Η πατρίδα (και η αντιπολίτευση) σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Η συντηρητική παράταξη της χώρας, έχοντας προφανώς αντιληφθεί εντελώς λανθασμένα τον προσδιορισμό της, ασκεί εξαιρετικώς συντηρητική αντιπολίτευση στην λαίλαπα που μας κυβερνά. Πρόκειται περί διαπιστώσεως μη επιδεχόμενης απολύτως καμίας αμφισβητήσεως. Τοσούτω μάλλον όταν, επώνυμα στελέχη και δη μεγαλοστελέχη της παρατάξεως διαβεβαιώνουν πως αποτελεί τούτο μία ενσυνείδητη πολιτική προς απορρόφηση του περιωνύμου «κέντρου», που θα δρέψει τάχα τους καρπούς της, όταν έρθει η ευλογημένη ώρα των εκλογών!  (Σημειωτέον ότι, σε ερώτησή μου προς ένα τέτοιο πολύ μεγάλο στέλεχος, τι είναι κέντρο; απήντησε επί λέξει:  Όπου Φυσάει ο Άνεμος!!)

Λέω «τάχα» καθόσον, εάν πράγματι πρόκειται περί συνειδητής πολιτικής επιλογής, θα πρέπει να πληροφορήσω τους εμπνευστές της ότι όχι μόνον δεν φαίνεται να έχει οποιαδήποτε απήχηση έξω (έξω στο πεζοδρόμιο, στην «αγορά» κι όχι στον διαστροφικό κόσμο των mass media) αλλά αντιθέτως, αυτό που εισπράττει ο μέσος Έλλην είναι πως απλώς αναμένει η παράταξη την πτώση της ετέρας παρατάξεως εν είδη «ωρίμου φρούτου». Όχι ότι είναι αναγκαίως κακό αυτό. Άλλωστε προσωπικώς δεν ενθυμούμαι στην νεότερη (μεταπολιτευτική) Ιστορία του τόπου μας να έχει υπάρξει ψήφος περισσότερο συνειδητή υπέρ της αντιπολιτεύσεως παρά απορριπτική της όποιας Κυβερνήσεως.

Αναγκαίως κακό συνεπώς δεν είναι, για τα μέτρα μας. Είναι όμως λάθος! Λάθος, διότι σε τούτη την κρισιμότατη περίοδο για το Έθνος, που μόνον η έλευσις της συντηρητικής παρατάξεως στην εξουσία μπορεί να άγει στην σωτηρία του (ή μάλλον στην λύτρωσή του), η επόμενη ψήφος του Έλληνα θα πρέπει να είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ! Μόνον έτσι θα υπάρξει η πιθανότητα να μην περιπέσουμε μετά από πολύ ολίγον στην κατάσταση «ώριμο φρούτο» απ την ανάποδη! Όπου βεβαίως όλοι οι νοήμονες αντιλαμβανόμεθα τι θα ακολουθήσει….

Όμως δυστυχώς, η χλιαρά αντιπολίτευση σήμερα (με εξαίρεση κάποιους πεφωτισμένους λίγους όπως οι κύριοι Γεωργιάδης, Σταμάτης, Βρούτσης και Βορίδης, που εντελώς τυχαία (!) αυτοχαρακτηρίζονται Δεξιοί) οδηγεί μεν κάποια μάζα ψηφοφόρων στις αγκάλες της παράταξης, πλην εντελώς περιστασιακά και μόνον για να επιτευχθεί ο βασικός σκοπός, δηλαδή η πτώσις του μπολσεβικισμού.

Για όσους βλέπουν ολίγον μακρύτερα της ρινός τους, δηλαδή την Δευτέρα μετά τους πανηγυρισμούς της προτεραίας, αντιλαμβάνονται πως θ’ αρχίσει μία δυσκολοτάτη και ιστορικώς πρωτόφαντη περίοδος, στην διάρκεια της οποίας η κυβερνώσα παράταξη, σε αντίθεση με την νυν, θα έχει ν’ αντιμετωπίσει, εκτός άλλων σκοπέλων ΚΑΙ αυτών των συνεχών εκλογικών αναμετρήσεων!! Νομαρχιακές, Δημοτικές, Ευρωεκλογές,  μην πω και Προέδρου Δημοκρατίας! Επομένως, το δικό μας «φρούτο» θ’ αρχίζει να ωριμάζει πολύ ταχύτερα του σημερινού, εάν οι ψηφοφόροι θα έχουν αναδείξει την παράταξη νικήτρια όχι συνειδητά αλλά από μένος για τους άλλους. Ο άνεμος θα φυσήξει αντίθετα τότε και το μένος θα μετακινηθεί….

