Μόνον ως ανέκδοτο!

Ένα παράδειγμα για το πώς η κυβέρνηση Τσίπρα αντιμετωπίζει τις επενδύσεις. Ο κ. Γεώργιος Τσίπρας, που ελπίζω ότι συμφωνείτε πως μόνον με αξιοκρατικά κριτήρια επελέγη από τον πρωθυπουργό-ξάδελφο ως γενικός γραμματέας στο υπουργείο Εξωτερικών επί των Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, απηύθυνε ομιλία στο EU-Arab Summit, πριν από λίγες μέρες!

Το συνέδριο-υπό την αιγίδα του ΥΠ.Εξ. -απευθύνεται σε εν δυνάμει Άραβες επενδυτές. Και τι είπε ο εξάδελφος γενικός; Να μη σας πω πόσο προωθεί τις επενδύσεις. Ένα θα σας πω: “Εμείς κάναμε την επένδυση της COSCO, τις ιδιωτικοποιήσεις των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, του Ελληνικού κι άλλα πολλά. Μακρύς ο κατάλογος και να μη σας κουράζω…”

Υπερηφανεύεται λοιπόν ο εξάδελφος του εξαδέλφου για τις επενδύσεις τις οποίες έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και φέρνει ως παράδειγμα την επένδυση της COSCO στον ΟΛΠ. Ξέχασε φυσικά, ότι την υπέγραψε ο εξάδελφός του τρεις μέρες μόνον πριν από το ταξίδι του στην Κίνα αλλά και εν τη απουσία του έσπευσε να την …διορθώσει ο Δρίτσας, τέως υπουργός σήμερα Εμπορικής Ναυτιλίας. Άλλη ήταν η υπογεγραμμένη συμφωνία με τους Κινέζους, άλλη αυτή που πήγε ο Δρίτσας στη Βουλή.

Ωστόσο, οι Κινέζοι που φαίνεται ότι δεν είχαν εμπιστοσύνη στον Δρίτσα, ζήτησαν να ξαναδούν την συμφωνία. Κι έγινε …της Κίνας όταν αντελήφθησαν την απάτη. Απειλώντας ότι τα μαζεύουν και φεύγουν από τον Πειραιά, ο Δρίτσας πήρε πίσω το νομοσχέδιο. Ξαναγράφτηκε όπως έπρεπε και το επέστρεψε προς ψήφιση. Ο εξάδελφος γενικός φυσικά δεν αναφέρθηκε στην ιστορία Δρίτσα. Ωστόσο, ξέχασε και την ιστορία της επένδυσης, η οποία ήρθε επί Κ. Καραμανλή. Έμεινε παγωμένη ως το 2013 οπότε και την ξεπάγωσε ο Α. Σαμαράς, αφήνοντάς την έτοιμη προς υπογραφή στο συρτάρι του. Εκεί την ξέχασε έναν ολόκληρο χρόνο ο Τσίπρας.

Χαίρεται ο εξάδελφος και για το Ελληνικό, που το βρήκε ο Τσίπρας έτοιμο προς υπογραφή από τον Σαμαρά αλλά έμεινε στο συρτάρι του, γιατί ο καθηγητής του Μπαλτάς-τέως πλέον υπουργός Πολιτισμού-ήθελε να κηρύξει ως διατηρητέον ακόμη και τον …αεροδιάδρομο! Ανέφερε ο ξάδελφος στους μετέχοντες στο συνέδριο και τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια, που ήταν έτοιμη επένδυση από Α. Σαμαρά, αλλά έμεινε στο συρτάρι Τσίπρα. Θα ήταν ακόμη εκεί αν δεν είχε μεσολαβήσει η κ. Μέρκελ-go back…

Πόσα εκατομμύρια έφεραν οι επενδύσεις -επί Σαμαρά- στο δημόσιο ταμείο; Περισσότερα από 6 δισεκατομμύρια, ανοίγοντας το δρόμο για νέες επενδύσεις, για πολλά περισσότερα χρήματα, για χιλιάδες θέσεις εργασίας. Και πόσες επενδύσεις ήρθαν επί κυβέρνησης Τσίπρα; Έστω μία; Άντε δύο; Ούτε ένα ευρώ! Συν 82.000 χαμένες θέσεις εργασίας μόνον τον Οκτώβρη 2016. Ο σκληρότερος μήνας της δίχρονης σχεδόν διακυβέρνησης του εξαδέλφου Α. Τσίπρα.

