Αρχείο κατηγορίας Πολιτική

Η Χρυσή Αυγή και ο …Κολόμβος

Για το φαινόμενο «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» (Χ.Α.) και την ερμηνεία του, έχει χυθεί πολύ μελάνι από πολλούς και για ποικίλους λόγους. Όμως δίνεται η εντύπωση ότι μάλλον επιδερμικά προσεγγίζεται. Οι περισσότεροι μένουν στο θέμα «λαθρομετανάστες». Ασφαλώς το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης απετέλεσε το μεγάλο βήμα εισόδου της Χρυσής Αυγής στην πολιτική σκηνή του τόπου, την αιχμή του δόρατος, αυτό όμως από μόνο του δεν αποτελεί επαρκή εξήγηση, ιδία δε όταν εδώ και πολύ καιρό άπαντες οι επικεφαλείς της είναι υπόδικοι με βαρύτατες ποινές να επικρέμονται επί των κεφαλών τους σε περίπτωση καταδίκης Το λογικό θα ήταν οι συμπολίτες μας,  βλέποντας το αληθές πρόσωπο της Οργανώσεως, να απέχουν. Όμως οι μετρήσεις δεν αποδεικνύουν  ότι η Χ.Α. χάνει δυνάμεις αλλά μάλλον το αντίθετο! Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως ξαφνικά οι συμπολίτες μας  βρίσκουν διασκεδαστικό στο να χαιρετούν ναζιστικά και να κάνουν παρελάσεις νυχτερινές με πυρσούς στις  Θερμοπύλες;

Μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις της εφαρμοζόμενης τα τελευταία έτη οικονομικής πολιτικής είναι η εξασθένηση της μεσαίας αστικής τάξης, που παραδοσιακώς αποτελεί την ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Τα γνωστά μέτρα που κάθε φορά λαμβάνονται (και κάθε φορά είναι η τελευταία φορά…) πλήττουν κατά κύριο λόγο αυτήν ακριβώς την τάξη, η οποία από μεσαία έχει μεταπέσει στην κατηγορία της «πενομένης». Έτσι, κοινωνικά συγκροτούνται  δύο τάξεις πολιτών:  Πλούσιοι και  νεόπτωχοι. Η δεύτερη περιλαμβάνει ποσοστό που προσεγγίζει το 70%.

Όμως, η διάλυση της μεσαίας τάξης επέφερε ταυτόχρονα και την εξασθένηση των Κομμάτων της Μεταπολιτεύσεως, που αντλούσαν, παραδοσιακά, δυνάμεις από αυτήν. Ήταν το περιώνυμο «Κέντρο», που εγκλωβίστηκε στο ΠΑΣΟΚ, και  εν συνεχεία, μεταβαπτιζόμενο σε «μεσαίο χώρο», μετατοπίστηκε  προς τη Νέα Δημοκρατία. Είναι αυτό το 10%, το οποίο, όπως έλεγε ο Κ. Σημίτης εκλέγει κυβερνήσεις.

Αφ’ ής στιγμής, επήλθε η διάλυση και δη με τον πλέον βίαιο τρόπο, εκείνον της οικονομικής κατάρρευσης,  πολίτες της πρώην μεσαίας τάξης εστράφησαν προς ακραίες μορφές πολιτικής έκφρασης και, «αγανακτισμένοι» πλέον στάθηκαν και στέκονται απέναντι σε πολιτικές δυνάμεις οι οποίες έχουν την ευθύνη –το μερίδιο που τους αναλογεί- για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα.

Η συγκυρία θυμίζει την Γερμανία του μεσοπολέμου: Τα άκρα θα διογκώνονται όσο θα λαμβάνονται μέτρα τα οποία θα πλήττουν αλύπητα τους εναπομείναντες μεσαίους, δημιουργώντας ανεργία, ύφεση και ανέχεια. Τα άκρα θα υπόσχονται κάθαρση, όπως μπορεί να την εννοούν.  

