άλλη μία φορά να αναρωτιέμαι εάν αυτοί οι άνθρωποι συνειδητοποιούν στο παραμικρό το τι ακριβώς συμβαίνει. Φυσικά δεν με ενοχλεί να διασκεδάζει ο κόσμος γύρω μου, δεν είναι και αριστερός δα, αλλά από χθες το πρωί διερωτώμαι εντόνως “Γελάνε κιόλας;”

Υπερψηφίστηκε η συμφωνία και όλα τα προβλήματά μας λύθηκαν; Δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η σφοδρότητα των μέτρων; Η περικοπή στις συντάξεις; Η μείωση του αφορολόγητου; Και πριν φτάσουμε εκεί, καμία ανησυχία για το πότε θα ψηφιστούν όλα αυτά; Το πότε και πώς θα εφαρμοστούν όλα αυτά; Και πώς εξασφαλίζεται ότι θα υπάρξει ρύθμιση για το χρέος; 3,6 δις μέτρα βρίσκονται προ των πυλών μας και αυτοί κάνουν χαβαλέ! 3,6 δις μέτρα από δικές τους φαύλες επιλογές. Μαζεύονται εκεί, υπερασπίζονται σθεναρά τις επιλογές που κάποτε από τη θέση της αντιπολίτευσης θα χαρακτήριζαν τουλάχιστον αντισυνταγματικές – αλλά τώρα πασχίζουν για την εξουσία, κατηγορούν θεούς και δαίμονες που είναι αυτοί ανίκανοι, πετάνε κάτι παραμυθένιες, αποπροσανατολιστικές λέξεις όπως “υλοποίηση στόχων”, “πλεόνασμα” και “αντίμετρα”, σου ρίχνουν μετά και το γνωστό χιλιοειπωμένο “δεν θέλουμε, αλλά αναγκαζόμαστε” και στο τέλος γελάνε. Παίζουν ευθέως με την νοημοσύνη ενός ολόκληρου έθνους.

Και κανείς τους δε βγαίνει στους δρόμους να δει τι συμβαίνει, παρά μόνο χαίρονται. Οι αγορές των Ελλήνων εν όψει των εορτών πιο μουδιασμένες από ποτέ. Παλεύει ο Έλληνας να βάλει βενζίνη να πάει στο χωριό να φάει κανένα αρνί… τι αρνί; Κανένα κομμάτι κρέας! Παράλληλα – μιας και είπαμε για τις μέρες – η ορθοδοξία δέχεται τα δικά της πλήγματα, πράγμα το οποίο δεν με παραξενεύει άμεσα και είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι η εκκλησία προκαλεί κατά καιρούς με το δικό της τρόπο. Αυτό που με παραξενεύει όμως είναι ότι έχει και την κυβέρνηση απέναντί της, όχι σε έναν “πολιτικό” χειρισμό, αλλά σε θέματα που θίγουν ευθέως την πίστη. Δεν παίρνω θρησκευτική θέση, αλλά εάν είσαι εντελώς αντίθετος στην επίσημη θρησκευτική κατεύθυνση ενός κράτους τότε σίγουρα δεν το κυβερνάς, εάν δεν μπορείς να δείξεις τον σεβασμό που οφείλεις ως προς αυτό και σίγουρα εάν δεν μπορείς να προστατεύσεις το επικρατές θρησκευτικό αίσθημα της πλειοψηφίας ενός λαού.

Και σε αυτό βέβαια, όπως και σε πολλά άλλα, οι κυβερνώντες δεν έχουν το σθένος να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση. Μονίμως ακούγεται κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, κάτι αιωρείται στον αέρα, κάτι κοινοποιεί ένα οργανισμός, ένας δημοσιογράφος, κάτι λέει ένας βουλευτής, κάτι απαντά κάποιος άλλος, συγκρούονται μεταξύ τους, οι άλλοι παρακολουθούν και ξανά μανά.

