Η Ρόδα της (A)συνέπειας…

Σε αυτές τις γιορτές η μεγαλύτερη ατραξιόν στην Πρωτεύουσα της Ελλάδας ήταν η Ρόδα στο Σύνταγμα… Ο Δήμος Αθηναίων μιμούμενος τις άλλες Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις αποφάσισε για πρώτη φορά να στήσει ένα προσωπείο που θα έδινε λίγη από την αίγλη του Λονδίνου στην καθημερινότητα Καλκούτας που ζουν οι Αθηναίοι. Ωραίο το πλάνο και ακόμα πιο ωραία η φιλοδοξία των αρμόδιων που έστω και με αυτόν τον τρόπο ήθελαν να βάλουν την Αθήνα στο χάρτη των δυτικών πόλεων με τις εντυπωσιακούς Χριστουγεννιάτικους στολισμούς και εκδηλώσεις…

Βέβαια επειδή μιλάμε για την Αθήνα και όχι για μια πρωτεύουσα φυσιολογικής δυτικής χώρας, το βαλκάνιο ταπεραμέντο μας και η Ελληνική μεθοδικότητα που συνοψίζεται στο μότο “Άρπα Κόλα’” έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Η Ρόδα όχι μόνο στήθηκε πρόχειρα πάνω σε παλέτες, αλλά τελικά δεν γύρισε ποτέ. Το μόνο που απέμεινε ήταν οι διαφημίσεις πάνω στην Ρόδα να μας κοιτάνε με καμάρι. Ενώ από κάτω τα παιδιά αναρωτιούνταν αν θα μπορούσαν να δουν την πανοραμική θέα από το πιο υψηλό σημείο. Τελικά και οι τελευταίες τους ελπίδες διαψεύστηκαν, βλέποντας το μεγαθήριο να ξηλώνεται.

Η Ρόδα της Αθήνας είναι ενδεικτικό της χώρας στην οποία στήθηκε. Μιας χώρας που είναι ήδη στο τρίτο μνημόνιο, εκεί που οι άλλοι χρειάστηκαν μόνο ένα για να γυρίσουν σελίδα. Της χώρας που ο Πρωθυπουργός κόβει το ΕΚΑΣ και βαφτίζει τα ψίχουλα που απέμειναν σαν 13η Σύνταξη. Της χώρας που στη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων εορτών αφού η κυβέρνηση πούλησε Εθνική Κυριαρχία στους χαχόλους, κατόπιν έστελνε επιστολές υποτέλειας στους δανειστές της. Της χώρας που κανείς δεν πρόκειται να πάρει στα σοβαρά, όσο η ίδια δεν σέβεται τον εαυτό της.

Το φιάσκο του Συντάγματος είναι ακόμα μια εθνική ξεφτίλα της οποίας κανένας δεν θα αναλάβει την ευθύνη. Σκεφτείτε αν γίνονταν κάτι ανάλογο στο Βερολίνο ή στο Παρίσι. Οι παραιτήσεις των αρμοδίων και των υπεύθυνων δεν θα σταματούσαν. Όχι μόνο γιατί θα ήταν το τίμημα που θα έπρεπε να πληρωθεί για να μην σπιλωθεί το όνομα της πόλης. Αλλά κυρίως γιατί στις Δυτικές Κοινωνίες η συνέπεια είναι ο κινητήριος μοχλός που κάνει όχι μόνο τις Χριστουγεννιάτικες Ρόδες να κινούνται στην ώρα τους και με ασφάλεια, αλλά και τους λαούς να προοδεύουν. Έτσι λοιπόν κάποιος που δεν φάνηκε αντάξιος της θέσης του, δεν θα φοβόταν να σηκώσει το βάρος της αποτυχίας των σχεδιασμών του και να παραιτηθεί.