Η φιλελεύθερη αστική Δημοκρατία, στέκεται μάλλον αμήχανη απέναντι στο φαινόμενο των δυο άκρων, διότι δεν  πρέπει να ξεχνάμε ότι αν η Χ.Α. κατέχει το ένα άκρο, δυνάμεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται ακριβώς στο απέναντι. Φυσικά, έχει προβεί σε  νομικές ενέργειες που αφορούν στο ποινικό μέρος της δράσης της Χ.Α.  όμως στο πολιτικοκοινωνικό επίπεδο, λειτουργεί ωσάν να μην υπάρχει το συγκεκριμένο Κόμμα, ήτοι ωσάν να μην υπάρχουν 379.581 συμπολίτες που την ψήφισαν.

Τα ΜΜΕ, επίσης, αγνοούν τους εκπροσώπους του Κόμματος, δίνοντας έμφαση στις συμπεριφορές των βουλευτών και των στελεχών της που παρεκκλίνουν  απ’ αυτό το οποίο ονομάζουμε political correct. 

 Έτσι, πολίτες που έχουν δοκιμασθεί δεινώς από τα μνημόνια εκλαμβάνουν την στάση της πολιτείας ως φόβο απέναντι στην Χ.Α. Το αποτέλεσμα είναι η Χ.Α. να φαίνεται ότι αγωνίζεται ασυμβίβαστη και  για αυτό να αίρουν τις όποιες επιφυλάξεις τους.

Πώς άραγε  πρέπει να κινηθεί η αστική Δημοκρατία, για να αποδυναμώσει ένα πολιτικό μόρφωμα που παραπέμπει σε διχασμό; Απλό. Το Πολίτευμα οφείλει να αντιμετωπίσει ευθαρσώς και ξεκάθαρα, όχι κεκαλυμμένα την Χ.Α, πολλώ μάλλον που πολίτες επέλεξαν να είναι το τρίτο κόμμα στην Ελληνική Βουλή. Το αυτό ισχύει και για τον Τύπο, ο οποίος, έχων παντελώς αποκλείσει τους εκπροσώπους της Χ.Α. έχει καταφέρει, επί της ουσίας, την «θυματοποίησή τους» ! Σκεφθείτε, για παράδειγμα, σε μία εκπομπή μεγάλης τηλεθέασης να κληθούν και εκπρόσωποι της Χ.Α. να συζητήσουν για το αποτέλεσμα που θα επιφέρει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα η εφαρμογή της QE… Αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω.

Σήμερα που η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει εξαντλήσει οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά τους Έλληνες, ο δρόμος προς την Χ.Α. για τους αγανακτισμένους είναι εύκολος.

Εάν προσθέσουμε στα παραπάνω και τις διεθνείς εξελίξεις που μεσολάβησαν το τελευταίο μόλις έτος, όπως το Brexit, αλλά και τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρες κλειδιά του βασικού πυρήνα της ΕΕ, σχηματἰζεται η εικόνα πως οι ακροδεξιές δυνάμεις στο διεθνές γίγνεσθαι ενισχύονται.

Φρόνιμο είναι για την ελληνική δημοκρατία να διαπιστώσει τυχόν λάθη και παραλείψεις της. Να πάψει να αφήνει κενά τα οποία σπεύδει να καταλαμβάνει η Χ.Α. Άλλωστε, χιλιοειπωμένο μεν το ρητόν πλην αληθές: η φύση μισεί το κενό. Να μην αφήσουμε, Πολιτεία και πολίτες, να συμβεί  η μετάλλαξη του αυγού του  φιδιού, σε αυγό …του Κολόμβου! 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Είμαστε όλοι (βασικά) φιλελεύθεροι … (Μέρος δεύτερο)

(Πρώτο μέρος εδώ) Οι ιδέες του Λοκ δεν ήταν απλώς επαναστατικές για την εποχή. Κυριολεκτικώς επρόκειτο περί ρίψεως πυρηνικής βόμβας στα θεμέλια της πολιτικής και φιλοσοφικής σκέψης με αποτέλεσμα να παρασύρει στο διάβα της και εν τέλει να συντρίψει τα παλαιά καθεστώτα.

Η αρχή έγινε στον τόπο καταγωγής του ασφαλώς, όπου, κατά την διάρκεια της Ενδόξου Επανάστασης τίθεται σε ισχύ η Πράξη Habeas Corpus (1679), που απαγόρευε την κράτηση ατόμου χωρίς επαρκή αιτία ή ενδείξεις και στη συνέχεια η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων (1689), μητέρα όλων όσων επηκολούθησαν σε Αμερική, Γαλλία κλπ, όπου και καθιερώθηκε επισήμως η υπεροχή του Κοινοβουλίου έναντι του Βασιλέα.