Όσο ήταν πρωθυπουργός ο Σαμαράς, ο ΣΥΡΙΖΑ πολέμησε τα πάντα όλα. Όταν του δόθηκε η διακυβέρνηση πάγωσε τα πάντα όλα. Αλλά τώρα καμαρώνει ο εξάδελφος Γεώργιος ότι είναι έργα του εξαδέλφου του Αλέξη. Όσοι τον άκουσαν, Άραβες και μη, θα είπαν: Ο κ. γενικός γραμματέας επί των ΜΗΝ υπαρχουσών Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, φαίνεται είναι δεινός καλαμπουρτζής.

 

 

 

 

 

Νέο φιλελευθερισμός: η (ανύπαρκτη) αιτία όλων των δεινών!!!

wall-street-binary-optionsΕίναι ν’ απορεί κανείς με την θρασύτητα, την άγνοια ή ακόμη και την βλακεία όσων, ακόμη και σήμερα, επιμένουν ν’ αποδίδουν την ευθύνη για όλα τα κακά της μοίρας μας (τους) στον νεοφιλελευθερισμό. Το φαινόμενο πια λαμβάνει διαστάσεις ομαδικού «πνευματικού αυνανισμού» στους κόλπους της αριστερής διανόησης (ή παρανόησης) επεκτεινόμενο με καταιγιστικούς ρυθμούς και στην λαϊκίστικη δεξιά.
Για όλα τα κακά τούτου του τόπου ισχυρίζονται πως φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Παρ’ όλο που είναι απορίας άξιον το πότε εφαρμόσθηκε, σε τούτον δω τον τόπο, τα τελευταία 40 χρόνια κάποια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Να ξεκινήσουμε από το κύμα των κρατικοποιήσεων της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή την περίοδο 1974-1981, που τα διαδέχθηκαν τα μαζικά κύματα κοινωνικοποιήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και με εξαίρεση την περίοδο 1991-93, τα ακολούθησε μέχρι και το 2010 η ίδρυση εκατοντάδων κρατικών ινστιτούτων, φορέων και οργανισμών, από τις επόμενες κυβερνήσεις Σημίτη και Κ. Καραμανλή. Μην ήσαν όλες αυτές οι πολιτικές αποφάσεις νεοφιλελεύθερες πρακτικές; Από πότε η κρατικοποίηση βαπτίζεται νεοφιλελεύθερη; Μόνο ένας «πολιτικά αυτιστικός» θα μπορούσε να ισχυρισθεί μια τέτοια ασυναρτησία. Οι κρατικοποιήσεις αποτέλεσαν κι αποτελούν κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό σοσιαλιστικών πολιτικών, οι ιδιωτικοποιήσεις φιλελεύθερων και μόνο η ριζική συρρίκνωση έως κι εξαφάνιση του κράτους θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως νεοφιλελεύθερη.
Επιπλέον δε, από την λαίλαπα των κρατικοποιήσεων, τα τελευταία τριάντα χρόνια, είχαμε και μια θεαματική γιγάντωση του κεντρικού κράτους, προσθέτοντας κάθε χρόνο… δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, με κορυφαίες σε επιδόσεις τις προεκλογικές χρονιές, χωρίς όμως κάποια ανάλογη βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών τους. Από πότε η διόγκωση τους κράτους αποτελεί, ιστορικά, νεοφιλελεύθερη πολιτική; Ποιος βλάξ θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως νεοφιλελεύθερη μια κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική επιλογή; Δεν αποτελεί την ουτοπία της αριστεράς η 100% κρατική, κολεκτιβοποιημένη πολιτεία όπως ακριβώς υλοποιήθηκε στην «μακαρίτισσα» τη Σοβιετία; Και δεν αποτελεί ιδανικό του νεοφιλελευθερισμού μια πλήρως ιδιωτική οικονομία της αγοράς; Προς ποία από τις δύο κατευθύνσεις κινήθηκαν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία 30 χρόνια; Μήπως στο να μετατρέψουν την Ελλάδα στην πιο σοσιαλιστική χώρα της Δύσης; Η διόγκωση, του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν αποτελεί νεοφιλελεύθερη, αλλά καθαρόαιμη, σοσιαλιστική πολιτική. Τι αποτελεί το τόσο δυσνόητο που αδυνατούν να το συλλάβουν οι, προφανώς επί δεκαετίες τελούντες «εν εφεδρεία» εγκέφαλοι των αριστερών και λαϊκών δεξιών αντι-νεοφιλελεύθερων τελάληδων;