Νιώθουμε διαρκώς ότι μας κυβερνούν ανίδεοι, άνανδροι, ανίκανοι καρεκλοκένταυροι που κρύβονται ο ένας πίσω από τον άλλο, σε ένα πολιτικοκωμικό παιχνίδι εις βάρος ενός λαού που πνίγεται. Ο Έλληνας βρίσκεται ήδη μέσα στο νερό και ψάχνει απεγνωσμένα την σωτήριο ανάσα. Αυτοί – βέβαια – γελάνε!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΑΣ

Το “μακάριο καρτέλ” – Η θεσμοθέτηση του ανεύθυνου και ο βδελυρός Χατζηπετρής

Α. Η πρώτη φαύλη απόκλιση

Λίγο πριν την δημοσιονομική καταιγίδα, τον Μάιο του 2009, ο νομικός κόσμος της χώρας σύσσωμος καυτηρίαζε, δια των θεωρητικών του, το «ανήθικο προνόμιο» των υπουργών (Ν. Αλιβιζάτος στην «Καθημερινή» της 10.5.2009 και της 7.6.2009) που έχουν συστήσει τα κόμματα της χώρας μας, με αποτέλεσμα ασυλούχοι υπουργοί και βουλευτές να μπορούν να παρανομούν αζημίως δι’ εαυτούς. Οι «ακρότητες των ελληνικών ρυθμίσεων» στιγματίστηκαν ως «φαύλη απόκλιση από τις αρχές της δημοκρατικής κοινωνίας» (Γ. Κασιμάτης στην «Ελευθεροτυπία» της 17.5.2009).

Το Σύνταγμα της Ελλάδος (άρθρο 86) απονέμει στη Βουλή το αποκλειστικό δικαίωμα να ασκεί δίωξη εναντίον υπουργών για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Το εν λόγω δικαίωμα της Βουλής αποσβέννυται με τη λήξη της δεύτερης τακτικής συνόδου της επομένης του αδικήματος βουλευτικής περιόδου. Πρόκειται για τη λεγόμενη «αποσβεστική προθεσμία», η οποία συντέμνει το χρονικό διάστημα εντός του οποίου η Βουλή μπορεί να διώξει υπουργούς.

Παράλληλα με την αποσβεστική προθεσμία, ο ισχύων νόμος περί ευθύνης υπουργών (Ν. 3126/2003) ορίζει ότι η παραγραφή των υπουργικών πλημμελημάτων ή κακουργημάτων συμπληρώνεται μετά την πάροδο πέντε ετών από την τέλεσή τους.

Το Σύνταγμα προβλέπει, εξ άλλου, ότι τα υπουργικά αδικήματα εκδικάζονται από Ειδικό Δικαστήριο που συγκροτείται από επτά μέλη του Αρείου Πάγου και έξι μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ την εισαγγελική αρχή εκπροσωπεί μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου.

Η Αναθεωρητική Βουλή του 2001 (Εισηγητική Έκθεση της πρότασης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την αναθεώρηση, ό.π. Επανέκδοση Απρίλιος 2000, από το τμήμα εκδόσεων της Βουλής των Ελλήνων) ενέμεινε στο ειδικό καθεστώς της ποινικής ευθύνης των υπουργών

Τα μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας θεώρησαν, μάλιστα, αναγκαίο να ενισχύσουν τον προστατευτικό χαρακτήρα των υπουργικών ρυθμίσεων, αξιώνοντας απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των βουλευτών (και όχι μόνον των παρόντων) για την ποινική δίωξη υπουργού.

Β. Η δεύτερη φαύλη απόκλιση

Ακολούθησε ο νόμος 3126/2003, ο οποίος προέβλεψε -για πρώτη φορά- την υπαγωγή των μη υπουργών συμμετόχων στα κοινά δικαστήρια οσάκις η Βουλή αποφασίζει να μη διώξει τον υπουργό. Η παράδοξη αυτή ρύθμιση ενίσχυσε την εντύπωση της προνομιακής μεταχείρισης των υπουργών, αφού εγκαινίασε την “κραυγαλέα ανισότητα – αδικία της δίωξης του συμμετόχου με τον υπουργό να «επιχαίρει» σε απόσταση ασφαλείας” (Ν. Ανδρουλάκης, Γύρω από την ποινική ευθύνη των υπουργών, 1989, σελ. 86).

