Όλα τα άρθρα του/της Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Μια κατσαρίδα, ένα παντζούρι κι ο Σφακιανός…

«Αυτός που έχει υγεία , έχει ελπίδα. Και αυτός που έχει ελπίδα, έχει τα πάντα». Στο Ελληνικό ΕΣΥ πάντως η υγεία είναι αγαθό προς αναζήτηση. Προ μιας εβδομάδος αίσθηση είχε κάνει η επιστολή δικαστικού προς τον Υφυπουργό Υγείας Π. Πολάκη όπου εξιστορούσε την ολιγοήμερη νοσηλεία του στο Πανεπιστημιακό (!) Νοσοκομείο Ρίου. Εν ολίγοις εξιστορεί την τραγική κατάσταση σε φαγητό, υποδομές και υποστελέχωση σε έναν από τους πυλώνες του ΕΣΥ. Και η απάντηση του υφυπουργού ήταν να μιλήσει για σκηνοθεσία στο βίντεο με τις κατσαρίδες που «ανέμελες» περπατούσαν στα δωμάτια των ασθενών, όταν μέλη της ΠΟΕΔΗΝ του το έδειξαν!

Λίγες ημέρες πιο πριν είχαν κάνει το γύρο του διαδικτύου οι εικόνες του μοναδικού σάπιου ασθενοφόρου των 730.000 χλμ. στην Κάσο!!! Ή τον απεγκλωβισμό ασθενούς και προσωπικού από την Πυροσβεστική, επειδή δεν άνοιγε η πόρτα του παλιού ασθενοφόρου στη Ζάκυνθο! Και να μην ξεχάσουμε την μεταφορά παιδιού πάνω σε παντζούρι λόγω έλλειψης ασθενοφόρου στη Ρόδο. Δεκάδες ακινητοποιημένα ασθενοφόρα λόγω έλλειψης ανταλλακτικών, ρυθμίζουν την ζωή και τον θάνατο ενός λαού που αισθάνεται ανήμπορος να αντιδράσει. Με τους αφανείς ήρωες του ΕΚΑΒ να προσπαθούν μέσα σε ένα εξουθενωτικό ωράριο, να ταξινομήσουν την προτεραιότητα στη ζωή, στηριζόμενοι στις γνώσεις, την εμπειρία και την ψυχραιμία τους! Και πόσο αξιοθαύμαστοι είναι αλήθεια γι’ αυτό!

Καθημερινές ελλείψεις σε 80 περίπου φάρμακα πρώτης ανάγκης για καρκινοπαθείς, εμβόλια, ινσουλίνες, καρδιοπάθειες καταγγέλλει ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης. Και δεν είναι μόνο ο κίνδυνος ζωής από την έλλειψη αλλά και η απίστευτη ταλαιπωρία των ασθενών να στηθούν στις ουρές των κρατικών δομών υγείας προκειμένου να ξαναγραφτεί η ληγμένη συνταγή. Κρατικές δομές υγείας που βουλιάζουν από τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό ανασφάλιστων ασθενών που ζητούν ιατρική βοήθεια.

Στις 16/1/2017 καταγράφτηκαν 78 διασωληνωμένοι ασθενείς που δεν βρήκαν κρεβάτι σε ΜΕΘ (Μονάδες Εντατικής Θεραπείας) και εξυπηρετήθηκαν μόνο 5, όπως καταγγέλλει η ΠΟΕΔΗΝ!!! Με τον κ. Πολάκη να παραδέχεται ότι θέσεις παραμένουν κλειστές λόγω έλλειψης προσωπικού. Ενώ παράλληλα να διορίζονται 16 μετακλητοί υπάλληλοι τον μήνα στα υπουργεία και να έχουν ξεπεράσει σε αριθμό τους 2.000 (σε 2 χρόνια διακυβέρνησης). Ολόκληρες οικογένειες και συγγενείς υπουργών, όπως στην περίπτωση Κουρουμπλή, γεύονται κρατικό χρήμα…