debt01Εντελώς συμπτωματικά(!) τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε και μια συστηματική διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων, του δημοσίου χρέους καθώς και του δημοσίου δανεισμού! Τρία κατεξοχήν χαρακτηριστικά σοσιαλιστικών οικονομιών! Φυσικά, οι αριστεροί διανοητές μας δεν θα διάβασαν πουθενά, διότι προφανώς δεν γνωρίζουν ανάγνωση ή απλώς δεν τους μένει χρόνος κατηγορώντας τον νεοφιλελευθερισμό, ότι οι νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι τα κρατικά ελλείμματα, απεχθάνονται το δημόσιο χρέος και αποστρέφονται τον δημόσιο δανεισμό.
Να αναφερθούμε και στο εργασιακό, ασφαλιστικό και κλειστά επαγγέλματα; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η πλήρης υποταγή της εργασιακής νομοθεσίας στα κακώς εννοούμενα «συμφέροντα» των εργαζομένων και των αργόμισθων συνδικαλιστών; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η καταδίκη κάθε εργοδότη, η «ποινικοποίηση» του κέρδους, ο διασυρμός της δημιουργικότητας και ο ευτελισμός της ιδιοκτησίας; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η μαστίγωση του ιδιώτη επενδυτή αλλά και του επαγγελματία από εξοντωτικά ασφαλιστικά και ουσιαστικά, μη ανταποδοτικά τέλη; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική το «κλείσιμο» εκατοντάδων επαγγελμάτων με κρατικές αποφάσεις και ρυθμίσεις, μόνο και μόνο για να προστατευθούν τα συμφέροντα συντεχνιών εις βάρος των καταναλωτών, που το κράτος προφανώς, τους θεωρεί κορόιδα και τους υποχρεώνει να πληρώνουν τα «καπέλα» των προκλητικά ευνοημένων συντεχνιών. Ώστε είναι νεοφιλελεύθερες όλες αυτές οι «καραμπινάτες» σοσιαλιστικές επιλογές αγαπητοί μας φίλοι της αριστεράς; Αν ισχύει αυτό άλλο τόσο και ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση!
Τι να πούμε για τα διάφορα τέλη υπέρ τρίτων, τα υποχρεωτικά ωράρια εργασίας, τα υποχρεωτικά επιμελητήρια και κάθε λογής άλλες υποχρεωτικές εισφορές (σε πάνω από τριακόσιες  τις ανεβάζει ο ΣΕΒ) που «γδέρνουν» επιχειρήσεις και επαγγελματίες;  Αλήθεια ποιος νεοφιλελεύθερος κρατικός νους τις θεσμοθέτησε; Μήπως διαφεύγει από το κενόν περιεχομένου ως φαίνεται μυαλουδάκι των κρατιστών, πως όλα τούτα τα μέτρα αποτελούν σοσιαλιστικές συλλήψεις απείρου κάλλους; Θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι από κει πάνω οι Μαρξ, Έγκελς και Λένιν από τους διεστραμμένους τρόπους με τους οποίους η ελληνική γραφειοκρατία εξοντώνει κάθε ίχνος ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Εξίσου ευτυχισμένοι θα πρέπει να είναι και οι γείτονες μας (Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Αλβανοί και σε λίγο και οι Τούρκοι) που τρίβοντας τα χέρια τους, υποδέχονται κατά χιλιάδες τις ελληνικές παραγωγικές μονάδες. Από πότε η εξόντωση και η εκδίωξη του κεφαλαίου από μια χώρα αποτέλεσε νεοφιλελεύθερη πολιτική;
Αποτελεί νεοφιλελεύθερη επιλογή η αργή αλλά συστηματική κατάσχεση από το κράτος της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των δεκάδων έμμεσων και άμεσων φόρων; Η ιστορία μας διδάσκει πως οι κομμουνιστές είναι αυτοί που αρπάζουν τα σπίτια από τον κοσμάκη! Εσείς βαλθήκατε τώρα να μας πείσετε πως κι αυτό το πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι;