 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Μια εκλογική νίκη δεν αρκεί

Παρακολουθώντας διάφορες πολιτικές συζητήσεις, διαπιστώνω ότι όσοι πρόσκεινται στην αξιωματική αντιπολίτευση θεωρούν ότι η νίκη στις εθνικές εκλογές είναι η μεγάλη μάχη, ο υπέρτατος σκοπός, σε σημείο εμμονής. “Να κερδίσουμε τους απατεώνες, να τους στείλουμε πίσω στο 4%” είναι η συχνότερη φράση, την οποία την ακούω ακόμη και από πολιτικά στελέχη της Ν.Δ.

 

Μέγα σφάλμα! Η πτώση αυτής της αναίσχυντης κυβέρνησης και η κατατρόπωσή της στις επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές, είναι απλά το πρώτο βήμα και ίσως το πιο εύκολο, για την ανόρθωση της χώρας.

 

Πώς άλλωστε θα μπορούσε να θεωρηθεί δύσκολη μία εκλογική αναμέτρηση απέναντι σε ένα κόμμα γεμάτο με ανίκανους και ιδεοληπτικούς πολιτικούς; Ένα κόμμα διασπασμένο με έναν αρχηγό σε πλήρη πανικό; Ένα κόμμα που τα έχει βάλει με κάθε κομμάτι της κοινωνίας, πλην της κομματικής του πελατείας; Και το σημαντικότερο: ένα κόμμα που έχει χάσει το περιβόητο “ηθικό πλεονέκτημα”, καθώς έχει δείξει πλέον σε όλους το πραγματικό πρόσωπο της αριστεράς.

 

Οι πραγματικές δυσκολίες θα έρθουν τόσο για την πολιτική ηγεσία, όσο και για τον λαό και όλους εμάς, όταν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση. Καταρχάς, οι προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, διότι αυτός θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας, είναι τεράστιες. Πρέπει να επιδείξει αποφασιστικότητα και σκληρή δουλειά. Οι τομές που χρειάζεται η χώρα είναι τεράστιες και χρειάζονται μεγάλες συγκρούσεις με το κατεστημένο εντός της χώρας. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι αυτοί που τώρα κυβερνούν θα βρίσκονται στους δρόμους από την πρώτη κιόλας ημέρα. Σε όλα αυτά προσθέστε και τον Γολγοθά που έχει να ανέβει, ώστε να αποκαταστήσει την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

 

Έπειτα, βρισκόμαστε όλοι εμείς, που τώρα αφορίζουμε την κυβέρνηση σήμερα και περιμένουμε σαν “Μεσσία” τον Μητσοτάκη. Ο δικός μας ρόλος είναι καθοριστικός στην μετά Σύριζα εποχή. Η νέα κυβέρνηση θα χρειαστεί στήριξη, ακόμη και όταν οι πράξεις της θα είναι ενάντια στο προσωπικό μας συμφέρον. Προέχει το συμφέρον της πατρίδας. Είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε την μάχη των ιδεών μας, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση από ότι το κάνουμε τώρα. Να τις επικοινωνήσουμε στην κοινωνία ακόμη και όταν δεν θα είναι πρόσκαιρα δημοφιλείς.

 

Ο Τσίπρας αφήνει πίσω του καμένη γη και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο λάθους, έχουμε κυριολεκτικά μία τελευταία ευκαιρία, ας είμαστε σε εγρήγορση να μην την χαραμίσουμε. Και για όσους θεωρούν ότι αυτά που γράφω είναι αυτονόητα, ας ανατρέξουν στο όχι και τόσο μακρινό 2014, να θυμηθούν ποια ήταν η στήριξη των πολιτών και κυρίως η στήριξη των πολιτικών, που τώρα είναι βασιλικότεροι του βασιλέως, στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Είναι η αριστερά, ανόητε!