Και η απάντηση της αριστερής διακυβέρνησης του ηθικού πλεονεκτήματος; Κατά 40 εκατ. ευρώ λιγότερα φάρμακα θα διατίθενται στα δημόσια νοσοκομεία και στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ το 2017 και άλλα 20 εκατ. λιγότερα το 2018. Με έλλειμμα 215,3 εκατ. ευρώ ξεκινά ο φετινός προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ, ο οποίος υπολογίζεται στα 6,3 δισ. ευρώ περίπου, με τις υπολογιζόμενες δαπάνες να ξεπερνούν τα 6,5 δισ. ευρώ. Ανακοινώνονται συγχωνεύσεις νοσοκομείων, όταν με τον Άδωνι Γεωργιάδη ως Υπουργό Υγείας σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ και τα ΜΜΕ έγραφαν ότι τα στέλνει στα «χειρουργεία»!

Σε μια χώρα που παραπαίει, με έναν εξαφανισμένο Υπουργό Υγείας, με έναν Υφυπουργό Υγείας που παριστάνει το πρωτοπαλίκαρο του αρχηγού του και κρύβεται πίσω από την βουλευτική ασυλία, με χιλιάδες νέων ιατρών να φεύγουν άρον άρον για να βρουν την τύχη τους σε άλλες χώρες, οι ημέρες που θα καταρρεύσει με πάταγο ο βασικότερος λόγος αισιοδοξίας για την επιβίωση ενός ολόκληρου λαού, είναι πλέον μετρημένες. Η Ελλάδα είναι άρρωστη και η τρύπια μαξιλαροθήκη της ΠΦΑ προσπαθεί να κρύψει την καταστροφή. Θα αντιδράσουμε;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (i.panagiotopoulos@conservativegreece.com)

Αγαπημένε μου δικτάτορα…

Στρατιώτες και θεατές κουβαλούν μια γυναίκα λιπόθυμη μπροστά από το βήμα του Fidel Castro στην Havana, στις 21 Ιανουαρίου 1959.. (AP Photo)
Στρατιώτες και θεατές κουβαλούν μια γυναίκα λιπόθυμη μπροστά από το βήμα του Fidel Castro στην Havana, στις 21 Ιανουαρίου 1959 (AP Photo)

Καθώς η Κούβα βρίσκεται σε περίοδο πένθους εννέα ημερών για τον θάνατο του Fidel Castro Ruz, οι αντικρουόμενες γνώμες για το πρόσωπό του συνεχίζονται. «Η ιστορία θα με απαλλάξει» είχε πει στις 16 Οκτωβρίου 1953, στη τετράωρη απολογία του στο δικαστήριο, στη δίκη για την επίθεση στο στρατόπεδο Mocanda, που συνέβη στις 26 Ιουλίου 1953 και θεωρείται η αρχή της Κουβανικής Επανάστασης. Με την ημερομηνία αυτή να δίνει και το όνομα στο επαναστατικό αυτό κίνημα, του κινήματος της 26ης Ιουλίου. Χαρακτηρισμένος δικτάτορας ακόμα και από ομοϊδεάτες του σαν τον δικό μας ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Χρυσόγονο, ο Fidel Castro συγκέντρωσε αρκετές δεκάδες χιλιάδες κόσμου στη πλατεία Επανάστασης για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αγαπημένο τους ηγέτη. Γιατί όμως οι άνθρωποι αγαπούν τους δικτάτορες και συμφωνούν να του χαρίσουν τη δύναμή τους; Γιατί οι δικτάτορες έχουν τόσο πιστούς οπαδούς;

Για να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα, ας δούμε και τις δύο πλευρές της σχέσης δικτάτορα-οπαδού.