Τέλος,  θα εστιάσω στο πιο αναμασημένο επιχείρημα των μηρυκαστικών της βλακείας. Αυτό της μείωσης του εισοδήματος και της αύξησης της φορολογίας. Δεχόμαστε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου πως οι μειώσεις εισοδημάτων όλων των πολιτών (επαγγελματιών αλλά και ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων) που οφείλονται σε τακτικές και έκτακτες εισφορές (=νέοι φόροι), περαιώσεις (= επιπλέον φόροι), κατάργηση φοροαπαλλαγών (=αύξηση φόρων), θέσπιση νέων τελών με φαντεζί ονόματα π.χ. αλληλεγγύης (=ξανά νέοι φόροι) αποτελούν στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική! Από πότε οι νεοφιλελεύθεροι έγιναν εραστές της φορολογίας; Ακόμη και οι πρωτοετείς των οικονομικών και πολιτικών επιστημών γνωρίζουν πως η βασική διαφοροποίηση εδώ και αιώνες των φιλελεύθερων από τους σοσιαλιστές, εστιάζεται στο ζήτημα της φορολογίας. Οι φιλελεύθεροι επιδιώκουν λιγότερους φόρους σε αντίθεση με τους σοσιαλιστές που επιβάλλουν περισσότερους. Πόσο μάλλον οι νεοφιλελεύθεροι που «ονειρεύονται» εξάλειψη έως εκμηδένιση της φορολογίας! Στο τόσο βασικό αυτό χαρακτηριστικό, που διαφοροποιεί ουσιαστικά σοσιαλιστές και νεοφιλελεύθερους, έρχονται οι ντόπιοι αριστεροί διανοητές, κονδυλοφόροι και οι σφουγγοκωλάριοί τους της λαϊκής δεξιάς και διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα, αντιστρέφοντας συνειδητά την χρήση των όρων και αποδίδοντας στον νεοφιλελευθερισμό προθέσεις και μέτρα που αποτελούν διαχρονικά και διεθνώς κυρίαρχες πολιτικές επιλογές των αριστερών, σοσιαλιστών, σοσιαλδημοκρατών και λοιπών κρατιστών.
kentro-brefwn-mhtera-apergia-2006Αλλά και στα κοινωνικά ζητήματα η πατρίδα μας εφαρμόζει μια πλήρη σοσιαλιστική πρακτική. Να αρχίσουμε από τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ουσιαστικά, σε όλες της βαθμίδες της; Να περάσουμε στην αντίστοιχη περίπτωση της υγείας, της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, των δημοσίων δαπανών χωρίς αντίκρισμα; Να αναφερθούμε στις εκατοντάδες δημοτικές επιχειρήσεις που αποτελούν κυψέλες βολεμένων «κηφήνων» χωρίς τη δυνατότητα ανταγωνισμού από ιδιωτικούς φορείς, π.χ. αποκομιδή απορριμμάτων; Σε όλες αυτές τις κρίσιμες, κοινωνικά, δραστηριότητες είναι το κράτος αυτό που ασκεί το «επιχειρείν» εδώ και δεκαετίες, υπό πρακτικά μονοπωλιακές συνθήκες και παντού αποτυγχάνει! Κακή ποιότητα υπηρεσιών με υψηλό κόστος, λαδώματα, γραφειοκρατία, διαφθορά. Το κράτος δίνει εξετάσεις κάθε μέρα κι αποτυγχάνει παντού και πάντα. Μήπως ακόμη και για την αποτυχημένη λειτουργία του κράτους ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός;

Κακά τα ψέματα! Η Ελλάδα σήμερα καταρρέει διότι ουσιαστικά εδώ και δεκαετίες κατέρρευσε πρώτα ηθικά. Επί δεκαετίες διώξαμε τις επιχειρήσεις, κυνηγήσαμε ανελέητα τον ιδιωτικό τομέα, θεοποιήσαμε την λαμογιά, απαξιώσαμε και κλείσαμε την παραγωγή, εθιστήκαμε στις επιδοτήσεις, καλομάθαμε στον εύκολο και φτηνό δανεισμό. Επί σαράντα χρόνια τούτη η χώρα και τούτος ο λαός επέλεξαν να ζήσουν εφαρμόζοντας ένα μοντέλο άκρατου κρατισμού. Ένα μοντέλο 100% σοσιαλιστικής έμπνευσης και εφαρμογής. Ένα μοντέλο που απέτυχε ολοκληρωτικά. Ένα μοντέλο που μας οδήγησε στον όλεθρο.
Και αντί όλοι οι υποστηρικτές των σοσιαλιστικών ασυναρτησιών να σκύψουν το κεφάλι και να ζητήσουν συγγνώμη, ή απλά να σιωπήσουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν ως υπαίτιο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόστηκε, ούτε κατά διάνοια, στην χώρα μας. Αυτή η συμπεριφορά, αυτή η πρακτική και αυτή η επιμονή τους στο να δαιμονοποιούν τον νεοφιλελευθερισμό δεν είναι μόνον άδικη, ψευδής και υποκριτική απλά απόλυτα προκλητική και αντικοινωνική. Είναι μια πρακτική θρασύδειλων συκοφαντών.
Οι νεοφιλελεύθεροι δεν έχουν κανένα λόγο να ανέχονται τις λοιδορίες κανενός αποτυχημένου κρατιστή, αριστερού της σαμπάνιας ή δεξιού λαϊκιστή. Η κατασυκοφάντηση του νεοφιλελευθερισμού δεν θα στρέψει την ιστορία μακριά από τις δικές τους ευθύνες αναφορικά με την κατάντια της χώρας. Για τις οποίες και θα «λογοδοτήσουν» και θα «πληρώσουν» όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από σκιές που δεν υπάρχουν και από μπαμπούλες που οι ίδιοι εφευρίσκουν.
Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα καταρρέει με πάταγο και στα συντρίμμια του θάβει όλη τη χώρα.

