Όλα τα άρθρα του/της Λένα Κασσαμπαλίδου

Η μάχη με την ασθένεια

Είναι μια μάχη με μια “χρόνια ασθένεια”. Μια ασθένεια που πολύ βολικά ονομάστηκε κρίση. Για τους περισσότερους κρίση οικονομική. Για τους πιο παρατηρητικούς, κρίση ηθική, πολιτισμική, κρίση αξιών. Το πώς προέκυψε, ποια είναι τα συμπτώματα και κυρίως ποια είναι η θεραπεία της ασθένειας αυτής που τείνει να αποβεί θανατηφόρα, λίγους απασχολεί.

Δεν απασχολεί τους βολεμένους, τους κρατικοδίαιτους, αυτούς για τους οποίους επιτυχία σημαίνει η κατάκτηση μιας “θεσούλας”, όποιας θεσούλας δεν έχει σημασία. Αυτούς για τους οποίους η τραπεζική κατάθεση από την υπηρεσία τους κάθε μήνα αποτελεί τη χαρά της ζωής, χωρίς να έχουν αναρωτηθεί ποτέ για το αν η αγορά χρειάζεται τις υπηρεσίες τους και το κυριότερο αν είναι σε θέση να τις πληρώσει.

Σίγουρα δεν απασχολεί όσους εμπλέκονται στον μηχανισμό κάποιου κόμματος, σχεδιάζουν προσεκτικά τις κινήσεις τους για να εξελιχθούν μέσα στο κόμμα, ή απλώς περιμένουν τη σειρά τους στην περίπτωση που το κόμμα τους έρθει στην εξουσία. Όσους δηλαδή θεωρούν ότι η ασθένεια είναι ελαφριάς μορφής και μπορεί να αντιμετωπιστεί με βότανα και γιατροσόφια.

Ομοίως δεν απασχολεί τους έχοντες εξασφαλισμένες καταθέσεις ή άλλα περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, ζουν πλουσιοπάροχα τη ζωή τους και ίσως ακόμη και να προσβλέπουν σε μια ενδεχόμενη εσωτερική καταστροφή, που θα πολλαπλασιάσει τις περιουσίες τους.

Δεν απασχολεί ούτε τους αδύναμους συμπολίτες μας, όσους αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωσή τους, όσους μοχθούν για τα παιδιά τους και δεν έχουν την πολυτέλεια να καταπιαστούν με τις αιτίες που προκάλεσαν το βαρύ φορτίο της καθημερινότητάς τους.

Σε καμία περίπτωση δεν απασχολεί τους ηλικιωμένους που κατοικούν στο χωριό και όχι μόνο, ζουν με τα ελάχιστα που πολλές φορές παράγουν μόνοι τους, δεν έχουν πρόσβαση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ούτε ίντερνετ και δεν μπορούν να αντιληφθούν έννοιες οικονομικές ή πολιτικές για να κατανοήσουν την κατάσταση και πώς αυτή διαμορφώθηκε.

Δεν απασχολεί τους αναρχικούς, ανταρσύες, ρουβίκωνες, κουκουλοφόρους και πάσης φύσεως αντιεξουσιαστικά στοιχεία που δεν πιστεύουν σε νόμους και κανόνες ενός οργανωμένου κράτους, αλλά στη βία, στην αναρχία, στην τρομοκρατία.

Κυρίως όμως φαίνεται να μην απασχολεί και μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, που ενώ έχουν τη γνώση και το μορφωτικό επίπεδο να ασχοληθούν, να μιλήσουν, να αντιδράσουν και τελικά να συμμετέχουν στη θεραπεία αυτής της μακροχρόνιας ασθένειας που ταλαιπωρεί τη χώρα μας εδώ και δεκαετίες και που μπορεί να αποβεί μοιραία, δεν το πράττουν.