Οι παλέτες στο Σύνταγμα δεν κρατάνε μόνο μια Ρόδα που κινείται μόνο όταν φυσάει και προς όπου την παίρνει ο άνεμος. Αλλά σηκώνουν το βάρος ενός ολόκληρου λαού που μένει στάσιμος σε όλα τα επίπεδα ενώ γύρω του τα πάντα αλλάζουν με ταχείς ρυθμούς. Επί της ουσίας οι παλέτες αυτές είναι οι Πυλώνες πάνω στους οποίους οικοδομήθηκε η Ελληνική Δημοκρατία. Όταν το καταλάβουμε, τότε ίσως πραγματικά να γυρίσει ο τροχός που όλοι περιμένουμε…

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Περί Ευρώπης, Οριενταλισμού και Τρομοκρατίας

Ο Edward W. Said στην θεωρία του για τον Οριενταλισμό ανέλυε ότι η Δύση αδυνατεί να κατανοήσει τους λαούς, την κουλτούρα και την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Οι Ευρωπαίοι με βάση τα στερεότυπα και τις ιδεοληψίες τους φτιάχνουν μια εικόνα για το πώς θα ήθελαν να είναι και όχι όπως πραγματικά είναι ο Μουσουλμανικός κόσμος. Έτσι λοιπόν για τους Δυτικούς, οι λαοί της Εγγύς Ανατολής όχι μόνο δεν διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά η πολιτισμική τους μειονεξία απέναντι στην Ευρώπη τους οδηγεί στο να ακολουθούν τα μοντέλα και τις αξίες των σύγχρονων Ευρωπαϊκών κρατών. Οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι γνωρίζουν καλύτερα την Μέση Ανατολή από τους ίδιους τους λαούς της.

Στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης η στρεβλή εικόνα που οι Δυτικοί ηγέτες έχουν για τους Ανατολικούς λαούς οδήγησε σε καταστροφικές συνέπειες. Συνέπειες, που δεν περιορίστηκαν σε μερικές συγκρούσεις μεταξύ φυλάρχων στη Μέση Ανατολή, αλλά που οδήγησαν στη γιγάντωση ενός τεράστιου δικτύου τρομοκρατίας που ενώ μπορεί να ξεκινάει από μια έρημο έξω από τη Ράκα, καταλήγει στα προάστια του Παρισιού ή του Βερολίνου. Ακόμα και στην χώρα μας το τσουβάλιασμα Σουνιτών και Σιιτών στα hot spot της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και η αδυναμία κατανόησης των συγκρούσεων που ξεσπούν μεταξύ τους, είναι συνέπεια αυτής της ευρύτερης Ευρωπαϊκής ιδεοληψίας.

Έτσι οι Αμερικάνοι “εκδημοκράτιζαν” το Ιράκ δημιουργώντας ένα Σύνταγμα το οποίο αποθέωνε το Φεντεραλισμό. Αδυνατούσαν βέβαια να καταλάβουν ότι για τους Σουνίτες που παραδοσιακά εξουσίαζαν τη χώρα, ο Φεντεραλισμός ήταν ένας όρος ταυτισμένος μεταξύ αυτών που στη Δύση ονομάζουμε Εθνική διχοτόμηση, μειοδοσία και προδοσία. Με τον Μπααθισμό τσακισμένο, οι δυσαρεστημένοι Σουνίτες στράφηκαν στο Ριζοσπαστικό Ισλάμ. Και όταν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου, οι Σουνίτικες πόλεις παραδίδονταν η μια μετά την άλλη χωρίς αντίσταση σε δυνάμεις που δεν τους έβλεπαν σαν τρομοκράτες, αλλά σαν απελευθερωτές από την Δυτική και Σιιτική μπότα.