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Μία μέρα που άλλαξε την ιστορία

  1. ÁÈÇÍÁ-ÅÐÉÓÊÅÎÇ ÔÏÕ ÐÑÙÈÕÐÏÕÑÃÏÕ Á. ÓÁÌÁÑÁ ÓÔÏ ÕÐÅÊÁ. (ÉCON PRESS/ ËÉÁÊÏÓ ÃÉÁÍÍÇÓ)

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 29ης Νοεμβρίου του 2009, επιβεβαιώνεται αυτό που λίγοι περίμεναν: Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας!! Ένα κόμμα σαστισμένο, καθώς όλοι οι μηχανισμοί του είχαν δουλέψει για το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Σε μία άκρως πρωτόγνωρη διαδικασία για την συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα, πλήθος κόσμου αποφάσισε να καθορίσει την μοίρα ενός κόμματος και εν τέλει της πατρίδας. Περισσότεροι από 800.000 πολίτες συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία εκλέγοντας πρόεδρο από τον πρώτο γύρο τον κ. Σαμαρά με ποσοστό 50,06%.
Απευθυνόμενος κατευθείαν στην βάση του κόμματος, επέλεξε να κινηθεί αντισυστημικά τοποθετώντας έξυπνα τον εαυτό του απέναντι σε όσους είχαν οδηγήσει την Ν.Δ. στην βαριά ήττα της 4ης Οκτωβρίου. Μιλά για μία κοινωνικά φιλελεύθερη Ν.Δ. η οποία θα κάνει άνοιγμα πρώτα στους παραδοσιακούς συντηρητικούς ψηφοφόρους της, έχοντας αυτούς ως θεμέλιο λίθο της πολιτικής της.
Τα αποτελέσματα της νίκης ήταν ασφαλώς ευεργετικά για το μέλλον της πατρίδας, καθώς άνοιξαν τον δρόμο για την κυβέρνηση του 2012 με πρωθυπουργό τον Σαμαρά, η οποία απέδειξε ότι με εργατικότητα, αποφασιστικότητα και τεχνογνωσία μπορεί η χώρα να βγει από την κρίση.
Αυτό όμως που έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία είναι το γεγονός ότι επιτέλους σε ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερο, για πρώτη φορά αποφάσισαν τα μέλη για τον αρχηγό τους. Όσο αυτονόητο κι αν ακούγεται ήταν η πρώτη φορά που συνέβη αυτό. Όλες οι προηγούμενες διαδικασίες εκλογής προέδρου ήταν κλειστές, ελεγχόμενες από το συνέδριο και μερικές φορές ακόμη και ενάντια στην θέληση των πολιτών. Σχήμα οξύμωρο εάν σκεφτεί κανείς ότι στο κέντρο της ιδεολογίας του φιλελευθερισμού βρίσκεται το άτομο.
Η μεγάλη τομή που έγινε στις 29 Νοεμβρίου 2009 στον χώρο της δεξιάς, δεν ήταν μόνο στο κομμάτι των προσώπων, αλλά και στο ιδεολογικό κομμάτι, καθώς ήταν ένα ακόμη βήμα της πραγματικής φιλελευθεροποίησης της Νέας Δημοκρατίας.