Από την οπτική γωνία του δικτάτορα:

Εμφανίζονται σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Οι άνθρωποι τους πιστεύουν γιατί θέλουν μια εξήγηση για την καταστροφή γύρω τους. Χρειάζονται έναν αποφασιστικό ηγέτη. Παραδείγματα πολλά όπως Hitler, Stalin, Mussolini, Mao, Osama Bin Laden, Fidel Castro και αναρίθμητα ακόμα παραδείγματα σαδιστών δικτατόρων που στηρίχτηκαν στην αδυναμία, ανάγκη και στην ανικανότητα ανίχνευσης του ψέματος και της απάτης. Ελέγχουν τις πηγές πληροφορίας και εξαπολύουν βρώμικη  προπαγάνδα. Έχουν μια απίστευτη εμπιστοσύνη στις ιδέες τους. Δεν αποκαλύπτουν τις αδυναμίες τους. Δεν κοιτούν πίσω και δεν απογοητεύονται από τις αποτυχίες, χαρίζοντας έτσι περισσότερη εμπιστοσύνη στους οπαδούς τους. Δεν ρωτούν τη γνώμη των άλλων και συνήθως είναι ναρκισιστές με θέματα αυτοελέγχου. Αρέσκονται στο να γράφουν μανιφέστα και βιβλία ώστε να μπορούν να διαδίδουν τις ιδέες τους ανάμεσα στους οπαδούς τους και να ελέγχουν τη μάζα. Προσφέρουν μαγικές εξηγήσεις, λύσεις και υποσχέσεις για τα πάντα. Συμπεριφέρονται ως δάσκαλοι που υποδεικνύουν στους οπαδούς τους τρόπους συμπεριφοράς στο σπίτι, στη δουλειά, στον δρόμο. «Διαβάζουν» τους συνανθρώπους τους και χρησιμοποιούν την ικανότητα τους αυτή στην ανίχνευση πιστών οπαδών. Ψάχνουν για ακόλουθους που επηρεάζονται εύκολα και που μπορεί και αυτοί να επηρεάσουν άλλους. Βρίσκουν ομοιότητες μεταξύ αυτών και των νέων οπαδών τους ώστε να δημιουργήσουν μια σταθερή και αφοσιωμένη σχέση. Δημιουργούν «αποστόλους» που κηρύσσουν τη «διδασκαλία» τους. Πιέζουν για σημαντικές αποφάσεις όταν η θέληση και κρίση είναι αδύναμες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο F. Castro που αγαπούσε τις συναντήσεις στις 4:00 τα ξημερώματα, ξεσήκωνε τους συνομιλητές του απ’ τα κρεβάτια τους, ξεκινώντας έτσι με πλεονέκτημα! Παρουσιάζουν ανύπαρκτες απειλές, τις οποίες χρησιμοποιούν για να εξηγήσουν την ανάγκη για περισσότερη στρατιωτική και κατασταλτική δύναμη. Εμφανίζονται ως σωτήρες, ως κάτι το μοναδικό. Γεμίζουν κάθε γωνιά της χώρας τους με τις φωτογραφίες και τα αγάλματα τους ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούν και υποκοριστικά για αμεσότερη οικειότητα. Δεν ενδιαφέρονται για τη δυσαρέσκεια και την αντίδραση γιατί απλούστατα «εξαφανίζουν» τους αμφισβητίες. Βασικός τους σκοπός είναι η επιβολή φόβου και δι’ αυτού σεβασμό. Παρουσιάζονται ως σωτήρες που αξίζουν κάθε θυσία.

05648021Από την οπτική γωνία του οπαδού:

Οι δικτάτορες στοχεύουν σε ανθρώπους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Ανθρώπους που χρειάζονται καθοδήγηση και βοήθεια στα καθημερινά προβλήματα που τους πνίγουν.  Ανθρώπους που χρειάζονται μια εξήγηση για αυτό το κακό που τους συμβαίνει και χρειάζονται ένα θαύμα όσο τίποτε άλλο. Χαμηλού μορφωτικού επιπέδου ή ελλιπώς ενημερωμένοι άνθρωποι, πέφτουν ευκολότερα θύματα των προπαγανδιστών. Οι οικονομικά ευάλωτοι αποτελούν την εύκολη λεία τους. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε από τη παιδική μας ηλικία μέσω των παραμυθιών, των μύθων ή της παράδοσης ότι κάπου υπάρχουν σωτήρες που θα μας λυτρώσουν από τα δεινά μας την τελευταία στιγμή. Γίνονται αρεστοί σε φοβισμένους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να πιστέψουν για τον εξωτερικό εχθρό που τους απειλεί. Πιστεύουν και απαιτούν περισσότερη δύναμη απ’ τον ηγέτη τους για να τους προστατέψει και είναι έτοιμοι να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα στο πλάι του. Νιώθουν απροστάτευτοι στο χαμό του, όπως όταν ένα παιδί χωρίς μόρφωση και ικανότητες χάνει τους γονείς του. Αισθάνονται προστατευμένοι όταν τους έχει υποδείξει ως αντικαταστάτη του ένα δικό του πρόσωπο.