Παρόμοια, κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης οι Δυτικοί νόμιζαν ότι έβλεπαν λαούς να εξεγείρονται κατά των κακών δικτατόρων και υπέρ της Δημοκρατίας. Θεωρούσαν ότι έβλεπαν ένα νέο 1989 με το ντόμινο κατάρρευσης των κομμουνιστικών καθεστώτων εξαιτίας των μαζικών διαδηλώσεων υπέρ της Δημοκρατίας. Αυτό που δεν καταλάβαιναν ήταν ότι στον Αραβικό κόσμο δεν υπάρχει η αξία της Δημοκρατίας με βάση τη δυτική αντίληψη. Οι δυο πόλοι εξουσίας που κυριαρχούν είναι οι Εθνικιστές Δικτάτορες από τη μία και η Μουσουλμανική Αδελφότητα από την άλλη. Εάν υπήρχε Δυτικόμετρο, τότε σίγουρα θα έδειχνε ότι πιο κοντά στα Ευρωπαϊκά Ιδανικά είναι τα Εθνικιστικά καθεστώτα επειδή παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες του κοσμικού κράτους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, οι τζιχαντιστές κατάφεραν, φορώντας μια δημοκρατική προβιά στα πρώτα στάδια των διαδηλώσεων, να εκμεταλλευθούν τη δυτική ιδεοληψία και να κερδίσουν τη στήριξη που χρειάζονταν για να επιβάλλουν τα χαλιφάτα και τα πασαλίκια τους.

Όσο λοιπόν οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες αδυνατούν να αντιληφθούν τις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ούτε ο πόλεμος θα σταματήσει στη Μέση Ανατολή, ούτε τα φορτηγά να πέφτουν πάνω στις Χριστουγεννιάτικες αγορές των πόλεων μας. Όσο νομίζουμε ότι οι πολιτικές Κυρίτση θα εξασφαλίσουν ομαλή ένταξη των προσφύγων, άλλο τόσο οι Ευρωπαίες δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν ασυνόδευτες στις πόλεις τους όπως πάντοτε έκαναν. Ίσως τελικά για άλλη μια φορά στην Ευρωπαϊκή Ιστορία οι δυσάρεστες καταστάσεις που βιώνουμε, έρχονται για να δείξουν ότι πάντοτε η πραγματικότητα θα γκρεμίζει την ιδεοληψία. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι θα μάθουμε από τα λάθη μας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα…