Σύστημα υγείας στην Κούβα: Μύθοι και αλήθειες

cuba04

Η αριστερή διανόηση πάντα είχε μια βαθειά ανάγκη να δημιουργεί μύθους όπως αυτόν για την υγεία στην Κούβα. Σε αυτό το νησί, όπως και οπουδήποτε ο κομμουνισμός έφερε τη καταστροφή: οικονομική, φυσική και ηθική. Έτσι λοιπόν ήταν ευκαιρία να δημιουργηθεί άλλος ένας μύθος που στηρίχτηκε σε τρία ψέματα: ο Fidel Castro ενδιαφέρεται για τους άρρωστους, ότι είναι υπέρμαχος της καταπολέμησης του αναλφαβητισμού και ότι είναι ευεργέτης των μαύρων. Η προπαγάνδα αυτή του Castro ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική, επηρεάζοντας ανθρώπους που έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, όπως τον Secretary of State των ΗΠΑ Collin Powel που το 2001 δήλωνε «Έχει κάνει (ο Castro) αρκετά καλά για τους ανθρώπους του». Ή της Γεν. Διευθύντριας του Π.Ο.Υ. Margaret Chan, που σε μία επίσκεψή της στην Κούβα το 2014 έλεγε πως το σύστημα υγείας της Κούβας αποτελεί πρότυπο παγκοσμίως. «Αυτός είναι ο τρόπος για να πορευτούμε» δήλωνε.

Οι Κουβανοί πρέπει να κουβαλούν τα δικά τους μαξιλάρια και σεντόνιαγια την εισαγωγλη σε νοσοκομείο PanAm Post)
Οι Κουβανοί πρέπει να κουβαλούν τα δικά τους μαξιλάρια και σεντόνια για την εισαγωγή σε νοσοκομείο PanAm Post

Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα ή δύο συστήματα υγείας στην Κούβα αλλά τρία. Το πρώτο είναι για τους τουρίστες που πηγαίνουν στην Κούβα αναζητώντας ιατρική βοήθεια, ο ονομαζόμενος «ιατρικός τουρισμός». Οι τουρίστες πληρώνουν με συνάλλαγμα που δίνει οξυγόνο στη κυβέρνηση, ενώ οι εγκαταστάσεις που τους προσφέρονται είναι πραγματικά κορυφαίες: καθαρές, εξοπλισμένες, σύγχρονες. Μιλάμε για ένα «τουριστικό apartheid» όμως. Με ξεχωριστά ξενοδοχεία, ξεχωριστές παραλίες, ξεχωριστά εστιατόρια, ξεχωριστά τα πάντα.

Το δεύτερο σύστημα υγείας της Κούβας ανήκει στην ελίτ των Κουβανών, δηλαδή στο Κόμμα, τους στρατιωτικούς, τους καθεστωτικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες κλπ. Με άλλα λόγια την νομενκλατούρα της Κούβας. Και σε αυτό το σύστημα όπως με τους τουρίστες, οι παροχές είναι εξαιρετικές.

Και τελικά υπάρχει και το αληθινό σύστημα υγείας των κανονικών κατοίκων της Κούβας, το οποίο είναι άθλιο. Υπάρχει έλλειψη παντού, σε ιατρούς, στοιχειώδη ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και σε σεντόνια, χαρτί υγείας, πετσέτες κλπ. Απολύμανση δεν υπάρχει και οι ασθενείς αισθάνονται καλύτερα να νοσηλεύονται σπίτια τους παρά στα νοσοκομεία. Βασικά φάρμακα όπως η ασπιρίνη βρίσκονται σε έλλειψη. Το παραϊατρικό υλικό είναι ελάχιστο ή ανύπαρκτο. Οι ιατροί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν συνεχώς τα ίδια «αποστειρωμένα» γάντια μιας χρήσης. Και βέβαια οι ιατροί δεν ανήκουν σε αυτή την νομενκλατούρα. Ο μέσος μηνιαίος μισθός τους είναι τα 25 δολάρια.

Νοσήματα που βρίσκονται υπό εξαφάνιση στον αναπτυγμένο κόσμο, βρίσκουν κατάλληλο έδαφος στην Κούβα όπως φυματίωση, λέπρα, τύφος και δάγκειος πυρετός όπως περιγράφει ο εξόριστος ιατρός Dessy Mendoza Rivero- πρώην πολιτικός κρατούμενος, στο βιβλίο του «¡Dengue! La Epidemia Secreta de Fidel Castro.