Ποιοι λοιπόν θα αναλάβουν να τη γιατρέψουν? Σε ποιους θα εμπιστευτεί κανείς τις τύχες των παιδιών του? Σωτήρες και μάγοι, προφανώς δεν υπάρχουν. Είναι αστείο να ελπίζει κανείς ότι ένας μόνος θα μεταλλάξει μια κατάσταση παθογένειας, μια άρρωστη κοινωνία που διαμορφώθηκε μέσα από ένα ασταμάτητο αλισβερίσι μεταξύ πολιτών, κράτους, πολιτικών, θεσμικών προσώπων, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς και ανέπτυξε τη νοοτροπία του νεοέλληνα με τα γνωστά χαρακτηριστικά, και θα φέρει μονομιάς την εξυγίανση. Η ασθένεια είναι πολύ βαριά, ακριβώς λόγω του ότι αφέθηκε να εξελιχθεί και δεν εφαρμόστηκε εγκαίρως η θεραπεία της. Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο περισσότερα κύτταρα, πολίτες δηλαδή, βλάπτονταν και χειροτέρευαν με τη σειρά τους την ασθένεια. Ένας ατέρμονος φαύλος κύκλος. Πώς θα σπάσει? Μα μόνο με την αντίδραση των υγιών κυττάρων.

Το υγιές κομμάτι της κοινωνίας είναι που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν έχουν μείνει πάρα πολλοί σε αυτό το κομμάτι αλλά είναι αρκετοί ώστε να ανατρέψουν την πορεία της ασθένειας. Είναι το κομμάτι που εργάζεται και παράγει πλούτο και θέσεις εργασίας. Που πληρώνει τους φόρους για να πληρωθούν με τη σειρά τους μισθοί και συντάξεις. Που πιστεύει στη δικαιοσύνη και στους νόμους και δε φοβάται την εφαρμογή τους. Που αγαπάει την αριστεία και προσπαθεί, εκπαιδεύεται, πασχίζει να γίνει καλύτερο. Που ονειρεύεται οργανωμένα νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια αντάξια των ανεπτυγμένων χωρών. Είναι το κομμάτι εκείνων που αγαπούν πραγματικά την πατρίδα τους και θέλουν να τη δουν στη θέση που της αξίζει.

Είναι η ώρα αυτό το κομμάτι της κοινωνίας να αντιδράσει. Αν όχι τώρα, πότε?

ΛΕΝΑ ΚΑΣΣΑΜΠΑΛΙΔΟΥ l.kassampalidou@conservativegreece.com

Η οικογένεια είναι φασισμός;

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, μετά τα τελευταία γεγονότα, χωρίς βαρύγδουπους όρους και κυρίως χωρίς ίχνος διάθεσης εξαπόλυσης πυρών στους έχοντες διαφορετική άποψη, θέλοντας δε να υπερασπιστεί όλους αυτούς που βάλλονται με μανία και αποκαλούνται “φασίστες”,  τελικά, είναι φασιστικό το να υπερασπίζεται κανείς αυτό που εμείς οι Έλληνες ονομάζουμε “οικογένεια”;

Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, με κάποιο τρόπο έχουν μεγαλώσει στην ελληνική κοινωνία. Έχουν μάθει με κάποιο τρόπο να μεγαλώνουν και τα παιδιά τους. Έχουν παραδόσεις, έχουν και αξίες. Έχουν και πίστη, άλλοτε εκφρασμένη μέσω της εκκλησίας, άλλοτε κρατημένη από τον καθένα για τον εαυτό του, όταν τη χρειάζεται στις δύσκολες στιγμές. Κάνουν γάμους, βαφτίσεις, κηδείες, καλούν κόσμο, συμπάσχουν ο ένας με τον άλλον, μοιράζονται ολόψυχα τη χαρά τους στις όμορφες στιγμές. Γιορτάζουν τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, με αργίες, γλέντια, κόσμο, με ήθη και έθιμα, περνούν όμορφα. Εύχονται ο ένας στον άλλον, αγωνιούν όταν κάποιος δικός τους, συγγενής ή φίλος δεν είναι καλά, τρέχουν να βοηθήσουν όταν μπορούν σε κάποιο πρόβλημα συνανθρώπου τους. Κουτσομπολεύουν βεβαίως, κρίνουν και κατακρίνουν τη γειτόνισσα, το συνάδελφο, το χασάπη, αλλά κι αυτό μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής ζωής. Αυτά είναι που τους κάνουν να “ζουν σε μια κοινωνία”, σε αντίθεση με το να “υπάρχουν κάπου μέσα στην κοινωνία”.