Όπως είναι φυσικό, τα ανωτέρω επηρέασαν σε απόλυτο βαθμό τους μετέπειτα πολιτικούς φιλόσοφους, Ρουσώ, Βολταίρο, Τζέφερσον κλπ, άρχισαν πλέον να ψηφίζονται και να τίθενται εν ισχύ αλλεπάλληλες Διακηρύξεις Δικαιωμάτων του ανθρώπου σε Αμερική και Γαλλία κι έτσι η αρχική σταγόνα του Λοκ κατέληξε χείμαρρος, που σάρωσε τα πάντα και για πάντα!

Σας θυμίζουν κάτι όλ’ αυτά; Μα και βέβαια: το αστικό φιλελεύθερο Πολίτευμα που κυριάρχησε και κυριαρχεί στην σύγχρονη Ιστορία της Δύσης! Διότι ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ είναι Πολίτευμα. Είναι η βάση πάνω στην οποία οικοδομείται, οργανώνεται κι αναπαράγεται μία κοινωνία.

Εννοείται πως εντός μίας τέτοιας κοινωνίας εμπνεόμενης από τα φιλελεύθερα ιδεώδη, θα υπάρχουν και ειδικότερα προβλήματα προς επίλυση, όπως αυτό της ακολουθητέας οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Πολλές και διαφορετικές είναι οι λύσεις που έχουν κατά καιρούς προταθεί σε σχέση πάντα με το ειδικό αυτό ζήτημα, που όμως όλες, ακόμη και αυτές που αντιμάχονται ριζικά η μία την άλλη, δεν παύουν να κινούνται εντός των ορίων του προαναφερομένου Πολιτεύματος. Ασφαλώς, ούτε ο Κέυνς ούτε ο Φρήντμαν, άσπονδοι εχθροί κατά τα άλλα, δεν είχαν ποτέ εκφράσει οποιαδήποτε ένσταση σχετικά με την βάση του Πολιτεύματος, το οποίο αντιθέτως θεωρούσαν δεδομένο!

Christ Church Cathedral, Oxford, England

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο θεμιτός ασφαλώς διαχωρισμός πολλών φιλελεύθερων ως οπαδών της τάδε ή της δείνα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, δεν μπορεί να οδηγήσει ποτέ σε θεμελιακές διαφορές, διότι απλώς δεν υπάρχουν!
Θεμελιακές διαφορές υφίστανται πάντα σε σχέση με την βάση του Πολιτεύματος και την μορφή αυτού και, συνεπώς, το αντίπαλον δέος του Φιλελευθερισμού είναι ο Συγκεντρωτισμός (Κομμουνισμός, Φασισμός κλπ), στον οποίο εκχωρούνται στην Κεντρική Εξουσία άπαντα τα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου προς διαχείρισιν κατά το δοκούν!

Όταν, συνεπώς, μετέχουμε σε μία συζήτηση με τους συνομιλητές μας να δηλώνουν άπαντες οπαδοί της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, σκόπιμο θα ήταν να συμφωνούμε εξ αρχής σε ένα τουλάχιστον σημείο: ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Είμαστε όλοι (βασικά) φιλελεύθεροι… (Μέρος πρώτο)

Με αφορμή πολλές συζητήσεις, σε αρκετές των οποίων έχω λάβει μέρος, με κεντρικό θέμα τον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ και το περιεχόμενό του ως θεωρία και πράξη, ας μου επιτραπεί να καταπιαστώ με το ζήτημα όσο πιο περιεκτικά και απλουστευτικά δύναμαι.

Το πρώτο που αμέσως παρατηρεί κανείς, όταν συμμετέχει σε τέτοια συζήτηση, είναι ασφαλώς ότι αυτή περιστρέφεται ΚΥΡΙΟΤΑΤΑ γύρω από την οικονομική έκφανση της συγκεκριμένης φιλοσοφίας, ενώσω σχεδόν αποσιωπάται η καθαρά πολιτική – κοινωνική της πλευρά, στην οποία όμως ουσιαστικά έχει τις απαρχές της!!