Οι πραγματικά φωτεινοί ηγέτες είναι πια σπάνιοι. Είναι καλό να μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε και να τους μιμηθούμε όσο μπορούμε. Όσο οι άνθρωποι καλλιεργούν τις γνώσεις και τις ικανότητές τους, γενιά με γενιά, η δύναμη των δικτατόρων θα μειώνεται. Αυτή είναι και η μοναδική μας ελπίδα για το μέλλον.

Η θλίψη για τον χαμό του Castro ανάμεσα στους κατοίκους της Κούβας ήταν χαρά στους δρόμους της Μικρής Αβάνας στο Miami από τους εξόριστους του καθεστώτος. «Cuba si! Castro no!» φώναζαν, «Cuba libre!» καθώς χόρευαν και κόρναραν ακατάπαυστα.

«Γιορτάζουμε όπως στο καρναβάλι» είπε ο 70χρονος Jay Fernandez, που έφυγε για ΗΠΑ το 1961 σε ηλικία 18 ετών. Κρατούσε μια πινακίδα: «Διάβολε, ο Fidel είναι δικός σου τώρα. Δώσε του αυτό που του αξίζει. Μην τον αφήσεις σε ησυχία».

Σύστημα υγείας στην Κούβα: Μύθοι και αλήθειες

cuba04

Η αριστερή διανόηση πάντα είχε μια βαθειά ανάγκη να δημιουργεί μύθους όπως αυτόν για την υγεία στην Κούβα. Σε αυτό το νησί, όπως και οπουδήποτε ο κομμουνισμός έφερε τη καταστροφή: οικονομική, φυσική και ηθική. Έτσι λοιπόν ήταν ευκαιρία να δημιουργηθεί άλλος ένας μύθος που στηρίχτηκε σε τρία ψέματα: ο Fidel Castro ενδιαφέρεται για τους άρρωστους, ότι είναι υπέρμαχος της καταπολέμησης του αναλφαβητισμού και ότι είναι ευεργέτης των μαύρων. Η προπαγάνδα αυτή του Castro ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική, επηρεάζοντας ανθρώπους που έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, όπως τον Secretary of State των ΗΠΑ Collin Powel που το 2001 δήλωνε «Έχει κάνει (ο Castro) αρκετά καλά για τους ανθρώπους του». Ή της Γεν. Διευθύντριας του Π.Ο.Υ. Margaret Chan, που σε μία επίσκεψή της στην Κούβα το 2014 έλεγε πως το σύστημα υγείας της Κούβας αποτελεί πρότυπο παγκοσμίως. «Αυτός είναι ο τρόπος για να πορευτούμε» δήλωνε.

Οι Κουβανοί πρέπει να κουβαλούν τα δικά τους μαξιλάρια και σεντόνιαγια την εισαγωγλη σε νοσοκομείο PanAm Post)
Οι Κουβανοί πρέπει να κουβαλούν τα δικά τους μαξιλάρια και σεντόνια για την εισαγωγή σε νοσοκομείο PanAm Post

Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα ή δύο συστήματα υγείας στην Κούβα αλλά τρία. Το πρώτο είναι για τους τουρίστες που πηγαίνουν στην Κούβα αναζητώντας ιατρική βοήθεια, ο ονομαζόμενος «ιατρικός τουρισμός». Οι τουρίστες πληρώνουν με συνάλλαγμα που δίνει οξυγόνο στη κυβέρνηση, ενώ οι εγκαταστάσεις που τους προσφέρονται είναι πραγματικά κορυφαίες: καθαρές, εξοπλισμένες, σύγχρονες. Μιλάμε για ένα «τουριστικό apartheid» όμως. Με ξεχωριστά ξενοδοχεία, ξεχωριστές παραλίες, ξεχωριστά εστιατόρια, ξεχωριστά τα πάντα.