Νεαρλη έγκυος γυναίκα περιμένει έξω από νοσοκομείο της Αβάνας Daniel Berehulak for The New York Times
Νεαρή έγκυος γυναίκα περιμένει έξω από νοσοκομείο της Αβάνας Daniel Berehulak for The New York Times

Όταν ανήλθε στην εξουσία ο F. Castro, η Κούβα ήταν μία από τις πιο αναπτυγμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής.  Ο δείκτης νεογνικής θνησιμότητας ήταν ο 13ος μικρότερος παγκοσμίως, καλύτερος από Γαλλία, Βέλγιο και Δυτ. Γερμανία. Στη κλειστή πια κοινωνία της Κούβας τα αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία και οι αυστηρές επιστημονικές μελέτες απλά δεν υπάρχουν. Παρόλα αυτά όμως η Κούβα εξακολουθεί να έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες νεογνικής θνησιμότητας. Το μυστικό? Το καθεστώς ενδιαφέρεται πάρα πολύ στο να κρατάει τον δείκτη αυτόν χαμηλά, γνωρίζοντας ότι ο υπόλοιπος κόσμος αναγνωρίζει σε αυτόν τον δείκτη το επίπεδο υγείας της χώρας. Στους Κουβανούς ιατρούς έχουν δοθεί οδηγίες να δείχνουν ιδιαίτερη προσοχή στον προγεννητικό έλεγχο. Η εγκυμοσύνη μιας γυναίκας παρακολουθείται στενότατα και στη παραμικρή υποψία ανωμαλίας ή ανησυχίας, η εγκυμοσύνη «διακόπτεται» (ο επιστημονικός τρόπος για την έκτρωση). Ο δείκτης εκτρώσεων στην Κούβα είναι τεράστιος, με αποτέλεσμα τον χαμηλό δείκτη νεογνικής θνησιμότητας. Με στοιχεία του 2010 έχουμε 30 εκτρώσεις ανά 1.000 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Ανάμεσα στις χώρες που επιτρέπουν τις εκτρώσεις, μόνο η Ρωσία έχει υψηλότερο δείκτη παγκοσμίως.

Η μόνη διαθέσιμη τουαλέτα σε νοσοκομείο της Αβάνας PanAm Post
Η μόνη διαθέσιμη τουαλέτα σε νοσοκομείο της Αβάνας PanAm Post

Περαιτέρω, όλοι οι ιατροί δουλεύουν για τη κυβέρνηση, δεν υπάρχει ιδιωτικός τομέας. Ένας από τους λόγους που υπάρχει έλλειψη ιατρών στην Κούβα είναι οικονομικός. Η κυβέρνηση της Κούβας λαμβάνει περίπου $2.5 δις το έτος εξάγοντας ιατρούς. Με τα τελευταία δεδομένα περίπου 50.000 Κουβανέζοι ιατροί εργάζονται σε 68 χώρες του εξωτερικού. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών εργάζονται στη Βενεζουέλα, με μια διακρατική συμφωνία του 2003 «Doctors for Oil». Οι Κουβανοί ιατροί εργάζονται στη Βενεζουέλα και η κυβέρνηση της Κούβας παίρνει για αντάλλαγμα 100.000 βαρέλια πετρελαίου ανά ημέρα. Στη Βραζιλία από το 2013-2015 υπήρχαν 14.000 αλλοδαποί ιατροί, οι περισσότεροι από την Κούβα. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας πληρώνει την Κουβανική κυβέρνηση περίπου $4.300 ανά μήνα για αυτές τις υπηρεσίες. Η επιλογή να δουλέψεις στο εξωτερικό είναι βέβαια εθελοντική. Όμως εάν δεν προσφερθείς, τότε χαρακτηρίζεσαι ως αναξιόπιστος και σταματά κάθε επαγγελματική σου εξέλιξη. Οι περισσότεροι ιατροί το βλέπουν σαν ευκαιρία να αποταμιεύσουν κάποια χρήματα, ενώ παράλληλα μπορούν να στέλνουν μεγάλους αριθμούς εμπορευμάτων στις οικογένειες τους, χωρίς δασμούς, που ασφαλώς αποτελεί έναν πολύ καλό λόγο να εργαστείς για 2 χρόνια στο εξωτερικό, ενώ, με λίγη τύχη (!) υπάρχει και η δυνατότητα μόνιμης φυγής στο εξωτερικό, αν και υπάρχουν υπάλληλοι της κυβέρνησης της Κούβας που παρακολουθούν και καταγράφουν τις κινήσεις τους. Μεταξύ 2006 και 2015, 7.177 Κουβανοί ιατροί ζήτησαν άσυλο στις ΗΠΑ. Όλοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως λιποτάκτες από τη κυβέρνηση της Κούβας.