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Ιδεολογία μίσους

Σε περίπου έναν μήνα η – πρώτη φορά- αριστερή κυβέρνηση συμπληρώνει δύο χρόνια καταστροφικής διακυβέρνησης της πατρίδας μας. Διασυρμός και γελοιοποίηση της χώρας στο εξωτερικό, παρακμή σε κάθε τομέα στο εσωτερικό.
Αυτό όμως που κατέστη πιο εμφανές από οτιδήποτε άλλο, αυτά τα δύο καταστροφικά χρόνια, είναι η άρρωστη σκέψη που επικρατεί στον πυρήνα της αριστερής ιδεολογίας.
Όχι ότι πριν αναλάβουν την εξουσία οι οπαδοί του Στάλιν και του Μαδούρο δεν ήταν ξεκάθαρο το ποιες είναι οι ιδέες τους, αλλά η μανία τους για την καρέκλα τους έχει κάνει να δείξουν κάθε πτυχή της σκέψης τους.
Ο ηγέτης τους, αυτός ο “λαοφιλής” πολιτικός, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία δεν έχει σταματήσει να διχάζει τον λαό, με αποκορύφωμα το άθλιο ψευδεπίγραφο ερώτημα που έθεσε στο “αστείο” δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015.
Οι υπουργοί του σπανίως παραθέτουν έστω και ένα πολιτικό επιχείρημα. Θα πίστευε κανείς πως ο καταγγελτικός και αισχρός τους λόγος θα μετριαζόταν από την στιγμή που εκείνοι θα αναλάμβαναν την διακυβέρνηση. Τουναντίον όμως, το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης έχει πέσει σε τραγικό σημείο. Χαρακτηρισμοί όπως “προδότες” και “Γερμανοτσολιάδες” και εσχάτως αήθεις επιθέσεις ακόμη και στις οικογένειες συναδέλφων τους, από το βήμα της Βουλής, αποτελεί κύρια τακτική της αριστερής κυβέρνησης.
Όσον αφορά στους υποστηρικτές τους, τι να πρωτοπεί κανείς. Σκηνές χάους κάθε τρεις και λίγο από την καμένη Αθήνα, αναχώματα πολέμου σε γειτονιές της πρωτεύουσας και κατεστραμμένες περιουσίες ανθρώπων που δεν φέρουν καμία ευθύνη. Ούτε μία πράξη τους δεν βοηθά στην πρόοδο του τόπου. Το μόνο που αφήνουν πίσω τους είναι στάχτες και θύματα.
Τελευταία αθλιότητα, η θλιβερή επίθεση μέσα από το διαδίκτυο στον Θάνο Πλεύρη και την Άννα Παναγιωταρέα, την ώρα που εκείνοι βρίσκονταν στο νοσοκομείο. Και δε μιλάμε για έναν δύο, αλλά για εκατοντάδες λογαριασμούς χρηστών που έταζαν “ψόφους”.
Όταν απαρνείσαι την πρόοδο και την αριστεία, όταν δεν επιβραβεύεις τον μόχθο και την προσπάθεια, όταν δε μπορείς να προσφέρεις στην πατρίδα σου λόγω των ιδεοληψιών που σε διακατέχουν, όταν θεωρείς ότι ο μόνος τρόπος να αντιδράσεις σε κάτι που δε σου αρέσει, είναι η άρνηση και η καταστροφή, τότε αναγκαστικά οδηγείσαι στο μίσος απέναντι σε όσους παλεύουν για κάτι καλύτερο.

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Να η μεγάλη ευκαιρία!

Άριστα έπραξε το παιδί των λουλουδιών, που παίζει τον Πρωθυπουργό και προανήγγειλε ονομαστική ψηφοφορία στην Βουλή σήμερα (15/12/2016) για την υπερψήφιση των έκτακτων παροχών σε χαμηλοσυνταξιούχους κλπ.

Με τον τρόπο αυτόν δίδει στην συντηρητική παράταξη μίαν ιστορική ευκαιρία! Ευκαιρία που συνήθως δεν δίδεται σε αντιπολίτευση εί μη μόνον εάν μετατραπεί σε Κυβέρνηση. Ευκαιρία να αποδείξει, ήδη προ της υπερβεβαίας μελλοντικής κατάληψης της εξουσίας, πως όσα με τόση ζέση και «φανατισμό» υποστηρίζει σήμερα, τα πιστεύει πραγματικά!

Ο Πρόεδρος της παρατάξεως, στα πλαίσια της πολυανακοινωθείσης ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, που έχει ορθώς συνάψει με τους πολίτες της δύσμοιρης χώρας μας, θα πρέπει σθεναρώς και με αποφασιστικότητα ν ανέβει στο Βήμα και :