Γ. Η τρίτη φαύλη απόκλιση

 Την αντίληψη περί ανήθικων υπουργικών προνομίων εμπέδωσε η πλειοψηφία της Ολομελείας του Αρείου Πάγου με την απόφαση 8/2008:

Η σύντομη παραγραφή των υπουργικών αδικημάτων ισχύει, κατά τον Άρειον Πάγο, μόνο για τον υπουργό και όχι για τους απλούς πολίτες – συμμετόχους στο έγκλημα που αυτός κατηγορήθηκε ότι διέπραξε. Η απόφαση αυτή, που εκδόθηκε στην πολύκροτη υπόθεση της ΔΕΚΑ Α. Ε. και υιοθέτησε τις απόψεις του τότε εισαγγελέως της έδρας Γ. Σανιδά, μεταμόρφωσε την παραγραφή από θεσμό που αφορά την πράξη -και όχι τον αυτουργό της- σε εγωιστικό προνόμιο του υπουργού.

Δ. Η τέταρτη φαύλη απόκλιση από τον Ν. 3601/2007 δια του Ν. 4021/2011

Παραθέτω  άνευ σχολιασμού:

Άρθρο 4

Μετά το άρθρο 63 προστίθενται νέα άρθρα 63Α, 63Β, 63Γ, 63Δ, 63Ε, 63ΣΤ, 63Ζ, ως εξής:

Άρθρο 63Ζ

Αποζημίωση

Αν κάποιος μέτοχος ή πιστωτής πιστωτικού ιδρύματος θεωρήσει ότι, ως συνέπεια της εφαρμογής ενός μέτρου εξυγίανσης από τα προβλεπόμενα στα άρθρα 63Β έως 63Ε, η οικονομική του θέση έχει επιδεινωθεί σε σχέση με αυτή στην οποία θα βρισκόταν εάν το πιστωτικό ίδρυ­μα ετίθετο άμεσα σε ειδική εκκαθάριση πριν από την ε­φαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, ο εν λόγω μέτοχος ή πι­στωτής δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση από το Δημό­σιο ύψους τέτοιου που να τον αποκαθιστά στη θέση που θα είχε αν γινόταν απευθείας ειδική εκκαθάριση.

Για την εκτίμηση της οικονομικής κατάστασης του ιδρύματος πριν από την εφαρμογή των μέτρων εξυγίανσης, προκει­μένου να αξιολογηθεί εάν υπήρξε πράγματι χειροτέρευ­ση θέσης, λαμβάνονται υπόψη η έκθεση ή οι εκθέσεις α­ποτίμησης της παραγράφου 4 του άρθρου 63Δ και αφαι­ρείται κάθε ποσό κρατικής ενίσχυσης ή ενίσχυσης από κεντρική τράπεζα που τυχόν έχει λάβει το πιστωτικό ί­δρυμα»

Ε. Η πέμπτη φαύλη απόκλιση από τον Ν. 3601/2007 δια του Ν. 4021/2011

Παραθέτω άνευ σχολιασμού:

 Άρθρο 6

Το άρθρο 69 του ν. 3601/2007 αντικαθίσταται ως εξής:

«Άρθρο 69

Επιμέτρηση – Είσπραξη προστίμων – Δημοσιοποίηση αποφάσεων της Τράπεζας της Ελλάδος περί επιβολής κυρώσεων – Αστική ευθύνη του προσωπικού της Τράπεζας της Ελλάδος

 1….

  1. ….
  2. …..
  1. Ο Διοικητής, οι Υποδιοικητές, τα μέλη συλλογικών οργάνων και το εν γένει προσωπικό της Τράπεζας της Ελλάδος δεν ευθύνονται αστικά έναντι τρίτων για πρά­ξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους εντός των κατά τον παρόντα νόμο αρμοδιοτήτων τους, καθώς επίσης εντός των λοιπών αρμοδιοτήτων τις οποίες ασκεί η Τράπεζα της Ελλάδος κατ’ ανάθεση δη­μόσιας εξουσίας, εκτός εάν τα υπαίτια πρόσωπα βαρύ­νονται με βαρειά αμέλεια ή δόλο.»