Πράγματι, ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, είναι κυρίως και βασικά ΠΟΛΙΤΙΚΗ φιλοσοφία/κοσμοθεωρία και σε καμία περίπτωση μόνον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ σύστημα, όπως άκριτα θεωρείται από πολλούς. Ασφαλώς, όπως άλλωστε και όλα τα πρωτεύοντα φιλοσοφικά συστήματα, ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, αφ’ ής στιγμής κατέκτησε ένα μεγάλο κοινό άρχισε να τροποποιείται, ερμηνεύεται, ενισχύεται κλπ, με αποτέλεσμα να φθάσουμε σε πολλές και ποικίλες εκφάνσεις του, ΜΙΑ μόνον εκ των οποίων είναι και ο περιώνυμος ΝΕΟΦΙΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ, που έχει ιδιαιτέρως απασχολήσει τις κοινωνίες αλλά και δεινοπαθήσει από αυτές τα τελευταία 70 χρόνια!

Τα πρώτα σπέρματα των φιλελεύθερων ιδεών τα ανευρίσκουμε στην Αρχαία Αθήνα όπως αυτά διαμορφώθηκαν από τους περίφημους νόμους του Κλεισθένους και του Σόλωνος, που εν τέλει οδήγησαν στην γέννηση της περιωνύμου αθηναϊκής Δημοκρατίας. Έννοιες όπως της Ελευθερίας, του Ηθικού καθήκοντος, της Δικαιοσύνης, της Νομιμότητος ακόμη και της διάκρισης των εξουσιών έχουν τις φιλοσοφικές ου μην αλλά και τις πρακτικές ρίζες τους εκεί. Έπρεπε να παρέλθουν αιώνες επί αιώνων για να αρχίσουν δειλά δειλά να επανακάμπτουν.

Πατέρας του σύγχρονου φιλοσοφικού/πολιτικού αυτού ρεύματος θεωρείται δικαίως ο μεγάλος κι εφάμιλλος του Αριστοτέλη κατά την ταπεινή μου γνώμη, Τζων Λοκ (1632 – 1704), ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν γιατρός κι όχι οικονομολόγος! Ουδόλως τον απησχόλησαν οικονομικά φαινόμενα ή πρακτικές ει μη μόνον καθαρά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Υποστήριζε πως ο άνθρωπος, ακριβώς επειδή είναι ον πολιτικό και κοινωνικό (κατά τον αριστοτελικό ορισμό), ενδιαφέρεται για την συγκρότηση πολιτισμένων κοινωνιών, στις οποίες κάποιοι θα άρχουν και κάποιοι άλλοι θα είναι αρχόμενοι. Όμως διαφωνούσε ριζικά στην αιτία που οι άρχοντες ελάμβαναν τον ρόλο τους, απορρίπτοντας πολιτικά αξιώματα που είχαν από αιώνες καθιδρυθεί και επιβληθεί!

Ήταν κάθετα αντίθετος με την εκχωρούμενη δήθεν από τον Θεό βασιλική ηγεμονία, τα κληρονομικά δικαιώματα, την εξουσία της (προτεσταντικής) Εκκλησίας ακόμη και με τον τρόπο εκπαιδεύσεως των νέων στα σχολεία της εποχής. Κυρίως όμως ήταν σφόδρα αντίθετος με το καθεστώς, εξ ού και ήταν ο πρώτος σύγχρονος που εισήγαγε την έννοια του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ και της σκοπούμενης συναινέσεως, που οφείλει να δίδει ο λαός στην άσκηση της εξουσίας από το Κράτος. Κι ασφαλώς ήταν ο πρώτος που έκανε λόγο για τα ΦΥΣΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ του κάθε ανθρώπου τα οποία μάλιστα παρέθεσε: Ζωή, Υγεία, Ελευθερία και ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ! Διά του κοινωνικού συμβολαίου, που οιονεί υπογράφουν οι άνθρωποι με το Κράτος, αποδέχονται μεν κάποιας μορφής περιορισμού της Ελευθερίας τους αλλά με σαφές αντάλλαγμα το Κράτος να διασφαλίζει τα ανωτέρω φυσικά δικαιώματά τους. Εάν μάλιστα το Κράτος παραβίαζε την συμφωνία αυτή, τότε ο Λοκ νομιμοποιούσε ακόμη και την βίαια αντίδραση του λαού απέναντι σε τέτοιες κυβερνήσεις (βλέπε ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας) (Συνεχίζεται…)