  • Αφού υπενθυμίσει στον Τσίπρα την στάση που αυτός εκράτησε σε παρόμοιες παροχές της προηγουμένης Κυβερνήσεως,
  • Αφού υπενθυμίσει στον Τσίπρα πως εκείνες οι παροχές ήταν μόνιμες και διαρκείς και όχι εφάπαξ και για μία φορά, εν είδη εξαγοράς των ταλαιπωρημένων συνειδήσεων και δη των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας,
  • Αφού υπενθυμίσει στον Τσίπρα πως εντός των τελευταίων δύο ετών, από τους ίδιους αυτούς ανθρώπους που σήμερα προσπαθεί να εξαγοράσει έχει αφαιρέσει ένα τεράστιο μέρος του εισοδήματός τους, συμπεριλαμβανομένου και του πετσοκομμένου ΕΚΑΣ, για το οποίο επί Κυβερνήσεως Σαμαρά εκραύγαζε σαν γαλή,
  • Αφού καταγγείλει τον Τσίπρα, διότι σήμερα χρησιμοποιεί την Βουλή όχι βέβαια για να υπερψηφιστεί η παροχή, αφού αυτή θα ψηφίζετο άνετα και χωρίς ονομαστική ψηφοφορία, αλλά για λόγους προεξαρχόντως τακτικίστικους και συναφώς εντελώς απαράδεκτους με την λογική του ιδίου του Πολιτεύματος, και τέλος
  • Αφού με απλό και ήρεμο λόγο απευθυνθεί στον ελληνικό λαό αναφέροντας πως αυτές τις παροχές και άλλες πολλές ή τουλάχιστον όσες έχει ήδη εξαγγείλει στην ΔΕΘ, η δική του Κυβέρνηση θα τις κάνει πράξη μονίμως για όλους κι όχι σαν δωράκι σε εξαθλιωμένους,

Να καταλήξει καλώντας τους Βουλευτές να ψηφίσουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο απαράδεκτο και υποβιβαστικό της νοημοσύνης κάθε πολίτη δήθεν δώρο!!

Έτσι θα αποδείξει ο νέος αρχηγός ότι πράγματι ο «λαϊκισμός στο μυαλό των Ελλήνων έχει λάβει οριστικό τέλος», όπως ο ίδιος επί λέξει διαβεβαίωσε προχθές με δήλωσή του!!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Ο Τσίπρας και η γάτα…

Από Μεταπολιτεύσεως και εντεύθεν ποτέ άλλοτε το αίτημα των εκλογών δεν είχε αποτυπωθεί με τόση επιμονή, όση αυτή επί διακυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Και δεν είναι η σύμπασα αντιπολίτευση η οποία σταθερά και σχεδόν καθημερινά επαναφέρει το μείζον θέμα ως μόνη λύση στα συσσωρευμένα αδιέξοδα της κυβερνητικής πρακτικής. Είναι οι πολίτες οι οποίοι προσβλέπουν σε μια νέα προσφυγή στις κάλπες προκειμένου να διορθώσουν το λάθος στο οποίο υπέπεσαν, επιλέγοντας να πειραματιστούν εν ου παικτοίς.

Η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε στο παρελθόν ο λαϊκισμός δεν είχε τόσα σαφή χαρακτηριστικά, όσο τα χρόνια 2013-14 από κομματικό σχηματισμό, όσο με το ιδιότυπο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι στο μέλλον ο ιστορικός που θα θελήσει να κατατάξει πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορέσει να του αναγνωρίσει χαρακτηριστικά Αριστεράς.

Είναι ένα κομματικό μόρφωμα με δομή εντέλει προσωποκεντρική που έχει υποκλέψει επιλεκτικά πρακτικές ολοκληρωτικών ιδεολογιών, με κυρίαρχη εκείνη του άκρατου λαϊκισμού. Ωστόσο, αυτός ο λαϊκισμός είναι η εικόνα προς τα έξω, ενώ εντός του κομματικού μηχανισμού κυριαρχούν χαρακτηριστικά ιδεοληψίας των δήθεν “καθαρών» οι οποίοι έρχονται ως άγγελοι κάθαρσης των παλαιών πρακτικών.

Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε και αφομοίωσε πολύ γρήγορα όλες τις παλαιές κομματικές πρακτικές, ακριβώς εκείνες τις οποίες έπεισε την κοινωνία ότι αποκήρυσσε. Ολες οι πρακτικές που χαρακτηρίζουν το πολιτικό σύστημα από Μεταπολιτεύσεως, όπως η ευνοιοκρατία, η οικογενειοκρατία, η ασυδοσία στην εφαρμογή του υπάρχοντος νομικού πλαισίου, βρήκαν την απόλυτη έκφρασή τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ιδεοληψία ότι οι μέτοχοί του έχουν μία άνωθεν εντολή ανατροπής συνάντησε ένα μεγάλο μέρος πολιτών οι οποίοι νόμιζαν ότι η εφαρμογή του προγράμματος σταθεροποίησης δεν απέρρεε από τις συμβάσεις, που επέβαλαν οι δανειστές αλλά από την εμμονή των κυβερνήσεων.