ΣΤ. Φόβοι επέλευσης της έκτης (και τελευταίας) απόκλισης

Διαπιστώνει – πλέον – και ο μη νομικός αναγνώστης την διαρκή ενσυνείδητη άμβλυνση επι το ηπιότερον του νομικού πλαισίου ευθύνης των φορέων της εκτελεστικης εξουσίας, αλλά και της τραπεζικής λειτουργίας

 Η  επιχείρηση αυτή ξεκίνησε το 2001 και ολοκληρώθηκε το 2011, έτυχε δε της εγκρίσεως των τεσσάρων πέμπτων (4/5) του εκάστοτε νομοθετικού οργάνου.

 Το εκπληκτικό είναι ότι τέκτων των παραπάνω νομοθετικών κειμένων είναι ο διατελέσας βασικός εισηγητής (Συνταγματική αναθεώρηση 2001) και Υπουργός Οικονομικών (κατά την εισαγωγή προς ψήφιση του Ν, 4021/2011) αξιότιμος κ. Ευάγγελος Βενιζέλος!

 Ο ίδιος κ. Ευαγγέλος Βενιζέλος, που κατακεραυνώνει συστηματικά την πολιτεία του “διεθνώς δακτυλοδεικτούμενου”  κ. Γιάνη Βαρουφάκη (η έκφραση δική του, http://www.news.gr/politikh/esoterikh-politikh/article/213370/venizelos-o-varoyfakhs-einai-daktylodeiktoymen.html), του οποίου Βαρουφάκη η όποια ποινική ευθύνη εξαλείφεται  με την λήξη των εργασιών της τακτικής συνόδου της Βουλής το καλοκαίρι του 2017, με Προεδρικό διάταγµα που θα υπογράψει ο Πρόεδρος της Δηµοκρατίας και θα θυροκολληθεί !!

Ευλόγως, έτσι, φοβούνται κάποιοι ότι την έκτη και τελευταία απόκλιση από την δημοκρατική λειτουργία θα επιβάλλει ο Λαός, παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια του.

 Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και το κορυφαίο καθήκον της εν δυνάμει προσδοκώμενης διακυβέρνησης Μητσοτάκη: Η προάσπιση και διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης εντός των θετών συνταγματικών πλαισίων.

Διαφορετικά, θα “την πληρώσει” ο βδελυρός κακούργος Χατζηπετρής του γνωστού άσματος.

ΚΗΝΣΩΡ

Για ποιον αναρχισμό μου μιλάς;

REUTERS/John Kolesidis (GREECE)

«Γνωστοί – άγνωστοι», «μπαχαλάκηδες», «κουκουλοφόροι» και άλλες πολλές λέξεις για να περιγράψουν μια καθημερινή μάστιγα. Πλέον είναι γνωστά τα στέκια τους, τα ορμητήρια τους και οι γιάφκες τους. Έχουν μετατρέψει περιοχές της Αθήνας σε γκέτο όπου ανθίζει το παρεμπόριο και το εμπόριο ναρκωτικών. Και απλά όταν βαριούνται καίνε κανένα λεωφορείο να περάσει η ώρα.

Είναι αυτοί που προστατεύουν τους μετανάστες και δέρνουν όλους τους υπόλοιπους καίγοντας σύμβολα όπως η ελληνική σημαία και θεωρούν ότι η δικιά τους βία είναι ανώτερη από την βία αυτών που δέρνουν τους μετανάστες και φορούν τα αντίστοιχα σύμβολα. Σου έχω νέα! Η βία είναι βία! Δεν διαφέρει το χέρι που θα την ασκήσει. Είναι κατακριτέα όπως και να χει και αυτός που την ασκεί είναι κατάπτυστος.

