Αρχείο κατηγορίας Απόψεις

Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει… αριστερά!

%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b101Αποδείχτηκε περίτρανα τι σημαίνει “Αριστερά”. Όχι πως ήταν άγνωστο. Αλλά τώρα ο κόσμος το βίωσε. Το εμπέδωσε. “Αριστεία ίσον ρετσινιά, για αυτόν που δεν μπορεί να πρωτεύσει, “Κάτω τα χέρια από το δημόσιο”, για όποιον δεν μπορεί να επιχειρήσει να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. “Φορολογείστε τους έχοντες” εννοώντας τον ιδιωτικό τομέα, για όποιον δεν μπορεί να παράξει πλούτο, να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Και για όσους παρασιτούν, προσβλέπουν στις αρπαχτές ή καιροφυλακτούν για μια θέση μετακλητού στα κομματικά τους στρατόπεδα, ας γκρεμοτσακιστεί  η χώρα αρκεί να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.

Ας μην κρύβονται άλλο. Η οπισθοδρομική τους νοοτροπία, η καταστροφική τους συνείδηση, η ισοπεδωτική θεώρηση των πραγμάτων, η εξίσωση προς τα κάτω, έχει περίτρανα ξεσκεπαστεί. Και η αντίδρασή τους σε όλες αυτές τις αριστερές ιδέες που μόνο την καταστροφή προσφέρουν σαν όραμα για την κοινωνία, μία και μόνο. Φασίστες.

Ο κόσμος της δεξιάς, που θέλει να βλέπει ανθρώπους που παλεύουν να δημιουργήσουν, βασιζόμενοι στον κόπο τους και στη σκληρή προσπάθεια, που νοιάζονται για την πρόοδο της χώρας μέσω της προσωπικής τους προόδου, που θεωρούν τη μόρφωση και την προσωπική τους εξέλιξη πολύτιμη και απαραίτητη για να διεκδικούν, θεωρούνται προδότες, φασίστες, φιλελέδες.

Λες και όλοι αυτοί που δεν ασπάζονται τις ιδέες τους θέλουν να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα γύρω μας. Να χαίρονται με εικόνες βίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να επιθυμούν την εξαθλίωση της κοινωνίας. Μα αυτοί οι ίδιοι, οι αγαπητοί σύντροφοι έχουν τελικά κάνει σημαία την εξαθλίωση της κοινωνίας. Πολεμούν τους εργοδότες ενώ γνωρίζουν ή έπρεπε να γνωρίζουν πως αν αυτοί καταρρεύσουν οι πρώτοι που θα υποστούν τις συνέπειες θα είναι οι εργαζόμενοι. Πως με το άγχος και το βάρος της ευθύνης αυτών, ζουν χιλιάδες οικογένειες. Πως αυτοί είναι που συντηρούν μισθούς και συντάξεις με την πληρωμή των φόρων τους. Πολεμούν οτιδήποτε όμορφο, αξιόλογο, αξιοκρατικό. Η εικόνα και μόνο της κυβέρνησhς μαρτυρά τον ιδεοληπτικό και κακόμοιρο τρόπο σκέψης τους. Και την οποία εικόνα θέλουν να δώσουν και στην ίδια την πατρίδα μας. Να τη μετατρέψουν σε μία άσχημη, μίζερη, υπανάπτυκτη χώρα, χωρίς σκοπό, στο έλεος των δυνατών, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μας σύρουν στο γκρεμό της πραγματικής εξαθλίωσης, προσπαθώντας να μεταθέσουν τις ευθύνες στους άλλους, τους κακούς, τους φασίστες, τους φιλελέδες. Τους διαφεύγει όμως τούτο. Οι άξιοι και δουλευτάρηδες δε χάνονται. Αυτοί θα βουλιάξουν.

Η Παράνοια ενάντια στην Λογική!