Η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, λόγω της διακυβέρνησης Σύριζα, δεν προκαλεί πλέον εντύπωση σε κανέναν. Είναι κοινό μυστικό ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκαμψη της πατρίδας είναι η – όσο το δυνατόν συντομότερα- απομάκρυνση αυτής της ιδεοληπτικής και ανίκανης κυβέρνησης.
Αυτό όμως που μου προκαλεί τεράστια εντύπωση είναι το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτών έχει την πεποίθηση πως η κυβέρνηση δεν ακολουθεί γνήσια αριστερή πολιτική. Εκφράσεις όπως “Ωραίος αριστερός είναι ο Τσίπρας” ή “Αυτοί εφαρμόζουν νεοφιλελεύθερη δεξιά πολιτική” ακούγονται συνεχώς.
Φυσικά στην παγίδα αυτή “πέφτει” συχνά και η αντιπολίτευση. Είναι απορίας άξιο, πώς είναι δυνατόν κάποιος που γνωρίζει έστω και τα στοιχειώδη της πολιτικής επιστήμης, να πιστεύει και να αναπαράγει μία τέτοια άποψη. Με όποιον τομέα και να ασχοληθείς καταλαβαίνεις αμέσως τις αριστερές-ακροαριστερές πολιτικές που εφαρμόζουν.
Στο μεταναστευτικό από την πρώτη στιγμή ακολουθείται στρατηγική ανοιχτών συνόρων και προτροπής εισόδου στην χώρα όχι μόνο προσφύγων από την Συρία, αλλά και λαθρομεταναστών από όλες τις χώρες του κόσμου. Κανένας έλεγχος, καμία οργάνωση. Μόνον εκατοντάδες Μ.Κ.Ο. και ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα. Μία βόλτα στο κέντρο των Αθηνών είναι διευκρινιστικότατη.
Στην παιδεία οι ιδεοληψίες τους έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ήρθαν σε σύγκρουση με την εκκλησία για το μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο ήθελαν να καταργήσουν, “έκοψαν” ώρες από το μάθημα των Αρχαίων και της Ιστορίας, ενώ προσπαθούν με κάθε τρόπο να “ποινικοποιήσουν” την αριστεία και την πρόοδο. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Α.Ε.Ι. και Α.Τ.Ε.Ι. υπό κατάληψη, πανεπιστημιακά κτήρια γεμάτα λαθρομετανάστες και αλληλέγγυους, καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, με την αστυνομία ανήμπορη να αντιδράσει, καθώς επανέφεραν το άσυλο ανομίας, το οποίο είχε καταργήσει η κυβέρνηση Σαμαρά.
Για το τέλος άφησα το φλέγον ζήτημα της οικονομίας. Εδώ κι αν φαίνεται η αριστερή ιδεοληψία που τους διακατέχει. Ως γνήσιοι κρατιστές έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο πελατειακό κράτος το οποίο είναι αναγκασμένοι να το συντηρούν οι φορολογούμενοι. Φυσικά ούτε λόγος για τον ιδιωτικό τομέα, τον οποίο υπερφορολόγησαν και τον έχουν κυριολεκτικά γονατίσει. Μεγάλο κράτος, μεγάλοι φόροι, περιορισμός της ιδιωτικής πρωτοβουλίας είναι το τρίπτυχο της σοσιαλιστικής ιδεολογίας και το εφαρμόζουν κατά γράμμα. Δεξιά και φιλελεύθερη πολιτική είναι το μικρό κράτος, η χαμηλή φορολογία και η ελεύθερη αγορά. Είναι ξεκάθαρη η διαφορά και είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο ποια πολιτική από τις δύο ακολουθεί η κυβέρνηση Σύριζα.
Εάν δεν κατανοήσουμε όλοι ότι το πρόβλημα είναι ο Τσίπρας επειδή είναι αριστερός τότε πολύ σύντομα θα βρεθεί ένας νέος Αλέξης να υφαρπάξει την ψήφο του λαού. Σε περίπτωση δε, που είναι πιο ικανός από τον Τσίπρα, ίσως ζήσουμε μία στυγνή και αδίστακτη αριστερή δικτατορία. Ξέρετε, όπως εκείνη του ανθρώπου που τίμησε με την παρουσία του στην κηδεία του ο δικός μας αριστερός ηγέτης..

6 Δεκεμβρίου 1944: η αρχή μιας εποποιίας!