Πάνω σ´ αυτήν την κοινωνική παραδοχή στηρίχτηκε η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη του προβλήθηκαν ως μάγοι που διέθεταν βότανα για την θεραπεία πάσης οικονομικής νόσου και πάσης κομματικής μαλακίας. Οι δε κώδικες διακυβέρνησης που προέβαλαν ως αντιπολίτευση, ενώ ήταν φαιδροί, πλαστοί και ανεφάρμοστοι πέρασαν στην κοινωνία ως σοβαροί, ειλικρινείς και εφαρμόσιμοι.

Το αποκορύφωμα της εξαπάτησης ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Όμως ήταν τόσο καλά δομημένη η προπαγάνδα πάνω στα “θέλω των πολιτών”, ώστε οι φωνές των επαϊόντων ότι αυτό το πρόγραμμα ήταν της Νεφελοκοκυγίας, δεν εισακούστηκαν. Τα πολλά χρόνια της σφικτής δημοσιονομικής πολιτικής είχαν κουράσει.

Χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να γίνει κοινά αποδεκτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα, δεν έχει σύστημα, δεν έχει ούτε βούληση και ικανά στελέχη για να αναδιαμορφώσει την οικονομική δυσπραγία. Το σύνθημα της αναδιανομής του πλούτου προς όφελος των ασθενεστέρων, στην εφαρμογή του έγινε πτωχοποίηση και συντριβή της μεσαίας τάξης.

Ποτέ άλλοτε δεν ενεγράφησαν στις λίστες της ανεργίας τόσες χιλιάδες εργαζόμενοι όσοι στις μέρες τις διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η διάλυση του επιχειρηματικού ιστού, η παντελής έλλειψη στοιχειώδους οργάνωσης της οικονομίας, η σπατάλη πόρων και χρόνου, η άγνοια του κοινοτικού νομικού πλαισίου και των πόρων που διατίθενται από τα διαρθρωτικά ταμεία επέφερε την εικόνα κατάρρευσης που παρουσιάζει η Ελλάδα στις αγορές.

Η ανόρθωση δεν θα γίνει από μία κυβέρνηση η οποία ομιλεί αριστερά και εφαρμόζει εική και ως έτυχεν πολιτικές που επιβάλλουν οι δανειστές για να εξασφαλίσουν τα χρήματα τους. Η πολιτική ψυχοπάθεια άσκησης εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει τόσο απειλητικά χαρακτηριστικά που κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι ο κ. Τσίπρας επιδιώκει να γίνει ο Μαδούρο της Ευρώπης.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται διεθνώς ως Μαδούρο μιας χώρας στην εσχατιά της Βαλκανικής. Η αποδυναμωμένη και απομονωμένη διεθνώς Ελλάδα ενθαρρύνει τις προκλήσεις των γειτόνων της.

Η Νέα Δημοκρατία προβάλλει συνεχώς το αίτημα της εκλογικής αναμέτρησης. Το ζήτημα πλέον είναι ποια στρατηγική εφαρμόζει για να το επιτύχει. Η επίκληση δεν είναι ικανή πρακτική. Το δόγμα του “ώριμου φρούτου” που φαίνεται ότι έχει επιλέξει δεν έχει αρνητικά αποτελέσματα μόνον για την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Θα έχει επιπτώσεις κόπωσης και απαισιοδοξίας στην κοινωνία. Καλός ο αγιασμός αλλά η γάτα πρέπει να αφήσει το παραγώνι…