Όλα τα άρθρα του/της Νικόλας Σημαντήρας

Ο Τσίπρας και η γάτα…

Από Μεταπολιτεύσεως και εντεύθεν ποτέ άλλοτε το αίτημα των εκλογών δεν είχε αποτυπωθεί με τόση επιμονή, όση αυτή επί διακυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Και δεν είναι η σύμπασα αντιπολίτευση η οποία σταθερά και σχεδόν καθημερινά επαναφέρει το μείζον θέμα ως μόνη λύση στα συσσωρευμένα αδιέξοδα της κυβερνητικής πρακτικής. Είναι οι πολίτες οι οποίοι προσβλέπουν σε μια νέα προσφυγή στις κάλπες προκειμένου να διορθώσουν το λάθος στο οποίο υπέπεσαν, επιλέγοντας να πειραματιστούν εν ου παικτοίς.

Η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε στο παρελθόν ο λαϊκισμός δεν είχε τόσα σαφή χαρακτηριστικά, όσο τα χρόνια 2013-14 από κομματικό σχηματισμό, όσο με το ιδιότυπο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι στο μέλλον ο ιστορικός που θα θελήσει να κατατάξει πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορέσει να του αναγνωρίσει χαρακτηριστικά Αριστεράς.

Είναι ένα κομματικό μόρφωμα με δομή εντέλει προσωποκεντρική που έχει υποκλέψει επιλεκτικά πρακτικές ολοκληρωτικών ιδεολογιών, με κυρίαρχη εκείνη του άκρατου λαϊκισμού. Ωστόσο, αυτός ο λαϊκισμός είναι η εικόνα προς τα έξω, ενώ εντός του κομματικού μηχανισμού κυριαρχούν χαρακτηριστικά ιδεοληψίας των δήθεν “καθαρών» οι οποίοι έρχονται ως άγγελοι κάθαρσης των παλαιών πρακτικών.

Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε και αφομοίωσε πολύ γρήγορα όλες τις παλαιές κομματικές πρακτικές, ακριβώς εκείνες τις οποίες έπεισε την κοινωνία ότι αποκήρυσσε. Ολες οι πρακτικές που χαρακτηρίζουν το πολιτικό σύστημα από Μεταπολιτεύσεως, όπως η ευνοιοκρατία, η οικογενειοκρατία, η ασυδοσία στην εφαρμογή του υπάρχοντος νομικού πλαισίου, βρήκαν την απόλυτη έκφρασή τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ιδεοληψία ότι οι μέτοχοί του έχουν μία άνωθεν εντολή ανατροπής συνάντησε ένα μεγάλο μέρος πολιτών οι οποίοι νόμιζαν ότι η εφαρμογή του προγράμματος σταθεροποίησης δεν απέρρεε από τις συμβάσεις, που επέβαλαν οι δανειστές αλλά από την εμμονή των κυβερνήσεων.

Πάνω σ´ αυτήν την κοινωνική παραδοχή στηρίχτηκε η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη του προβλήθηκαν ως μάγοι που διέθεταν βότανα για την θεραπεία πάσης οικονομικής νόσου και πάσης κομματικής μαλακίας. Οι δε κώδικες διακυβέρνησης που προέβαλαν ως αντιπολίτευση, ενώ ήταν φαιδροί, πλαστοί και ανεφάρμοστοι πέρασαν στην κοινωνία ως σοβαροί, ειλικρινείς και εφαρμόσιμοι.

Το αποκορύφωμα της εξαπάτησης ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Όμως ήταν τόσο καλά δομημένη η προπαγάνδα πάνω στα “θέλω των πολιτών”, ώστε οι φωνές των επαϊόντων ότι αυτό το πρόγραμμα ήταν της Νεφελοκοκυγίας, δεν εισακούστηκαν. Τα πολλά χρόνια της σφικτής δημοσιονομικής πολιτικής είχαν κουράσει.

Χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να γίνει κοινά αποδεκτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει σύστημα, δεν έχει ούτε βούληση και ικανά στελέχη για να αναδιαμορφώσει την οικονομική δυσπραγία. Το σύνθημα της αναδιανομής του πλούτου προς όφελος των ασθενεστέρων, στην εφαρμογή του έγινε πτωχοποίηση και συντριβή της μεσαίας τάξης.

Ποτέ άλλοτε δεν ενεγράφησαν στις λίστες της ανεργίας τόσες χιλιάδες εργαζόμενοι όσοι στις μέρες τις διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η διάλυση του επιχειρηματικού ιστού, η παντελής έλλειψη στοιχειώδους οργάνωσης της οικονομίας, η σπατάλη πόρων και χρόνου, η άγνοια του κοινοτικού νομικού πλαισίου και των πόρων που διατίθενται από τα διαρθρωτικά ταμεία επέφερε την εικόνα κατάρρευσης που παρουσιάζει η Ελλάδα στις αγορές.