img_1648Αν οι σύγχρονοι Έλληνες κάναμε πράξη μόνο τα μισά από αυτά που έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας, τότε σίγουρα θα ζούσαμε με ηθική, κοινωνική και πολιτική ευδαιμονία. Αλλά γιατί απορώ; Για κάποιους σύγχρονους Έλληνες (καλύτερα θα έλεγα ανθέλληνες), δεν πρέπει να θαυμάζουμε, να υμνούμε και να ασπαζόμαστε τον πολιτισμό, την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Νωπή ακόμα στη μνήμη μας η απάρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων, από τον προ-ανασχηματισμού υπουργό Παιδείας.
Είναι πραγματικότητα πάντως πως αυτή η χώρα γέννησε και τον Λεωνίδα, αλλά και τον Εφιάλτη. Γιατί όμως οι νέοι μας να ταυτίζονται τόσο πολύ με τον Εφιάλτη και όχι με τον Λεωνίδα; Γιατί, δυστυχώς στην Ελλάδα επικρατεί η αριστερή «λογική», η «λογική» της κατάληψης, η «λογική» της παρανομίας, η «λογική» της αναρχίας και φυσικά τα τελευταία δύο χρόνια και η χαοτική οικονομική «λογική» με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και το πιο συγκλονιστικό είναι πως αυτή η αριστερή «λογική» υπάρχει και επιβιώνει σε μια χώρα που ασπάζεται τόσο τις αρχές της δημοκρατίας, όσο και τις θεμελιώδεις έννοιες της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας και της ισότητας, που τόσο πολύ πολεμούν όλοι αυτοί που δεν αγαπούν την πατρίδα μας και δεν επιθυμούν την πρόοδο της.
Το να δηλώσει κάποιος ότι είναι αριστερών πεποιθήσεων, θεωρείται από την κοινή γνώμη επίτευγμα ανεξάρτητα βέβαια από την οικονομική του επιφάνεια και από την καταγωγή του. Βίλες στην Εκάλη, ακίνητα, τεράστια χρηματικά ποσά στην τράπεζα, μηδενική εργασιακή προϋπηρεσία είναι χαρακτηριστικά μιας μεγάλης μερίδας των αριστερών απλών Ελλήνων αλλά και των πολιτικών, που κατά τα άλλα είναι κατά του φιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποίησης και της φτωχοποίησης της μεσαίας τάξης και υπέρ των αιώνιων αγώνων για την καταπολέμηση της φτώχειας. Από την άλλη μεριά το να δηλώσει κάποιος ότι είναι δεξιών πεποιθήσεων, θεωρείται από την κοινή γνώμη έγκλημα και ντροπή ανεξάρτητα και πάλι από το κοινωνικό-οικονομικό του υπόβαθρο, ειδικά δε αν δεν έχεις μια βίλα και μερικά εκατομμύρια στην τράπεζα απορεί για τον λόγο που υπερασπίζεσαι τη δεξιά και γενικά τον φιλελευθερισμό. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν την παράνοια που επικρατεί σε αυτή τη χώρα και τον εκφυλισμό της κοινής λογικής. Αυτή ακριβώς η παράνοια, δηλαδή το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά στις αρχές του 2015, μιας κυβέρνησης που αν την αφήναμε να ολοκληρώσει τις δεσμεύσεις της και το έργο της, τώρα στα τέλη του 2016 θα είχαμε βγει από το μνημόνιο με πραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Το κατάλαβαν αυτό οι αριστεροί επαναστάτες και έριξαν τα πυρά τους κατά της ίδιας τους της χώρας ουσιαστικά, μόνο και μόνο για να μην αναλάβει την εξουσία η Νέα Δημοκρατία και την επόμενη τετραετία, γιατί μετά την επιτυχία της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, η νίκη θα ήταν δεδομένη.
Τώρα λοιπόν, που η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει φέρει τα πάνω κάτω στην οικονομία, στην υγεία, στην παιδεία και εν γένει σε ολόκληρη την κοινωνία γιατί δεν μιλά κανείς; Γιατί δεν ξεσηκώνεται κανείς; Πώς και δεν έχει καεί η μισή Ελλάδα; Πού είναι εξαφανισμένοι οι ψηφοφόροι της; Γιατί τα ΜΜΕ δεν αφηνιάζουν με τις πολιτικές εξελίξεις την στιγμή που η κυβέρνηση αποπειράθηκε να κλείσει σχεδόν όλα τα κανάλια; Η απάντηση… Η Αριστερά προσπάθησε και δεν τα κατάφερε!!! (Ναι ναι πραγματική απάντηση μιας γνωστής μου).
Όσο αφήνουμε την αριστερά ηθικά ανεξέλεγκτη και όσο ντρεπόμαστε να δηλώσουμε δεξιοί και φιλελεύθεροι σε τούτη εδώ τη χώρα τίποτα δεν θα λειτουργήσει σωστά. Είναι η κατάλληλη στιγμή να απομυθοποιήσουμε την αριστερά αποδεικνύοντας την οπισθοδρομική «λογική» της σε όλα τα επίπεδα. Οι τσάμπα επαναστάτες πρέπει να «πεθάνουν» για να μην αμαυρώνουν τους πραγματικούς αγώνες και τις θυσίες των Ελλήνων στα χρόνια της κρίσης. Η Ελλάδα θα αναστηθεί όταν «πεθάνουν» οι Εφιάλτες ή αλλιώς αν θέλετε οι ανθέλληνες και όταν «αναστηθούν» οι Λεωνίδες ή αλλιώς οι πατριώτες. Δημοκράτης είναι αυτός που δρα ως ελεύθερος στο σημείο που δεν παραβιάζει την ελευθερία του άλλου, αυτός που μιλά μέσω του διαλόγου και όχι της οχλαγωγίας, αυτός που γνωρίζει και αποδέχεται πως η παρανομία τιμωρείται και αυτός που καταπολεμά την αναρχία γιατί αποτελεί τον άμεσο κίνδυνο για την διάβρωση της δημοκρατίας. Οι λύσεις βρίσκονται στην κοινή λογική και οι κακόβουλες ενέργειες στην παράνοια!