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%80%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%81%ce%b1Από το πρωί της 5ης Δεκεμβρίου 1944, το ΕΑΜ με τα γυναικόπαιδα συνωστίζονταν στις γύρω παρόδους του κτιρίου του Συντάγματος Μακρυγιάννη. Εκατοντάδες ντουντούκες καλούσαν τον λαό σε συναγερμό, διότι θα ακολουθούσε η «εξολόθρευση των εχθρών του λαού και των προδοτών», οι οποίοι «τρέμοντες δια την τιμωρίαν η οποία τους ανέμενε, είχον κλεισθεί εις το κτίριον των Στρατώνων Μακρυγιάννη». Όσο πλησίαζε το μεσημέρι, ομάδες ενόπλων ΕΛΑΣιτών εμφανίζονταν τριγύρω για να κατασκοπεύσουν τα οχυρωματικά μέτρα, ενώ μόλις σουρούπωσε εμφανίσθηκε μια τεράστια δύναμη ΕΛΑΣιτών η οποία αποτελείτο από δύο συντάγματα του ΕΛΑΣ με βαρύ οπλισμό καθώς και από εφεδρικά τμήματα που είχαν οργανωθεί στις συνοικίες Παγκρατίου, Βύρωνος, Καισαριανής, Γούβας, Καλλιθέας, Νέου Κόσμου, Πετραλώνων, Κατσιποδίου, Δουργουτίου κλπ. Την νύκτα οι δυνάμεις αυτές προωθήθηκαν σε θέσεις γύρω από το Σύνταγμα Μακρυγιάννη. Τα παρατηρητήρια της Χωροφυλακής άκουγαν όλο το βράδυ θορύβους από κινήσεις τροχοφόρων και βαδίσματος μεγάλων ομάδων πεζοπόρων τμημάτων. Ήταν πλέον φανερό ότι πλησίαζε η ώρα της επίθεσης. Ο διοικητής Συνταγματάρχης Γεώργιος Σαμουήλ, κάλεσε τους αξιωματικούς και με παλλόμενη λόγω της συγκίνησης φωνή, τους απηύθυνε τα παρακάτω συγκλονιστικά λόγια:

«Παιδιά μου, σήμερα ή αύριο θα αντιμετωπίσουμε πολυάριθμο, επικίνδυνο και καλά εξοπλισμένο εχθρό, φανατικό στην εγκληματική του ιδεολογία. Πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μας με την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια πίστη που επέδειξε το σώμα της Χωροφυλακής από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα Πιθανόν να υποχρεωθούμε να αμυνθούμε μέχρις εσχάτων και πιθανόν να χρησιμοποιήσωμεν και την λόγχη, ακόμα και να έλθωμεν σώμα με σώμα με τους κομμουνιστές. Η θυσία για την πατρίδα πρέπει να μας εμπνέει και το υπέρτατο χρέος προς την τιμή των όπλων μας, πρέπει να μας οιστρηλατεί. Καμιά ανθρώπινη δύναμη στον κόσμο δεν είναι δυνατόν να μας λυγίσει και να μας υποτάξει, όταν έχουμε μπροστά μας το παράδειγμα των Σουλιωτών και των πολιορκημένων του Μεσολογγίου, που αναγκάστηκαν να τρέφονται και με φύλλα δένδρων ακόμα για να μην παραδοθούν. Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από δάκρυα και αίμα, ηρωισμούς και θυσίες. Γι’ αυτό συνεχίζει τον ένδοξο δρόμο της η αθάνατη αυτή φυλή που λάτρεψε την ανδρεία και θεοποίησε την παλικαριά. Δεν θα λογαριάσουμε τον αριθμό των αντιπάλων μας. Τον Οκτώβριο του 1940 το ίδιο πράξαμε. Η ανδρειωμένη ψυχή της φυλής μας δεν λογάριασε τα εκατομμύρια των λογχών του εχθρού, γιατί η παλικαριά δεν μετριέται με τον πήχη, ούτε ζυγίζεται. Δημιουργεί, εξυψώνει και επιτυγχάνει θαύματα. Ο εχθρός δεν πρέπει να καταλάβει το οχυρό μας. «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ». Αυτό είναι το σύνθημα μας, αυτές οι λέξεις πρέπει να σας εμπνέουν και να σας καθοδηγούν»