(Δεύτερο μέρος εδώ)

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Στο δρόμο προς το Brexit…

Στο δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2016 οι Βρετανοί αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να χωρίσει ο δρόμος τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα τέσσερις μήνες μετά φαίνεται ότι αυτό δεν είναι μια και τόσο απλή διαδικασία. Όχι μόνο πλέον έχει φανεί η απουσία σχεδίου από τις δυνάμεις που ήθελαν την ανεξαρτησία από τις «αλυσίδες» των Βρυξελλών. Αλλά και οι θεσμικές τρύπες στο τρόπο που διεξήχθη το δημοψήφισμα ίσως προκαλέσουν την καθυστέρηση και ίσως ακόμα και την ματαίωση της εξόδου την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε μια αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως η Βρετανία που σέβεται τους θεσμούς, ακόμα και η διαδικασία ενός δημοψηφίσματος μπορεί να ακυρωθεί αν αντιβαίνει τις βασικές Συνταγματικές Αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το πολίτευμά της. Έτσι λοιπόν στο στάδιο που βρισκόμαστε τώρα τον πρώτο λόγο στην πορεία προς το Brexit έχει η Δικαιοσύνη.

Την 5η Δεκεμβρίου το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας θα συνεδριάσει για το εάν θα κάνει δεκτή την έφεση της κυβέρνησης στην απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου. Πράγματι, οι τρεις Δικαστές του Ανώτερου Δικαστηρίου αποφάσισαν ομόφωνα ότι η Πρωθυπουργός Theresa May μόνο μετά από ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο μπορεί να προχωρήσει στην ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της ΕΕ για την αποχώρηση μέλους. Οι ακροάσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο αναμένεται να διαρκέσουν τέσσερις ή πέντε μέρες και η τελική απόφαση να βγει την Πρωτοχρονιά. Αν η απόφαση είναι θετική τότε η διαδικασία αποχώρησης θα ξεκινήσει τον Απρίλιο του 2017. Εάν όχι, τότε θα έχουμε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων στο Βρετανικό Κοινοβούλιο που θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

aris01Σίγουρα με τα μέχρι τώρα δεδομένα είναι δύσκολο να προβλέψουμε την απόφαση. Οι δικαστές έχουν να επιλέξουν μεταξύ του σεβασμού της απόφασης ενός δημοψηφίσματος με καθαρό αποτέλεσμα από την μία και της Αρχής της Κυριαρχίας του Κοινοβουλίου που είναι ο θεμέλιος λίθος της Βρετανικής δημοκρατικής παράδοσης από την άλλη. Πάντως οι οιωνοί δείχνουν ότι το Ανώτατο Δικαστήριο κατά πάσα πιθανότητα θα στείλει τη μάχη του Brexit στη Βουλή των Κοινοτήτων, καθώς σε μια πρωτοφανή κίνηση για τα Βρετανικά χρονικά, προσκάλεσε τους νομικούς αντιπροσώπους της Σκωτσέζικης κυβέρνησης να συμμετάσχουν στη διαδικασία της 5ης Δεκεμβρίου. Οι Σκωτσέζοι νομικοί θα αναλύσουν ότι η έξοδος από την Ένωση θα πρέπει να γίνει μόνο μετά από ψηφοφορία του Κοινοβουλίου ώστε να μην παραβιαστούν οι Πράξεις της Ενώσεως του 1707 (οι Πράξεις της Ένωσης του 1707 είναι η Συνθήκη που εγκρίθηκε από το Αγγλικό και το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο και προέβλεπε την δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας). Επιπλέον θα προτείνουν στο Δικαστήριο να αναγνωρίσει και το δικαίωμα του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου να εγκρίνει την έξοδο από την ΕΕ καθώς το Brexit θα επηρεάσει μερικές από τις πιο βασικές αποκλειστικές αρμοδιότητές του.

Σύμμαχε Pierre τι θυμήθηκες…

pierre1

Ας δούμε κάποια ακριβή αποσπάσματα από το βιβλίο του Pierre Moscovici με τίτλο «Αν είναι μεσάνυχτα στην Ευρώπη».