Το δεύτερο σύστημα υγείας της Κούβας ανήκει στην ελίτ των Κουβανών, δηλαδή στο Κόμμα, τους στρατιωτικούς, τους καθεστωτικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες κλπ. Με άλλα λόγια την νομενκλατούρα της Κούβας. Και σε αυτό το σύστημα όπως με τους τουρίστες, οι παροχές είναι εξαιρετικές.

Και τελικά υπάρχει και το αληθινό σύστημα υγείας των κανονικών κατοίκων της Κούβας, το οποίο είναι άθλιο. Υπάρχει έλλειψη παντού, σε ιατρούς, στοιχειώδη ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και σε σεντόνια, χαρτί υγείας, πετσέτες κλπ. Απολύμανση δεν υπάρχει και οι ασθενείς αισθάνονται καλύτερα να νοσηλεύονται σπίτια τους παρά στα νοσοκομεία. Βασικά φάρμακα όπως η ασπιρίνη βρίσκονται σε έλλειψη. Το παραϊατρικό υλικό είναι ελάχιστο ή ανύπαρκτο. Οι ιατροί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν συνεχώς τα ίδια «αποστειρωμένα» γάντια μιας χρήσης. Και βέβαια οι ιατροί δεν ανήκουν σε αυτή την νομενκλατούρα. Ο μέσος μηνιαίος μισθός τους είναι τα 25 δολάρια.

Νοσήματα που βρίσκονται υπό εξαφάνιση στον αναπτυγμένο κόσμο, βρίσκουν κατάλληλο έδαφος στην Κούβα όπως φυματίωση, λέπρα, τύφος και δάγκειος πυρετός όπως περιγράφει ο εξόριστος ιατρός Dessy Mendoza Rivero- πρώην πολιτικός κρατούμενος, στο βιβλίο του «¡Dengue! La Epidemia Secreta de Fidel Castro.

Νεαρλη έγκυος γυναίκα περιμένει έξω από νοσοκομείο της Αβάνας Daniel Berehulak for The New York Times
Νεαρή έγκυος γυναίκα περιμένει έξω από νοσοκομείο της Αβάνας Daniel Berehulak for The New York Times

Όταν ανήλθε στην εξουσία ο F. Castro, η Κούβα ήταν μία από τις πιο αναπτυγμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής.  Ο δείκτης νεογνικής θνησιμότητας ήταν ο 13ος μικρότερος παγκοσμίως, καλύτερος από Γαλλία, Βέλγιο και Δυτ. Γερμανία. Στη κλειστή πια κοινωνία της Κούβας τα αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία και οι αυστηρές επιστημονικές μελέτες απλά δεν υπάρχουν. Παρόλα αυτά όμως η Κούβα εξακολουθεί να έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες νεογνικής θνησιμότητας. Το μυστικό? Το καθεστώς ενδιαφέρεται πάρα πολύ στο να κρατάει τον δείκτη αυτόν χαμηλά, γνωρίζοντας ότι ο υπόλοιπος κόσμος αναγνωρίζει σε αυτόν τον δείκτη το επίπεδο υγείας της χώρας. Στους Κουβανούς ιατρούς έχουν δοθεί οδηγίες να δείχνουν ιδιαίτερη προσοχή στον προγεννητικό έλεγχο. Η εγκυμοσύνη μιας γυναίκας παρακολουθείται στενότατα και στη παραμικρή υποψία ανωμαλίας ή ανησυχίας, η εγκυμοσύνη «διακόπτεται» (ο επιστημονικός τρόπος για την έκτρωση). Ο δείκτης εκτρώσεων στην Κούβα είναι τεράστιος, με αποτέλεσμα τον χαμηλό δείκτη νεογνικής θνησιμότητας. Με στοιχεία του 2010 έχουμε 30 εκτρώσεις ανά 1.000 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Ανάμεσα στις χώρες που επιτρέπουν τις εκτρώσεις, μόνο η Ρωσία έχει υψηλότερο δείκτη παγκοσμίως.