Η ανόρθωση δεν θα γίνει από μία κυβέρνηση η οποία ομιλεί αριστερά και εφαρμόζει εική και ως έτυχεν πολιτικές που επιβάλλουν οι δανειστές για να εξασφαλίσουν τα χρήματα τους. Η πολιτική ψυχοπάθεια άσκησης εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει τόσο απειλητικά χαρακτηριστικά που κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι ο κ. Τσίπρας επιδιώκει να γίνει ο Μαδούρο της Ευρώπης.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται διεθνώς ως Μαδούρο μιας χώρας στην εσχατιά της Βαλκανικής. Η αποδυναμωμένη και απομονωμένη διεθνώς Ελλάδα ενθαρρύνει τις προκλήσεις των γειτόνων της.

Η Νέα Δημοκρατία προβάλλει συνεχώς το αίτημα της εκλογικής αναμέτρησης. Το ζήτημα πλέον είναι ποια στρατηγική εφαρμόζει για να το επιτύχει. Η επίκληση δεν είναι ικανή πρακτική. Το δόγμα του “ώριμου φρούτου” που φαίνεται ότι έχει επιλέξει δεν έχει αρνητικά αποτελέσματα μόνον για την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Θα έχει επιπτώσεις κόπωσης και απαισιοδοξίας στην κοινωνία. Καλός ο αγιασμός αλλά η γάτα πρέπει να αφήσει το παραγώνι…

Όσο πατάει η γατούλα…

img_1693«Η αθλιότητα κάποιων που χτυπούν χυδαία τον Θάνο Πλεύρη ενώ δίνει μάχη ζωής, είναι η κόκκινη έκφραση της βαρβαρότητας των άκρων. Του εύχομαι να γίνει γρήγορα καλά. Θα έχουμε χρόνο να συνεχίσουμε να συζητάμε τις ιδεολογικές διαφορές μας. Περαστικά Θάνο» έγραψε ο κ. Κουμουτσάκος.

Να υποθέσω ότι ο τέως εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας και του προέδρου της Κυριάκου Μητσοτάκη υπέθετε πως έκανε το καθήκον του. Ήταν political correct: Άραγε, προς τον Θάνο, που είναι διασωληνωμένος ή προς τους κεντρώους που προσπαθεί να κλείσει το μάτι; Μήπως και ξέρει πόσοι άραγε είναι αυτοί οι κεντρώοι ή σε ποιό χώρο βρίσκονται: Ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία και τί; ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ; Κι αν βρίσκονται ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ το προσυπογράφει στη Νέα Δημοκρατία ή στον ΣΥΡΙΖΑ; Και το ΠΟΤΑΜΙ ιδεολογικά τί είναι; Δύσκολα πράγματα, επειδή τους κεντρώους τους πάτησε το τραίνο. Κι αν αυτοί ψήφισαν κι έστειλαν στην Βουλή τον Λεβέντη, τότε συλλογίζομαι ότι ταιριάζουν καλύτερα με τους ψεκασμένους Καμμένου.
Αλλά ο Κουμουτσάκος τί μας λέει: Έχει διαφορές ιδεολογικές με τον Θάνο. Και βρήκε την ώρα να μας το ανακοινώσει. Κι εμείς μπορεί να έχουμε ιδεολογικές διαφορές μαζί του, καθώς έρχεται “από μιαν άλλη εποχή”. Πχ. να μη μας ικανοποιούσαν οι νερόβραστες απαντήσεις του. Οι αχαμνές δηλώσεις του απέναντι στου Μαξίμου. Οι εκτός τόπου και χρόνου αναρτήσεις του στο διαδίκτυο. Αλλά είπαμε: “Παιδιά, παλαιάς κοπής είναι ο κ Κουμουτσάκος, να τον σεβαστούμε”.
Και δεν βγήκαμε δημόσια να πούμε ότι αυτά που λέει δεν εκπροσωπούν τους νεοδημοκράτες. Εκπροσωπούν αυτόν και την γνωστή “παλιοπαρέα”, που θέλει να καθυποτάξει τον Κυριάκο.
Τώρα μπορεί να απαντήσει ότι τον αντάμειψε και τον αναβάθμισε. Το ίδιο λένε και οι Αγγλοι ”άμα θέλεις να ξεφορτωθείς τον διάβολο, σπρώξτον προς τα πάνω”.
Ο κ. Κουμουτσάκος δεν χτύπησε χυδαία τον Θάνο Πλεύρη, ενώ δίνει μάχη ζωής. Τον χτύπησε ιδεολογικά κάτω από την ζώνη. Θεωρεί εαυτόν ως προοδευτικό και τον Θάνο ως συντηρητικό; Η κόκκινη έκφραση της βαρβαρότητας των άκρων αποδεικνύοντας απανθρωπιά και αναισχυντία με το “πσόφος-ψόφος” που τόλμησε να ανεβάσει στο διαδίκτυο, ξεσήκωσε θύελλα.
Η μπλέ έκφραση του political correct τί βγήκε να μας πεί; Ότι στη Νέα Δημοκρατία υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές; Ότι δεν είναι όλοι “ΕΝΑ το κόμμα”; Ότι υπάρχουν αποχρώσεις από βαθύ μπλε ως και ροζ προς κόκκινο; Ε ! Εμάς αυτή η Νέα Δημοκρατία γιαλαντζί που εκπροσωπεί ο κ. Κουμουτσάκος δεν μας αρέσει!
Μας αρέσει ο Θάνος, ο Άδωνης, η Μισέλ, ο Καραγκούνης, ο Βορίδης, ο Βλάσης, ο Κατσανιώτης, ο Δήμας, ο Πλακιωτάκης, ο Τασούλας ήτοι ΟΛΟΙ όσοι δε ντρέπονται να πουν ότι είναι συντηρητικοί, εκφράζοντας δημόσια την υπερηφάνεια τους. Ο καιρός του “είμαι νεοδημοκράτης, αλλά όσο πατάει η γατούλα τελείωσε”.
Αναμένουμε από τον Βασίλη Κικίλια να εκφράσει ξεκάθαρα την ιδεολογία της ΝΔ και να επιδείξει την στοχοπροσήλωση της: Όχι μόνο να φύγει ο Τσίπρας αλλά και να λογοδοτήσει για την καταστροφή της χώρας! Οι δωρεάν καταστροφείς μας τελείωσαν! Όπως και η ανοχή μας…