Στην Ελλάδα της κρίσης, της μιζέριας, του “πάντα φταίνε οι άλλοι”, αυτές οι αξίες έχουν κρατήσει ακόμη ζωντανούς τους ανθρώπους γύρω μας. Συνεχίζουν την προσπάθεια, κρατούν άσβηστη την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρουν και θα τα καταφέρουν όλοι μαζί. Στις συγκεντρώσεις με τους φίλους, που μπορεί να ανήκουν στους απέναντι, θα μαλώσουν, θα παρεξηγηθούν, όμως την άλλη μέρα θα πίνουν το κρασάκι τους στο γάμο του κολλητού και θα χορεύουν αγκαλιά.

Τα αξιώματα στα μαθηματικά είναι αδιαμφισβήτητα. Από δύο σημεία περνάει μόνον μία ευθεία. Η οικογένεια για μας στη χώρα τούτη, είναι αξίωμα. Δεν αμφισβητείται από τον κάθε τύπου “προοδευτικό” που την ίδια ώρα είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί τη μουσουλμανική μαντήλα ή εναντιώνεται σε κάθε είδους επενδύσεις ανάπτυξης, επειδή μένει κολλημένος στα συντηρητικά προνόμια ολιγάριθμων ομάδων.

Με φανφάρες ή φθονερές αναρτήσεις επί πληρωμή, τα αξιώματα δεν αμφισβητούνται. Δε θα κλονιστεί η αξία της οικογένειας επειδή κατά περίπτωση βγαίνει και μια ιδιαιτερότητα που πρέπει να ρυθμιστεί. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα επιλογής του πώς και με ποιον θα περάσει τη ζωή του. Κάθε πρόοδος είναι θεμιτή και όλοι αγωνίζονται γι’ αυτή. Η τεχνολογία τρέχει ασταμάτητα και αλλάζει τις ισορροπίες. Η αγορά παγκοσμιοποιείται και καλεί όλους να ακολουθήσεουν.

Το να ισοπεδώνονται όμως οι θεμελιώδεις αξίες που κρατούν αιώνες τώρα, το να ακυρώνεται με ένα χαρτί, ένα νομοσχέδιο, ένα συμβόλαιο, κάθε τι που αποτελεί για όλους τους Έλληνες τη βάση στη ζωή τους, που μέσα από αυτή δημιουργούν, προοδεύουν, αριστεύουν, εξελίσσονται ως άνθρωποι, δεν είναι πρόοδος. Είναι ένας τρόπος να μείνει χωρίς όπλα μια κοινωνία που μάχεται να σταθεί στα πόδια της, να αναπτυχθεί και να ευημερήσει. Είναι ένας τρόπος να δώσει τη χαριστική βολή στον εαυτό της.

ΛΕΝΑ ΚΑΣΣΑΜΠΑΛΙΔΟΥ l.kassampalidou@conservativegreece.com

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στη σκλαβιά!

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στη σκλαβιά!

Το σύνθημα αποδεικνύεται διαχρονικό. Δεν έπαψε να μας εκφράζει εδώ και διακόσια χρόνια. Άλλη σκλαβιά η άλλοτε από τους Τούρκους. Άλλη η τωρινή από τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Βρέθηκα στη Βαρκελώνη για μερικές μέρες. Τριάντα δύο εκατομμύρια τουρίστες το χρόνο σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη. Τι προσόντα διαθέτει η πόλη? Μια μεσαιωνική πόλη πανέμορφη, πεντακάθαρη οργανωμένη. Ένας Γκαουντί μόνος υποστηρικτής πίσω από κάθε αξιοθέατο. Ούτε αρχαία μνημεία, ούτε κάποιο σπουδαίο τεχνολογικό επίτευγμα, ούτε συγκλονιστικές παραλίες, ούτε κάποια ξεχωριστή εμπειρία εκτός ίσως από το Messi live! Sold out τα εισιτήρια για τη Sagrada Familia. Σχεδόν sold out για τον αγώνα της Barcelona στο Camp Nou των εκατό χιλιάδων θέσεων. Πανάκριβη διαμονή, ακριβό φαγητό.