Η μόνη διαθέσιμη τουαλέτα σε νοσοκομείο της Αβάνας PanAm Post
Η μόνη διαθέσιμη τουαλέτα σε νοσοκομείο της Αβάνας PanAm Post

Περαιτέρω, όλοι οι ιατροί δουλεύουν για τη κυβέρνηση, δεν υπάρχει ιδιωτικός τομέας. Ένας από τους λόγους που υπάρχει έλλειψη ιατρών στην Κούβα είναι οικονομικός. Η κυβέρνηση της Κούβας λαμβάνει περίπου $2.5 δις το έτος εξάγοντας ιατρούς. Με τα τελευταία δεδομένα περίπου 50.000 Κουβανέζοι ιατροί εργάζονται σε 68 χώρες του εξωτερικού. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών εργάζονται στη Βενεζουέλα, με μια διακρατική συμφωνία του 2003 «Doctors for Oil». Οι Κουβανοί ιατροί εργάζονται στη Βενεζουέλα και η κυβέρνηση της Κούβας παίρνει για αντάλλαγμα 100.000 βαρέλια πετρελαίου ανά ημέρα. Στη Βραζιλία από το 2013-2015 υπήρχαν 14.000 αλλοδαποί ιατροί, οι περισσότεροι από την Κούβα. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας πληρώνει την Κουβανική κυβέρνηση περίπου $4.300 ανά μήνα για αυτές τις υπηρεσίες. Η επιλογή να δουλέψεις στο εξωτερικό είναι βέβαια εθελοντική. Όμως εάν δεν προσφερθείς, τότε χαρακτηρίζεσαι ως αναξιόπιστος και σταματά κάθε επαγγελματική σου εξέλιξη. Οι περισσότεροι ιατροί το βλέπουν σαν ευκαιρία να αποταμιεύσουν κάποια χρήματα, ενώ παράλληλα μπορούν να στέλνουν μεγάλους αριθμούς εμπορευμάτων στις οικογένειες τους, χωρίς δασμούς, που ασφαλώς αποτελεί έναν πολύ καλό λόγο να εργαστείς για 2 χρόνια στο εξωτερικό, ενώ, με λίγη τύχη (!) υπάρχει και η δυνατότητα μόνιμης φυγής στο εξωτερικό, αν και υπάρχουν υπάλληλοι της κυβέρνησης της Κούβας που παρακολουθούν και καταγράφουν τις κινήσεις τους. Μεταξύ 2006 και 2015, 7.177 Κουβανοί ιατροί ζήτησαν άσυλο στις ΗΠΑ. Όλοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως λιποτάκτες από τη κυβέρνηση της Κούβας.

Το 1980 ο Armando Valladares βρίσκονταν στο Harvard University μιλώντας σε φοιτητές. Είχε ζήσει 22 χρόνια σε γκούλαγκ της Κούβας και είχε γράψει το βιβλίο, Against All Hope (o Valladares συχνά αποκαλείται ο Κουβανέζος Solzhenitsyn). Του ανέφεραν λοιπόν οι φοιτητές τη γνωστή τριάδα: παροχή υγείας, μόρφωση και μαύροι. Τότε ο Valladares απάντησε με νόημα: «Είναι όλα ψέματα. Αλλά κι αν ακόμα ήταν αλήθεια: Μπορεί ένα κράτος να έχει όλα αυτά χωρίς δικτατορία, χωρίς τυραννία, χωρίς γκούλαγκ, χωρίς βασανιστήρια αλλά με ελευθερία?»

Εθνικά Συστήματα Υγείας σε κρίση: Ώρα για το χέρι στη τσέπη?

10-50-secrets-hospitals-wont-tell-you-surgeon-overtreatment

Ατέλειωτες ουρές στα εξωτερικά ιατρεία, ράντζα στους διαδρόμους, πολύμηνες λίστες για χειρουργεία ρουτίνας, αδυναμία πραγματοποίησης ακτινολογικού ελέγχου σε δημόσιο νοσοκομείο: σας θυμίζουν κάτι αυτές οι σκηνές?