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Τσίπρας

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν ήρθε στην Αθήνα για να ικανοποιήσει την επιθυμία του κ. Τσίπρα. Δεν ήρθε ως ο μάγος που θα έβγαζε από το καπέλο του την διαγραφή του χρέους που υπέγραψε ο κ.Τσίπρας να συζητηθεί μετά το 2018. Το ευχολόγιο και οι παραινέσεις του Ομπάμα προς την Ε.Ε – που δεν κοστίζουν και τίποτε- υπερεκτιμήθηκαν από την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου για τους δικούς της επικοινωνιακούς λόγους.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ήρθε στην Ελλάδα, για να απευθυνθεί στους αμερικανούς πολίτες και σ᾽ όλον τον κόσμο γιατί “εδώ πριν από εικοσιπέντε αιώνες, στους βράχους αυτής της πόλης δημιουργήθηκε μια νέα ιδέα, η Δημοκρατία και το κράτος… Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας η φλόγα άναψε εδώ, στην Αθήνα και ποτέ δεν έσβησε» είπε. Ήθελε να εκφωνήσει αυτόν τον λόγο κάτω από τον Παρθενώνα, στην Πνύκα, τον χώρο όπου ο Περικλής έθεσε τις αρχές της Δημοκρατίας, στον “Επιτάφιο”, για τους συμβολισμούς του.

Προετοιμαζόταν πολύ καιρό γι αυτή την στιγμή. Χωρίς τη βοήθεια λογογράφων έγραψε την ομιλία του, αψευδές δείγμα της στιβαρής του παιδείας, την οποία απέδειξε, από το ασφαλές βήμα του εμβληματικού κτιρίου του ιδρύματος Νιάρχου.

Ο πρόλογος του με τον στίχο από το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη: «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας», ήταν η έκφραση ευγνωμοσύνης του δυτικού κόσμου στη χώρα που γέννησε τα ιδεώδη της Δημοκρατίας. Ο λόγος του ήταν ύμνος και ανάλυση στην Δημοκρατία, το «σοφότερο πολίτευμα».

Στην πρώτη δημόσια ομιλία του, μετά το οδυνηρό -αλλά και ιστορικό- εκλογικό αποτέλεσμα της 8ης Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, επέλεξε να μιλήσει για την Δημοκρατία λέγοντας: «Δεν θα μπορούσα να έχω περισσότερες διαφορές από τον νέο πρόεδρο, τον Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά η αμερικανική Δημοκρατία είναι πιο ισχυρή από τα πρόσωπα. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διασφαλίσουμε την ομαλότερη μετάβαση».

Νοιώθουμε ευγνωμοσύνη που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ μίλησε ενώπιον της αποσβολωμένης κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου για την ελεύθερη οικονομία, για την ελευθερία της έκφρασης, γιά το κράτος Δικαίου, για το Έθνος και τον πατριωτισμό, που αναφέρθηκε στις Ιδέες του Φιλελευθερισμού που απεχθάνεται το σύστημα Τσίπρα. Ευγνώμονες για το “Ζήτω η Ελλάδα”, που δεν ακούστηκε ποτέ από χείλη συριζαίων.

Όμως αυτός έφυγε και τα δικά μας προβλήματα μένουν πίσω. Για να λυθούν χρειάζεται τώρα η συμμετοχή του “πολίτη που είναι πιό σπουδαιος τίτλος κι από εκείνον του προέδρου ή του πρωθυπουργού”. Χρειάζεται να ξυπνήσει η αντιπολίτευση και δυναμικά να υπερασπιστεί όσα διαλύει και καταστρέφει η κυβέρνηση της αντιγραβάτας και της περιφρόνησης των «αστικών» τρόπων. Όσο για τον Τσίπρα θα μείνει στην πολιτική ιστορία ως ο πρωθυπουργός που νόμισε ότι στάθηκε ίσος απέναντι στον ισχυρότερο άνδρα του πλανήτη, επειδή χασμουριόταν όταν του μιλούσε!