«Για να χώσει το μαχαίρι πιο βαθιά στην πληγή, ο Τσίπρας διορίζει τον Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών. Με τον ακαδημαϊκό και ταυτόχρονα ετερόδοξο λόγο του, με την εξεζητημένη εμφάνισή του, με τη φρενήρη ενασχόλησή του με τα μέσα ενημέρωσης και τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό του, ο Γιάνης Βαρουφάκης τράβηξε πάνω του τους προβολείς και κανιβάλισε για κάποιους μήνες τις συζητήσεις».

«Συνέβαλε στην ένταση των συνομιλιών, αρνούμενος κάθε διαπραγμάτευση, βγάζοντας νοκ άουτ κάθε του ακροατήριο με ατελείωτες και γεμάτες περιφρόνηση επαναληπτικές ομιλίες, προκαλώντας την απελπισία, αλλά και τη σκλήρυνση της στάσης των εταίρων του. Σήμερα, μπορώ να πω ότι η δράση και το ύφος του όχι μόνο έκαναν την Ελλάδα να χάσει έξι πολύτιμους μήνες, αλλά οδήγησαν όλους τους υπουργούς να υιοθετήσουν ανταγωνιστική στάση απέναντι στον ίδιο και την κυβέρνησή του» υπογραμμίζει ο Moscovici.

Βαριές κουβέντες από ένα παραδοσιακό σύμμαχο της χώρας την περίοδο της διαπραγμάτευσης. Αλλά τι θέλει να πει ο Ποιητής;

Σε όλο το κείμενο είναι σαφής η αιχμή για την στάση της χώρας στο ξεκίνημα της Διαπραγμάτευσης, ή αν θέλουμε να είμαστε ελαστικότεροι, για το πώς αντιλαμβάνονταν οι Ευρωπαίοι την παρουσία της Ελλάδος στα Eurogroup. Η χώρα μας είχε υιοθετήσει την τακτική της ρήξης. Είχε αποφασίσει να παίξει το χαρτί «θα σας πάρουμε μαζί μας στον πάτο». Το chicken-game όπως το μάθαμε κι εμείς την περίοδο της υπουργίας Βαρουφάκη. Καταπληκτική τακτική για ένα κράτος, που δεν έχει να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις του επόμενου μήνα!

Συνεχίζοντας ο αγαπητός Πιερ μας κάνει ένα σκαρίφημα του Γιάνη, που ύμνησαν και αγάπησαν πολλοί και σπουδαίοι, τους πρώτους μήνες της «πρώτης φοράς Αριστερά». Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε. Μιλάει για ετερόδοξο λόγο, για εξεζητημένη εμφάνιση, για «αρρωστημένη» ενασχόληση με τα ΜΜΕ και για αχαλίνωτο Ναρκισσισμό. Εδώ, υποκλίνομαι στην επιείκεια των χαρακτηρισμών του κυρίου Moscovici. Πραγματικός τζέντλεμαν. Δεν το λέω ειρωνικά, πραγματικά το πιστεύω. Σκεφτείτε να κατάγεστε από την δεύτερη τη τάξει Ευρωπαϊκή χώρα της Ένωσης και να εκπροσωπείτε σαν Επίτροπος Οικονομικών την Ε.Ε. και να έχετε να αντιμετωπίσετε τέτοιου είδους συμπεριφορά από τον εκπρόσωπο των ασυνεπέστερων Ευρωπαίων. Και λίγα είπε.

pierre2

Συνεχίζει μιλώντας για κανιβαλισμό των συζητήσεων και για το αποτέλεσμα που τελικά πέτυχε και ήταν η σκλήρυνση της στάσης ΟΛΩΝ των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών.  Όλα αυτά τα έχουν πει πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι όπως ο Ντομπρόβσκις, ο Γιουνκέρ, ο Ντάισεμπλουνγκ. Γιατί όμως ο Π/Θ της και ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας  είχαν αυτή την αυτοκτονική τάση; Ο Γιάνης σίγουρα ανέδειξε  τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά δεν παύει να είναι ένας έξυπνος και πολύ επικοινωνιακός άνθρωπος. Γιατί ενώ όλα τα ΜΜΕ και οι τηλεθεατές τους τoν λάτρευαν, οι συνομιλητές του τον μισούσαν; Γιατί εντός Eurogroup ήταν ένας κανίβαλος, ενώ στις συνεντεύξεις τύπου ήταν τόσο ευχάριστος και γενναιόδωρος στους χαρακτηρισμούς του για όλους τους συνομιλητές του; Γιατί τελικά φέρθηκε τόσο …άτσαλα; Πού είναι η Αλήθεια;