Τελικά όμως οι «μπαχαλάκηδες» είναι αναρχικοί; Το κομμάτι εκείνο που γνωρίζει τη θεωρία της αναρχίας, ξέρει τι ακριβώς πρεσβεύει και γενικότερα από πού κρατάει η σκούφια της και παρόλα αυτά το ασπάζεται είναι πολύ μικρό. Είναι αυτοί που μπορούν για παράδειγμα να σου πουν τις διαφορές ανάμεσα στον αναρχοατομισμό, τον αναρχοκουμουνισμό και τον αναρχοκαπιταλισμό (ω ναι υπάρχει και αυτός!) ή μπορούν να σου αναλύσουν τις θεωρίες του Μπακούνιν και του Προυντόν. Θα μιλήσουν για ταξική πάλη, θα πουν για την αναγκαιότητα της καταστροφής του καπιταλιστικού συστήματος μέσω της οδομαχίας και μετά θα συνεχίσουν την παρασιτική ζωή τους μέσα σε κάποια κατάληψη ή κοινόβιο. Σε άλλη περίπτωση θα είναι επιτυχημένοι επαγγελματίες που ο τρόπος ζωής τους δεν θα συνάδει με τα πιστεύω τους. Και οι δύο αυτές κατηγορίες δεν θα σηκωθούν ποτέ για να συμμετέχουν σε κάποια οδομαχία. Αντίθετα θα βάλουν άλλους να πολεμήσουν για την ουτοπία τους και αυτοί θα συνεχίσουν να αερολογούν βάζοντας ιδέες σε άτομα χωρίς κριτική σκέψη.

Και κάπου εδώ δημιουργείται μια πολύ μεγάλη απορία. Γιατί οι αναρχικοί αντιεξουσιαστές, κυρίως πλαισιώνονται από πιτσιρίκια πολλές φορές ανήλικα; Πολύ απλά γιατί ένα πιτσιρίκι μπορείς πολύ εύκολα να το προσηλυτίσεις και να του δημιουργήσεις επιθετικά συναισθήματα απλά προβάλλοντας μια πλασματική εκδοχή της πραγματικότητας. Άλλωστε η εφηβεία είναι η περίοδος εκείνη που αμφισβητούμε τα πάντα και γινόμαστε επιθετικοί χωρίς λόγο. Μια άλλη άποψη είναι ότι παιδιά λιγότερο ψυχικά δυνατά που πάντα ήταν τα θύματα, ξαφνικά βρίσκουν πλάτες να επαναστατήσουν και να βγάλουν στην επιφάνεια την καταπίεση που ένοιωθαν.

Το ζήτημα όμως είναι το εξής: όλοι οι υπόλοιποι τι φταίνε; Τι φταίει αυτός που πάρκαρε το αυτοκίνητό του κάτω από το σπίτι του και το πρωί βρήκε μόνο λαμαρίνες; Τι φταίει ο επιχειρηματίας που έφτυσε αίμα για να φτιάξει ένα μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά στην καλύτερη περίπτωση το βρήκε άδειο ή στην χειρότερη καμένο; Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι του καπιταλισμού που τόσο πολύ οι μπαχαλάκηδες αγαπούν να μισούν;

Εν τέλει όλοι αυτοί αποτελούν επίσης μια τρομοκρατική οργάνωση πολύ πιο επικίνδυνη από όλες τις άλλες, πολύ απλά γιατί ενώ επιβάλλονται με την βία και κρύβονται πίσω από μάσκες και μέσα στον όχλο (όπως όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις), οι συγκεκριμένοι δεν έχουν καμία απολύτως ιδεολογία. Δεν πολεμάνε για τίποτα. Λένε ότι κάνουν ταξικό πόλεμο και αγωνίζονται για τους πολίτες αλλά τελικά καταστρέφουν και στέλνουν στη χρεοκοπία αυτούς για τους οποίους πολεμάνε. Νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους και λειτουργούν απλά και μόνο για τις εντυπώσεις.

Για μένα είναι απόλυτα σεβαστό να έχεις μια ιδεολογία, όποια και αν είναι αυτή, αρκεί να μπορείς να την υποστηρίξεις (αν και μια ιδεολογία που προωθεί την βία, εκ φύσεως δεν ανήκει σε μια δημοκρατική κοινωνία). Να ξέρεις τι πιστεύεις και για ποιο λόγο. Να έχεις έστω μια ιδέα τι πρεσβεύει αυτό στο οποίο πιστεύεις. Τότε ναι, έχεις ταυτότητα. Τότε μπορείς να φέρεις επιχειρήματα και να συζητήσεις εποικοδομητικά. Αλλιώς είσαι ένας τραμπούκος που κουβαλάει ένα λοστό και όποιος διαφωνεί του ανοίγεις το κεφάλι. Το ίδιο έκαναν και οι άνθρωποι των σπηλαίων.