Το 1980 ο Armando Valladares βρίσκονταν στο Harvard University μιλώντας σε φοιτητές. Είχε ζήσει 22 χρόνια σε γκούλαγκ της Κούβας και είχε γράψει το βιβλίο, Against All Hope (o Valladares συχνά αποκαλείται ο Κουβανέζος Solzhenitsyn). Του ανέφεραν λοιπόν οι φοιτητές τη γνωστή τριάδα: παροχή υγείας, μόρφωση και μαύροι. Τότε ο Valladares απάντησε με νόημα: «Είναι όλα ψέματα. Αλλά κι αν ακόμα ήταν αλήθεια: Μπορεί ένα κράτος να έχει όλα αυτά χωρίς δικτατορία, χωρίς τυραννία, χωρίς γκούλαγκ, χωρίς βασανιστήρια αλλά με ελευθερία?»

Στο δρόμο προς το Brexit…

Στο δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2016 οι Βρετανοί αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να χωρίσει ο δρόμος τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα τέσσερις μήνες μετά φαίνεται ότι αυτό δεν είναι μια και τόσο απλή διαδικασία. Όχι μόνο πλέον έχει φανεί η απουσία σχεδίου από τις δυνάμεις που ήθελαν την ανεξαρτησία από τις “αλυσίδες” των Βρυξελλών. Αλλά και οι θεσμικές τρύπες στο τρόπο που διεξήχθη το δημοψήφισμα ίσως προκαλέσουν την καθυστέρηση και ίσως ακόμα και την ματαίωση της εξόδου την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε μια αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως η Βρετανία που σέβεται τους θεσμούς, ακόμα και η διαδικασία ενός δημοψηφίσματος μπορεί να ακυρωθεί αν αντιβαίνει τις βασικές Συνταγματικές Αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το πολίτευμά της. Έτσι λοιπόν στο στάδιο που βρισκόμαστε τώρα τον πρώτο λόγο στην πορεία προς το Brexit έχει η Δικαιοσύνη.

Την 5η Δεκεμβρίου το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας θα συνεδριάσει για το εάν θα κάνει δεκτή την έφεση της κυβέρνησης στην απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου. Πράγματι, οι τρεις Δικαστές του Ανώτερου Δικαστηρίου αποφάσισαν ομόφωνα ότι η Πρωθυπουργός Theresa May μόνο μετά από ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο μπορεί να προχωρήσει στην ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της ΕΕ για την αποχώρηση μέλους. Οι ακροάσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο αναμένεται να διαρκέσουν τέσσερις ή πέντε μέρες και η τελική απόφαση να βγει την Πρωτοχρονιά. Αν η απόφαση είναι θετική τότε η διαδικασία αποχώρησης θα ξεκινήσει τον Απρίλιο του 2017. Εάν όχι, τότε θα έχουμε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων στο Βρετανικό Κοινοβούλιο που θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

aris01Σίγουρα με τα μέχρι τώρα δεδομένα είναι δύσκολο να προβλέψουμε την απόφαση. Οι δικαστές έχουν να επιλέξουν μεταξύ του σεβασμού της απόφασης ενός δημοψηφίσματος με καθαρό αποτέλεσμα από την μία και της Αρχής της Κυριαρχίας του Κοινοβουλίου που είναι ο θεμέλιος λίθος της Βρετανικής δημοκρατικής παράδοσης από την άλλη. Πάντως οι οιωνοί δείχνουν ότι το Ανώτατο Δικαστήριο κατά πάσα πιθανότητα θα στείλει τη μάχη του Brexit στη Βουλή των Κοινοτήτων, καθώς σε μια πρωτοφανή κίνηση για τα Βρετανικά χρονικά, προσκάλεσε τους νομικούς αντιπροσώπους της Σκωτσέζικης κυβέρνησης να συμμετάσχουν στη διαδικασία της 5ης Δεκεμβρίου. Οι Σκωτσέζοι νομικοί θα αναλύσουν ότι η έξοδος από την Ένωση θα πρέπει να γίνει μόνο μετά από ψηφοφορία του Κοινοβουλίου ώστε να μην παραβιαστούν οι Πράξεις της Ενώσεως του 1707 (οι Πράξεις της Ένωσης του 1707 είναι η Συνθήκη που εγκρίθηκε από το Αγγλικό και το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο και προέβλεπε την δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας). Επιπλέον θα προτείνουν στο Δικαστήριο να αναγνωρίσει και το δικαίωμα του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου να εγκρίνει την έξοδο από την ΕΕ καθώς το Brexit θα επηρεάσει μερικές από τις πιο βασικές αποκλειστικές αρμοδιότητές του.