Συλλογίζομαι τη χώρα μου. Η βόλτα στο μυαλό μου ξεκινάει από την Ακρόπολη, τη διαδρομή μέχρι το Μοναστηράκι με τα αρχαία να κατακλύζουν το οπτικό πεδίο, την εκδρομή στους Δελφούς, φτάνει μέχρι το πάρκο του Αριστοτέλη στα Στάγειρα. Δεν προλαβαίνω να τα σκεφτώ όλα είναι τόσο πολλά… Ανατριχιάζω αλλά δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο. Μάλλον θα είναι από τη χαρά και την ευγνωμοσύνη που νοιώθω να ζω σε τέτοια ευλογημένη χώρα. Ή μήπως είναι η θλίψη που με διαπερνά όταν τη βλέπω να διαλύεται και να σέρνεται στο χείλος του γκρεμού, ζητώντας από τους πολίτες να αφυπνιστούν και να αντιδράσουν την τελευταία στιγμή?

Δεν έχει έρθει άραγε αυτή η τελευταία στιγμή? Δεν ήρθε η ώρα που θα πρέπει να σκεφτεί κάποιος πολύ απλά και να καταλάβει ότι δεν ασχολείται ο κάτοικος της Βαρκελώνης με τους ¨κακούς ξένους¨ της Ισπανίας, δεν ψάχνει φανταστικούς εχθρούς, δεν ξοδεύει χρόνο και κόπο να στήσει μια αρπαχτή αντί να στήσει ένα επιχειρηματικό σχέδιο. Δεν κλείνει η Sagrada Famillia ούτε με τους γερανούς από πάνω να δουλεύουν κανονικά, ούτε κάνουν απεργία όποτε τους βολεύει, παρά διώχνουν κόσμο μόνο λόγω sold out των εισιτηρίων. Και όχι, δεν καπνίζουν σε χώρους που απαγορεύεται. Στο γήπεδο των εκατό χιλιάδων θεατών δεν βρέθηκε ένας που να άναψε τσιγάρο. Κι εκεί δεν απαγορεύεται. Σχεδόν δέκα δις υπολογίζονται τα έσοδα από τους επισκέπτες εκτός Ισπανίας μόνο, όσο τα μέτρα σχεδόν 2 μνημονίων. Φρέσκο, εισαγόμενο χρήμα που δεν τοκίζεται και δεν επιστρέφεται.

Θύμωσα αυτή τη φορά. Γύρισα στην Ελλάδα με πολύ θυμό για τους συμπολίτες μου. Δεν με απασχόλησε τι ψηφίζουν οι κάτοικοι της Βαρκελώνης. Πήγα εκεί, άφησα τα χρήματά μου για τις υπέροχες υπηρεσίες που μου πρόσφεραν, λόγω του καταπληκτικού μάρκετινγκ και της οργανωμένης δουλειάς ώστε να φεύγουν ευχαριστημένοι οι επισκέπτες. Και τελικά να γυρίζουν δυστυχισμένοι στην πατρίδα τους, την ένδοξη Ελλάδα, που έχει καταντήσει σκλαβωμένη στις αρπαχτές, την τεμπελιά, το βόλεμα, τις συντεχνείες με τις απεργίες τους, στους αργόσχολους δημόσιους υπαλλήλους (με εξαιρέσεις) και φυσικά, σκλαβωμένη στους καρεκλοκένταυρους από κάθε πλευρά, που εναλλάσσονται στην εξουσία υποκρινόμενοι πως νοιάζονται για το καλό της χώρας.