Το να έχεις μια μολότοφ στο χέρι ή να πετάς πέτρες τραυματίζοντας αθώους δεν σε κάνει αγωνιστή σε κάνει επικίνδυνο τόσο για την κοινωνία όσο και για την δημοκρατία. Στην ουσία πολεμάνε την ίδια κοινωνία που επιτρέπει την ύπαρξη τους.

Είναι ανεγκέφαλοι. Είναι ανίδεοι. Είναι πρόβατα. Είναι απλά επικίνδυνοι και πρέπει να εξαλειφθούν.

ΦΩΤΗΣ ΛΑΓΟΣ

Λέγεται Παιδεία, ηλίθιε!

André H. Dargelas (1828-1926), Σχολική τάξη

Και ποιος δεν ασχολήθηκε με το ατύχημα με την Porsche? Ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ, άρθρα για τον τραγικό πατέρα, άρθρα για την υπαιτιότητα του υιού του «Mr Jumbo», για τα λάστιχα, για το οδόστρωμα. Φταίει ο πιτσιρικάς, φταίει η εταιρία των ελαστικών, φταίει η ίδια η Porsche που φτιάχνει γρήγορα αυτοκίνητα, φταίει ότι ο οδηγός είχε μεγάλο χαρτοφυλάκιο (;;;;;;;).

Η έλλειψη ενός πράγματος φταίει και λέγεται ΠΑΙΔΕΙΑ ηλίθιε!!
Στα πολλά που διάβασα μου έμεινε ένα άρθρο που προσπαθούσε να πείσει τους αναγνώστες ότι υπάρχει έλλειψη οδηγικής παιδείας στην Ελλάδα (νομίζω του gazzeta.gr) και δώστου από κάτω όλοι οι φωστήρες να διαφωνούν και να λένε ότι οι φτωχοί έχουν παιδεία ενώ οι πλούσιοι όχι γιατί οδηγούν γρήγορα αυτοκίνητα και δεν σέβονται τους άλλους απλά γιατί μπορούν, ασπαζόμενοι την μοναδικής βλακείας κοτσάνα του κ. Μανιού.

Ε λοιπόν στην Ελλάδα δεν υπάρχει μόνο έλλειψη οδηγικής παιδείας, υπάρχει γενική έλλειψη παιδείας. Είναι καθημερινό φαινόμενο γύρω μας από το πώς λες καλημέρα το πρωί στον γείτονα, από το αν σταματάς σε μια διάβαση, το αφ’ υψηλού βλέμμα στον άστεγο που προσπαθεί να φάει μέχρι την κλωτσιά που θα ρίξεις στο αδέσποτο που θα σε πλησιάσει. Ναι δεν φταις εσύ το ξέρω, έτσι έμαθες, όλοι μας έτσι μάθαμε. Αλλά εδώ κάτι πρέπει να γίνει, κάτι πρέπει να αλλάξει.

Για την παιδεία του καθενός ευθύνονται δύο πράγματα, πρώτα απ’ όλα η οικογένεια και μετά το σχολείο και μη βιαστείς να πεις «η δικιά μου οικογένεια είναι σωστή», φαύλος κύκλος είναι. Η σωστή διδασκαλία παράγει σωστούς ανθρώπους που με την σειρά τους γίνονται συνειδητοποιημένοι γονείς και εκπαιδευτικοί. Το σχολείο λοιπόν στην Ελλάδα του 2017 είναι απλά μια υποχρέωση που μισούν μαθητές και καθηγητές και το κάνουν και οι δυο γιατί τους το επιβάλουν, στους μεν οι γονείς τους, στους δε η τσέπη τους. Φυσικά υπάρχουν και καθηγητές που είναι επαγγελματίες και πραγματικά αγαπούν τα παιδιά και το μάθημα αλλά δυστυχώς είναι μετρημένοι και αποτελούν εξαίρεση.