Περί ιερού απεργιακού δικαιώματος, δικαιώματος του συνέρχεσθαι και λοιπών φληναφημάτων

img_1647Σε περίοδο 8ετούς οικονομικής κρίσης, σταδιακώς μετατρεπομένης σε γεωπολιτική, χρήσιμο είναι να ανατρέξουμε στα αυξημένης τυπικής ισχύος συνταγματικά κείμενα, προκειμένου να διαπιστώσουμε αν πράγματι υπάρχει «αδιαπραγμάτευτο» απεργιακό δικαίωμα, δικαίωμα του συνέρχεσθαι, καθώς και απεριόριστο δικαίωμα συνδικαλιστικής δράσης.

Η απάντηση είναι αρνητική.

Ακόμη και με την επίκληση «εσωτερικού» εχθρού και όχι «εξωτερικής επιβουλής κατά της Χώρας», αναφαίρετο προκύπτει το δικαίωμα της νομίμως εκλεγμένης Κυβέρνησης να αναστείλει ατομικές ελευθερίες.

Ο “εσωτερικός εχθρός” είναι κατά κύριο λόγο ο πολιτικός, ο ιδεολογικός εχθρός, ο οποίος θεωρείται επικίνδυνος για την κρατική εξουσία, όχι όμως ένοχος. Για το λόγο αυτό, αντιμετωπίζεται μόνο προληπτικά και όχι κατασταλτικά.

Ευτυχώς, διαπιστώνεται ότι σε όλες τις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες ο χαρακτηρισμός του “εσωτερικού εχθρού” απαντάται ιδιαίτερα διευρυμένος.

Η διεύρυνση της έννοιας του “εσωτερικού εχθρού” (Μάνεσης:Συνταγματική Θεωρία και Πράξη 1954-1971, Τεύχος Α’, Εκδ. Σάκκουλα Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 552 – 555) καθιερώνει στην κυριολεξία μια βασική διάκριση ανάμεσα σε πολίτες εχθρούς και σε πολίτες φίλους της εξουσίας”.

Απαντάται έτσι το ερώτημα αν υπάρχει συνταγματική προστασία του απεργιακού δικαιώματος, του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και του συνδικαλιστικού δικαιώματος.

Όχι, δεν υπάρχει.

Υποχρέωση της Κυβέρνησης είναι η θεμελίωση λόγου κλονισμού της εσωτερικής ασφάλειας της Χώρας και η ύπαρξη αυξημένης πλειοψηφίας 180 βουλευτών.

Η όξυνση του μεταναστευτικού, η αδυναμία υλοποίησης διεθνών υποχρεώσεων της Χώρας επι 8ετία, η διαταραχή των σχέσεων της Χώρας με το Αλβανικό Κράτος, η ευθεία προβολή εδαφικών βλέψεων του Τουρκικού Κράτους έναντι της Ελληνικής Επικράτειας, η διαταραχή των σχέσεων της Χώρας με το σύνολο των διεθνών εταίρων της, η παραγγελία αεροπλανοφόρου από την Τουρκία με δυνατότητα μεταφοράς πληθώρας αποβατικών ελικοπτέρων και αυτονομία 50 ημερών, η πιθανότητα κατάρρευσης της συμφωνίας Ευρωπαικής Ένωσης – Τουρκίας, η βέβαιη προβολή ανταπαιτήσεων της Άγκυρας στο Αιγαίο λόγω της επερχόμενης ευρείας αυτονομίας των Κούρδων, αποτελούν το εκρηκτικό μείγμα, το κατάλληλο για την στοιχειοθέτηση και εξωτερικής επιβουλής κατά της Χώρας, αλλά και εσωτερικού κινδύνου διασάλευσης της δημόσιας τάξης.