Στη Μ. Βρετανία το NHS βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Εκατομμύρια ασθενείς προσέρχονται στα εξωτερικά ιατρεία με συμπτώματα όπως ταξιδιωτική ναυτία, κρυολόγημα ή πιτυρίαση τριχωτού κεφαλής! Τα ήπια νοσήματα είναι υπεύθυνα για 57 εκατ. επισκέψεις στον γενικό ιατρό και 3.7 εκατ. εισαγωγές στο νοσοκομείο ανά έτος, εκτοξεύοντας το κόστος στα 2 δις £/έτος. Ο αριθμός ασθενών που περιμένουν να λάβουν μη επείγουσα θεραπεία μέσα σε 18 εβδομάδες, αυξήθηκε κατακόρυφα στα 3.8 εκατ. τον Ιούνιο, ο μεγαλύτερος αριθμός από τον Δεκέμβριο του 2007. Από τους γενικούς ιατρούς (GP’s) 1 στους 10 πιστεύουν ότι είναι πολύ κοντά στο να κλείσουν τα ιατρεία στους επόμενους 12 μήνες, αφήνοντας 5 εκατ. ασθενείς να ψάχνουν για καινούργιο θεράποντα ιατρό.

Στην Ελλάδα των μνημονίων και του συνεχούς λαϊκισμού οι λίστες αναμονής υπερβαίνουν τα 2 έτη, εμφανίζονται συνεχείς βλάβες χειρουργικών και ακτινολογικών μηχανημάτων, διαπιστώνονται τραγικές ελλείψεις υγειονομικού υλικού, όμως τα 5 € έπρεπε να καταργηθούν σαν καταβολή για την εξέταση σε τακτικό ιατρείο όσων είχαν ανάγκη, προκειμένου να εφαρμοσθεί η κοινωνική πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αποσιωπείται βέβαια το γεγονός ότι από τις συντάξεις Οκτωβρίου έχει ξεκινήσει η επιβολή εισφοράς 6% υπέρ ΕΟΠΥΥ σε ΟΛΕΣ τις κύριες συντάξεις ΙΚΑ.

beveridge

Έχουν περάσει 75 χρόνια περίπου όταν ο Sir William Beveridge έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην ίδρυση των Εθνικών Συστημάτων Υγείας και του μοντέρνου κοινωνικού κράτους. Τα χρόνια πέρασαν και τώρα πια θα έβλεπε ότι οι προτάσεις του για Εθνικό Σύστημα Υγείας και ενός κράτους πρόνοιας δεν ταιριάζουν καλά. Η άνοδος του μέσου όρου ζωής σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι με πολλαπλά προβλήματα και προχωρημένης ηλικίας αναζητούν την ιατρική φροντίδα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μετατίθεται το συνολικό κόστος υγείας (και της κρατικής πρόνοιας) στο εργαζόμενο τμήμα του πληθυσμού, αυξάνοντας έτσι το κόστος της εργασίας. Το κόστος όμως εργασίας πρέπει να παραμένει χαμηλό ώστε να παράγεται πλούτος που θα φορολογείται.

 

Ξεπερνώντας τη λογική ενός κράτους-πατέρα, θα πρέπει οι πολιτικοί μας να προχωρήσουν σε σημαντικές αλλαγές στο τρόπο χρέωσης των υπηρεσιών υγείας, ώστε η χρηματοδότηση τους να είναι καλύτερη και η προσέγγιση των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας αρτιότερη. Μήπως θα πρέπει οι χρήστες των υπηρεσιών υγείας να συμμετέχουν σε έξοδα όπως η επίσκεψη σε τακτικά ιατρεία ή η νοσηλεία σε δημόσια νοσοκομεία ή ακόμα και στη χρήση των ακτινολογικών μηχανημάτων τους? Θα αποτελέσει άλλωστε και μία τροχοπέδη στην αλόγιστη χρήση υπηρεσιών υγείας που περιγράψαμε παραπάνω, η οποία έχει αποδομήσει ήδη τον δωρεάν χαρακτήρα του Εθνικού Συστήματος Υγείας με την αναζήτηση ιδιωτικών πλέον δρόμων παροχής υγείας.