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στη σκλαβιά. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους!

ΛΕΝΑ ΚΑΣΣΑΜΠΑΛΙΔΟΥ (l.kassampalidou@conservativegreece.com)

Ομολογία φρονήματος

Δεν ξέρω πού βασίστηκε η πλάνη της “καλής αριστεράς” που από Μεταπολιτεύσεως κι εντεύθεν καλλιεργήθηκε συστηματικά στον τόπο μας. Κι εντέλει οδήγησε τους πολίτες να δώσουν την διακυβέρνηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι έχει να κάνει με το πώς προβάλλεται ο αριστερός και από το πώς η Αριστερά προωθεί τους οπαδούς της-καλλιτέχνες είτε αξίζουν είτε όχι, ως πρότυπα.

Στην τηλεόραση, στο θέατρο, στα περιοδικά και στις εφημερίδες καλλιτέχνες όπως ο κ. Λαζόπουλος υπερήφανα πρόβαλαν τις θεωρίες τους για τον καλό και σωτήριο ΣΥΡΙΖΑ. Τραγουδιστές όπως η κ. Αλεξίου και συνθέτες όπως ο κ. Κραουνάκης ή ο κ. Μικρούτσικος προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι θα ζούσαμε καλύτερα αν παραδίδαμε την Ελλάδα στον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα αλήθεια, πού έκρυψε τα γάντια της των καθαριστριὠν η κ. Αλεξίου, γιατί κατέβασε βιαστικά, ελλείψει θεατών το έργο του ο κ. Λαζόπουλος και σιωπηλοί πλέον δίνουν συναυλίες Μικρούτσικος και Κραουνάκης; Για τον ΣΥΡΙΖΑ; Μισοκρυμένες ενοχές.

Και φυσικά χάθηκαν και οι συγκεντρώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την προστασία των αδυνάτων, για τους φτωχούς ανθρώπους που αδικήθηκαν από τους κακούς δεξιούς. Και τι ανακαλύψαμε τώρα; Αριστερούς που πίσω απ’ τις αριστερές αλληλέγγυες δηλώσεις τους κρύβουν τα εκατομμύρια τους καλά ασφαλισμένα στις ξένες τράπεζες. Οι ιδεολόγοι της δραχμής, για να γίνουν πλουσιότεροι. . .

Σίγουρα θα υπάρχουν και αριστεροί που έχουν πετύχει στην ζωή τους αλλά θα είναι αυτοί που δούλεψαν σκληρά και δεν περίμεναν να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ να τους τακτοποιήσει. Ο επιχειρηματίας δεν είναι εχθρός της κοινωνίας. Επιτελεί έργο και συνεισφέρει.

Ωστόσο, έχετε δει στην τηλεόραση, έχετε ακούσει στο στο ραδιόφωνο δεξιούς και φιλελεύθερους καλλιτέχνες, επιστήμονες τραγουδιστές ή συνθέτες να προβάλλουν την ιδεολογία τους και τα ιδανικά τους; Να μιλούν για τις αξίες της οικογένειας, της πατρίδας, της θρησκείας;

Τι κάνει τον δεξιό να ντρέπεται να δηλώνει δεξιός? Πότε επιτέλους θα καταλάβει η κοινωνία ότι η συντηρητική παράταξη εργάζεται σκληρά, προσφέρει στην κοινωνία, αγωνίζεται για τις αξίες της και ότι μπορούν οι πολίτες να βασιστούν σ αυτήν και να της αναθέσουν την διακυβέρνηση;

Στην Ευρώπη κυριαρχοὐν οι συντηρητικές κυβερνήσεις. Εμείς αποτελούμε την εξαίρεση. Αρνούμεθα να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Να πιστέψουμε στην δύναμη του ανθρώπου, που δημιουργεί και προοδεύει. Να μη μας εντυπωσιάζει η κομματική μιζέρια, η μετριότητα, τα χοντρά ψέμματα και όλα όσα συντηρούνται σαν φαντάσματα του εμφυλιακού παρελθόντος. Κρίμα για την Ελλάδα. Κρίμα για τους Ελληνες.