Πρόσφατα μια μαμά «παλαιάς κοπής» μου είπε το εξής, «μα πώς μπορεί να κουμαντάρει ένας άνθρωπος 30 παιδιά; Πρέπει να σηκώσει και το χέρι του. Εμάς που μας έδερναν οι δάσκαλοι γίναμε χρήσιμοι άνθρωποι και σωστά πρότυπα». Όχι. Σε μια πρόταση υπάρχουν 2 τραγικά λάθη. Κατ’ αρχάς τα «σωστά πρότυπα» είναι οι σημερινοί «κακοί» δάσκαλοι. Αυτοί που έγιναν παιδαγωγοί γιατί τους ανάγκασαν να σπουδάσουν ή γιατί τους άρεσε στην αρχή αλλά μετά που κουράστηκαν το έριξαν στον συνδικαλισμό και υποστήριζαν οτιδήποτε τους επέτρεπε να δουλεύουν λιγότερο και να πληρώνονται περισσότερο αδιαφορώντας για το αν θα διδάξουν σωστά ή θα περάσουν σωστά πρότυπα ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά. Και δεύτερον, φυσικά και μπορείς να κουμαντάρεις μια τάξη αν είσαι σωστός παιδαγωγός και δεν βλέπεις το μάθημα σαν αγγαρεία. Άλλωστε αυτό σπούδασες. Θεωρώ ότι απλά οι περισσότεροι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η δουλειά τους είναι να πάρουν ένα παιδί και να του μάθουν εκτός από ιστορία μαθηματικά και γλώσσα, πώς να είναι σωστό μέλος της κοινωνίας. Να του πλάσουν τον χαρακτήρα και να το κάνουν να αναπτύξει κριτική σκέψη και άποψη. Με λίγα λόγια να το διαπαιδαγωγήσουν.
Πολλές φορές ο δάσκαλος θα πρέπει να είναι πάνω και από τον γονέα. Ο γονέας δεν είναι αντικειμενικός με το παιδί του, αυτή είναι η φύση του, ο δάσκαλος όμως θα πρέπει να είναι, και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να ασχοληθεί με το κάθε παιδί ξεχωριστά. Να επενδύσει πάνω στους μαθητές του, όλα τα παιδιά έχουν το κουμπί τους αρκεί να το βρεις. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν καλά και κακά παιδιά. Πιστεύω ότι υπάρχουν καλοί και κακοί γονείς και δάσκαλοι. Και θεωρώ ότι δεν πρέπει να συνεχιστεί αυτή η παράδοση.

Από την άλλη όμως και τα παιδιά δε είναι άμοιρα ευθυνών. Μεγαλώνουν και βλέπουν το λάθος. Ζούμε σε μια εποχή που η πληροφόρηση είναι τέτοια που μας επιτρέπει να δούμε τον κόσμο και έξω από το σπίτι, την πόλη ή την χώρα μας. Μεγαλώνεις και βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτά που έμαθες , παρόλα αυτά συνεχίζεις να ακολουθείς το λάθος μοτίβο και να κρύβεσαι πίσω από την άποψη ότι όλοι αυτό κάνουν. Όλοι μολύνουν το περιβάλλον, όλοι ζητάνε ρουσφέτια, όλοι κερδίζουν εις βάρος του διπλανού τους γιατί όχι εγώ; σου έχω νέα! Κάνε εσύ την διαφορά και θα δεις ότι τελικά δεν είναι όλοι. Άλλαξε πρώτος εσύ, σταμάτα να κρύβεσαι στη μάζα και θα δεις πως αλλάζουν και οι γύρω σου.

Δεν είναι πολύ δύσκολο να αλλάξεις τον εαυτό σου, να τον κάνεις ανθρώπινο, να σεβαστείς τους γύρω σου. Παντού ακούς την φράση «κλασικός Έλληνας».Ε λοιπόν, σταμάτα να είσαι κλασικός Έλληνας. Αποτίναξε τον ωχαδερφισμό που μας έμαθαν και την σκέψη ότι αν αλλάξεις μόνο εσύ δεν θα αλλάξει τίποτα. Αν αλλάξεις εσύ και ο διπλανός σου και εγώ, τότε θα αλλάξει νοοτροπία μια ολόκληρη γενιά. Στην τελική αυτό δεν θέλουμε;

Σωτήρες έχουμε. Σωστοί πολίτες μας λείπουν με συνείδηση.

ΦΩΤΗΣ ΛΑΓΟΣ