Είναι βέβαιο ότι και η παρούσα Κυβέρνηση, αν διέθετε την απαραίτητη πλειοψηφία των 3/5 του Κοινοβουλίου θα επιχειρούσε την προσφυγή στο εξαιρετικό δίκαιο του άρθρου 48 του ισχύοντος Συντάγματος.

Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις Καμμένου, τον Νοέμβριο του 2015 περί των στρατιωτικών δυνατοτήτων διαφύλαξης της εσωτερικής ασφαλείας.

Αστοχία δε πρώτου μεγέθους αποτελεί ο αποκλεισμός των δυνατοτήτων του άρθρου 48 του ισχύοντος Συντάγματος από την Νέα Δημοκρατία, την Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Η οποία γνωρίζει καλά ότι δεν υπάρχει καμμία απολύτως πιθανότητα εξόδου από την διεθνή επιτήρηση, χωρίς να εφαρμόσει ιδιαιτέρως αντιδημοφιλή μέτρα για την επαναφορά της κρατικής και δημοσιονομικής βιωσιμότητας.

Τα οποία δεν μπορούν να ληφθούν ούτε με το ΠΑΜΕ στους δρόμους, ούτε με τον Φωτόπουλο στα μπαλκόνια.

Χρήσιμη θα είναι, πλέον, η αναζήτηση του μαγικού αριθμού 180, στόχου απόλυτα ρεαλιστικού, δυναμένου να επιτευχθεί χωρίς την εμπλοκή της αντισυστημικής Χρυσής Αυγής στο εκπονητέο σχέδιο εθνικής ανόρθωσης.

Σε διαφορετική περίπτωση το χάος καιροφυλακτεί.

 

ΚΗΝΣΩΡ

Η φούσκα της Χρυσής Αυγής


img_1633Κάποια στιγμή περί τα τέλη Σεπτεμβρίου 2013, ο Αντώνης Σαμαράς, συνεντευξιαζόμενος ως Πρωθυπουργός στους «New York Times», είχε χαρακτηρίσει την Χρυσή Αυγή «φούσκα που θα σκάσει» λέγοντας μεταξύ άλλων πως τα μέλη της δεν είναι «ιδεολογικοί οπαδοί», αλλά έχουν προσχωρήσει στο Κόμμα καθοδηγούμενοι από ένα αίσθημα «αντί-συστημικής» απόγνωσης απέναντι στην διαρκώς αυξανόμενη δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματός του, ανέκαθεν συμφωνούσα απολύτως. Πράγματι ένα Κόμμα που υπάρχει από τας αρχάς της δεκαετίας του 1980 και που στις μύριες όσες εκλογικές διαδικασίες ελάμβανε συνήθως ποσοστό κάτω του 0,15%, πανελλαδικώς, ενδυναμώθηκε «παράλογα» την τελευταία εξαετία ασφαλώς εξαιτίας της «απόγνωσης» των πολιτών, για την οποία πάντως τεράστια ευθύνη έχει αυτό τούτο το υπάρχον συστημικό πολιτικό προσωπικό!
Εκεί που διαφωνούσα και συνεχίζω να διαφωνώ είναι βεβαίως στα της «φούσκας που θα σκάσει». Μάλλον επρόκειτο περί ευχής, στα πλαίσια μίας συνεντεύξεως, γεγονός άλλωστε που απεδείχθη και στις εκλογικές αναμετρήσεις εφεξής. Λογικόν, μιας και η άποψη περί φούσκας δεν έχει απολύτως κανένα ιστορικό έρεισμα. Η ιστορική πραγματικότητα αποδεικνύει το εντελώς αντίθετον!
«Φούσκα που θα σκάσει» εθεωρείτο από τους πλέον εγκύρους πολιτικούς αναλυτές της μεσοπολεμικής Γερμανίας και το εργατικό σοσιαλιστικό κόμμα, μετέπειτα γνωστότερο ως Εθνικοσοσιαλιστικό. Ουδείς έδιδε σημασίαν στον κοντό αυστριακό λοχία πολλώ δε μάλλον όταν, στην προσπάθειά του να επιβάλει πραξικόπημα, το Κόμμα του διαλύθηκε και ο ίδιος εσύρθη σε δίκη και τελικώς φυλακίστηκε, όπου, φυλακισμένος, ενεπνεύσθη και την Βίβλο των απανταχού ακολούθων του, το «MEIN KAMPF». Η «φούσκα» όμως που δημιούργησε, γιγαντώνετο, αργά αλλά σταθερά και τούτο με απόλυτη ευθύνη του τότε πολιτικού προσωπικού της Γερμανίας αλλά και των συμμάχων οι οποίοι, κατά τρόπον απαράδεκτο, είχαν επιβάλει διά της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ντροπιαστικά μέτρα σε βάρος του απλού λαού.
Ανεργία, πληθωριστικό χρήμα, ανέχεια, φτώχεια, έλλειψη ουσιωδών πρώτων υλών, έλλειψη θέρμανσης, έλλειψη φαρμάκων, αρρώστιες: αυτά αντιμετώπιζαν τότε οι Γερμανοί. Αν εξαιρέσουμε το πληθωριστικό χρήμα (λόγω ευρώ και μόνον), κατά τα άλλα θεωρώ πως οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές!!
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η «φούσκα» γιγαντώθηκε τόσο πολύ που ΕΣΚΑΣΕ ΤΕΛΙΚΩΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ, αφήνοντας πίσω της περί τα 50 εκατομμύρια νεκρούς!