Για να εμβαθύνουμε λίγο παραπάνω, σας θυμίζω το ταξίδι Τσίπρα στην Ρωσία τον Απρίλιο του 2015. Τότε, ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στο Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης παρουσία του Ρώσου πρόεδρου, είχε κάνει μια αμφίσημη δήλωση που προκάλεσε και ποικίλες ερμηνείες για τους προσανατολισμούς της νέας κυβέρνησης και ως προς την Ε.Ε. «Είμαστε λαός της θάλασσας, δεν φοβόμαστε να ανοιχτούμε σε καινούργιες θάλασσες για να φθάσουμε σε ασφαλέστερα λιμάνια» είχε σημειώσει τότε.

Είχε σύρει την χώρα στο Δημοψήφισμα την πιο ακατάλληλη στιγμή και με την Ελλάδα σε καθεστώς άτακτης χρεοκοπίας, αφού ήταν εκτός των καταληκτικών ημερομηνιών σχετικά με τις υποχρεώσεις της χώρας ως προς το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Το έκανε αυτό γιατί ήθελε να συμβεί το μοιραίο ποντάροντας σε χάρτινους συμμάχους και σε καθεστωτικά σενάρια; Μόνο ένα ειδικό δικαστήριο θα μπορέσει να απαντήσει.

Στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ στις 29/6/2015 λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα ο Π/Θ είχε φωτογραφήσει το μέλλον της χώρας. Ξαναθυμηθείτε την συνέντευξη. Σκεφτείτε τι έλεγε και τι τελικά συμφώνησε και ακούστε προσεκτικά το σημείο από το 37’20’ έως το 38’20’’. Αυτό είναι ένα λεπτό αλήθειας. Ένα λεπτό που δείχνει ποιό ήταν το Plan-B. Τι θα γινόταν αν η Ευρώπη επέμενε, που επέμεινε, στην στάση της και αν η Ελλάδα συνέχιζε στο ρυθμό Τσίπρα-Βαρουφάκη, που ΕΥΤΥΧΩΣ δεν συνέχισε. Έχει κανείςαμφιβολία, πως πριν συνειδητοποιήσει ο μαθητευόμενος στα οικονομικά Π/Θ μας, ποιες θα είναι οι πραγματικές συνέπειες της άτακτης χρεοκοπίας, ότι το Plan-B ήταν η κεντρική στόχευση της κυβέρνησης; Το 17ωρο φροντιστήριο πράγματι, τον έκανε σοφότερο και εμάς, λόγω των ερασιτεχνικών χειρισμών, δυστυχώς φτωχότερους.

Πολλά ακόμα ανάλογα Παραδείγματα. Όπως το ντοκιμαντέρ του Paul Mason #ThisIsACoup, η συνέντευξη Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου στις «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ, το βιβλίο με τίτλο «Ένας πρόεδρος δεν έπρεπε να το πει αυτό» και τις εκμυστηρεύσεις του Ολάντ  σε δημοσιογράφους της εφημερίδας  Le Monde και τόσα αλλά που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας. Η χώρα μας κινδύνεψε σοβαρά και συνεχίζει να κινδυνεύει όσο ο Κος Τσίπρας βρίσκεται στην Πρωθυπουργία.

pierre3Προσωπικά πιστεύω, ότι ο προκλητικός Βαρουφάκης, στο μέλλον, θα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον σαν «ακούσιος» μάρτυρας κατηγορίας, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τους ανωτέρω χειρισμούς, παρά ως κατηγορούμενος. Μια αριστερόστροφη ιδεοληψία και αστείες, για να μην πω καφενειακές, γεωπολιτικές στρατηγικές προσεγγίσεις μας έφεραν στο σημείο χώρας μετά από πόλεμο. Μιας κατεστραμμένης χώρας. Ελπίζω να είναι ακόμα αναστρέψιμο. Όλα αυτά που περιγράφω, μπορούν τελικά να βρουν άλλοθι με έναν χαρακτηρισμό τύπου «πολιτικέςευθύνες»; Δύσκολα, πολύ δύσκολα….