ΛΕΝΑ ΚΑΣΣΑΜΠΑΛΙΔΟΥ (l.kassampalidou@conservativegreece.com)

Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει… αριστερά!

%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b101Αποδείχτηκε περίτρανα τι σημαίνει “Αριστερά”. Όχι πως ήταν άγνωστο. Αλλά τώρα ο κόσμος το βίωσε. Το εμπέδωσε. “Αριστεία ίσον ρετσινιά, για αυτόν που δεν μπορεί να πρωτεύσει, “Κάτω τα χέρια από το δημόσιο”, για όποιον δεν μπορεί να επιχειρήσει να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. “Φορολογείστε τους έχοντες” εννοώντας τον ιδιωτικό τομέα, για όποιον δεν μπορεί να παράξει πλούτο, να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Και για όσους παρασιτούν, προσβλέπουν στις αρπαχτές ή καιροφυλακτούν για μια θέση μετακλητού στα κομματικά τους στρατόπεδα, ας γκρεμοτσακιστεί  η χώρα αρκεί να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.

Ας μην κρύβονται άλλο. Η οπισθοδρομική τους νοοτροπία, η καταστροφική τους συνείδηση, η ισοπεδωτική θεώρηση των πραγμάτων, η εξίσωση προς τα κάτω, έχει περίτρανα ξεσκεπαστεί. Και η αντίδρασή τους σε όλες αυτές τις αριστερές ιδέες που μόνο την καταστροφή προσφέρουν σαν όραμα για την κοινωνία, μία και μόνο. Φασίστες.

Ο κόσμος της δεξιάς, που θέλει να βλέπει ανθρώπους που παλεύουν να δημιουργήσουν, βασιζόμενοι στον κόπο τους και στη σκληρή προσπάθεια, που νοιάζονται για την πρόοδο της χώρας μέσω της προσωπικής τους προόδου, που θεωρούν τη μόρφωση και την προσωπική τους εξέλιξη πολύτιμη και απαραίτητη για να διεκδικούν, θεωρούνται προδότες, φασίστες, φιλελέδες.

Λες και όλοι αυτοί που δεν ασπάζονται τις ιδέες τους θέλουν να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα γύρω μας. Να χαίρονται με εικόνες βίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να επιθυμούν την εξαθλίωση της κοινωνίας. Μα αυτοί οι ίδιοι, οι αγαπητοί σύντροφοι έχουν τελικά κάνει σημαία την εξαθλίωση της κοινωνίας. Πολεμούν τους εργοδότες ενώ γνωρίζουν ή έπρεπε να γνωρίζουν πως αν αυτοί καταρρεύσουν οι πρώτοι που θα υποστούν τις συνέπειες θα είναι οι εργαζόμενοι. Πως με το άγχος και το βάρος της ευθύνης αυτών, ζουν χιλιάδες οικογένειες. Πως αυτοί είναι που συντηρούν μισθούς και συντάξεις με την πληρωμή των φόρων τους. Πολεμούν οτιδήποτε όμορφο, αξιόλογο, αξιοκρατικό. Η εικόνα και μόνο της κυβέρνησhς μαρτυρά τον ιδεοληπτικό και κακόμοιρο τρόπο σκέψης τους. Και την οποία εικόνα θέλουν να δώσουν και στην ίδια την πατρίδα μας. Να τη μετατρέψουν σε μία άσχημη, μίζερη, υπανάπτυκτη χώρα, χωρίς σκοπό, στο έλεος των δυνατών, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μας σύρουν στο γκρεμό της πραγματικής εξαθλίωσης, προσπαθώντας να μεταθέσουν τις ευθύνες στους άλλους, τους κακούς, τους φασίστες, τους φιλελέδες. Τους διαφεύγει όμως τούτο. Οι άξιοι και δουλευτάρηδες δε χάνονται. Αυτοί θα βουλιάξουν.