Η «φούσκα» αυτή δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Η «φούσκα» αυτή αντιμετωπίζεται με παραγωγή Πολιτικής. Τέτοιας μάλιστα ποιότητας και μορφής, που να αποδεικνύει στον χειμαζόμενο αυτή την ώρα μέσο Έλληνα, που εκ των πραγμάτων θέλγεται από «φούσκες» ότι υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ. Τοσούτω μάλλον όταν, στην σημερινή ιστορική συγκυρία, ο Έλλην θαυμαστής του Αδόλφου δεν έχει μόνο ένα αδελφό Κόμμα στην Ευρώπη, όπως ήταν αυτό του Μουσολίνι, αλλά πάρα πολλά, ισχυρά και παντού!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Κάντε την Ελλάδα ένδοξη και πάλι

helen01Έν έτει 2016, με την τεχνολογία να τρέχει μανιωδώς, με την παγκοσμιοποίηση να μεταμορφώνεται σε κάτι τρομακτικό, έτοιμο να κατασπαράξει το χαρακτήρα και την ίδια την ύπαρξη του κάθε έθνους, οι Αμερικανοί φωνάζουν “Make America great again!” Τολμούν και ζητούν, απαιτούν σχεδόν, από κάποιον υποψήφιο να ξαναγίνει “μεγάλη” η χώρα τους. Πώς είναι δυνατόν!

Αυτή η υπερδύναμη, που στη συνείδησή μας κινεί τα νήματα του πλανήτη, “μίκρυνε” και πρέπει να ξαναγίνει “μεγάλη”! Σκεφτείτε λίγο· συγκέντρωση Ελλήνων ψηφοφόρων, οποιουδήποτε κόμματος δεν έχει σημασία, να φωνάζουν στον αρχηγό του: “Κάντε την Ελλάδα ένδοξη και πάλι!” Πολύ δύσκολο και μόνο να το σκεφτεί κανείς! Φασίστα θα σε πουν. Ντροπή, ανοησία, υπερβολή, ακροδεξιά φρονήματα, ξενοφοβικά συναισθήματα και όχι μόνο θα νοιώσει κάποιος στο άκουσμα μιας τέτοιας φράσης.

Περηφάνεια κανείς; Εθνική ανάταση; Ανατριχίλα; Κανείς! Μα η Ελλάδα μας ήταν ένδοξη! Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ένδοξοι! Οι ήρωες της επανάστασης ήταν ένδοξοι! Όχι; Αυτό δεν διατεινόμαστε ότι είναι η αλήθεια; Δε ζητούμε από την υπόλοιπη Ευρώπη να σέβεται την ιστορία μας, να αναγνωρίζει αυτή την αρχαία δόξα, να μας “υπολογίζει”; Μας πώς; Χωρίς να υπολογίζουμε εμείς οι ίδιοι την αξία μας; Φτάνει όσο επωμίστηκαν την ευθύνη οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Είμαστε κι εμείς εδώ, άνθρωποι και πολίτες αυτής της χώρας, που και μπορούμε και θέλουμε να την κάνουμε και πάλι ένδοξη. Να αναδείξουμε τα χαρίσματά της. Να διαδώσουμε τις ομορφιές της. Να προβάλλουμε τις ικανότητες των παιδιών της. Να προωθήσουμε τα δικά της συμφέροντα! Μας ενοχλούν οι κακοί ξένοι που μας εκμεταλλεύονται, που δε μας βοηθούν, παρά νοιάζονται μόνο για τα συμφέροντά τους.. και γιατί δεν μπορούμε να φωνάξουμε εμείς για τα δικά μας συμφέροντα;

Μήπως ήρθε η ώρα να αγαπήσουμε την πατρίδα μας;