Στις 5:45 την 6η Δεκεμβρίου 1944 ακούσθηκαν 6 πυροβολισμοί περιστρόφου από κοντινή οικία, οι οποίοι προφανώς αποτελούσαν το σύνθημα της επίθεσης. Σχεδόν αμέσως αντήχησαν οι καμπάνες των γύρω εκκλησιών, σαλπίσματα και αλαλαγμοί. Σε δευτερόλεπτα καταιγισμοί αυτομάτων όπλων και τουφεκιών, εκρήξεις χειροβομβίδων και ομαδικές βολές συγκλόνισαν την ατμόσφαιρα. Η γενική επίθεση των ΕΛΑΣιτών κατά του Συντάγματος Μακρυγιάννη είχε αρχίσει.

%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%b2%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1Μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 1944 διεξήχθησαν λυσσαλέες μάχες πέριξ του Συντάγματος Μακρυγιάννη, με τους υπερασπιστές του να παραμένουν ακλόνητοι στις θέσεις τους. Την νύκτα της 18ης προς 19ης Δεκεμβρίου το Σύνταγμα συμμετείχε στην κατάληψη των συνοικιών Κουκακίου και Γαργαρέττας, με αποτέλεσμα να απειληθεί το δυτικό πλευρό των κομμουνιστικών δυνάμεων που ευρίσκοντο ανατολικά της Λεωφόρου Συγγρού. Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε από το Σύνταγμα ως τις αρχές Ιανουαρίου 1945 οπότε και εκκαθαρίσθηκε η Αθήνα από τις κομμουνιστικές δυνάμεις.

Στις κρίσιμες αυτές ώρες για την Ελλάδα, τα δύο «φρούρια» της Χωροφυλακής, η Σχολή Χωροφυλακής στην οδό Μεσογείων και το Σύνταγμα Μακρυγιάννη στην ομώνυμη συνοικία, απετέλεσαν τα σημεία στα οποία καταναλώθηκαν και υπέστησαν μεγάλες φθορές οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η δύναμή τους αλλά και να κερδηθεί πολύτιμος χρόνος ώστε να συρρεύσουν βαρείες βρετανικές δυνάμεις στην Αθήνα. Τα δύο αυτά κτιριακά συγκροτήματα εμπόδισαν τα σχέδια των κομμουνιστών για ταυτόχρονη προέλαση από βορειοανατολικά μέσω Λεωφόρου Κηφισίας και από νοτιοδυτικά, μέσω Λεωφόρου Συγγρού. Η κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου 1944 πέτυχε την κατάληψη ολόκληρης σχεδόν της Αθήνας, πλην μιας λωρίδας από την Ομόνοια ως το Σύνταγμα. Από του κτιριακού συγκροτήματος Μακρυγιάννη μέχρι της πλατείας Συντάγματος η απόσταση είναι μικρότερη του χιλιομέτρου. Δεν υπήρχε δυνατότητα σοβαρής άμυνας έναντι των ΕΛΑΣιτών στη διαδρομή αυτή, διότι οι μεταξύ Συντάγματος και Στύλων Ολυμπίου Διός πολυκατοικίες, κατά το μεγαλύτερο αριθμό τους είχαν καταληφθεί από αυτούς. Από την άλλη πλευρά προς το ανοικτό πάρκο Ζαππείου και τον Εθνικό Κήπο τα ΕΛΑΣιτικά τάγματα, προστατευμένα και από τα πολυβόλα των απέναντι κατειλημμένων πολυκατοικιών, θα έκαναν «περίπατο» μέχρι τα Παλαιά Ανάκτορα με την πολύ μικρή δύναμη φρουράς που είχε. Επιπρόσθετα οι Άγγλοι είχαν ήδη δηλώσει ότι θα απέσυραν τις δυνάμεις τους προς την παραλία του Φαλήρου και θα διέκοπταν τον αγώνα εάν οι κομμουνιστές έφταναν μέχρι το κέντρο των Αθηνών. Εξ άλλου, το πρώτο πράγμα που θα έκανε το ΕΑΜ όταν θα καταλάμβανε την περιοχή Ανάκτορα – Υπουργείο Εξωτερικών – Ζάππειο – Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία – Υπουργείο Εσωτερικών και Ναυτικών, θα ήταν να εγκαθιδρύσει κυβέρνηση «εθνικού συνασπισμού» δήθεν, κομμουνιστική όμως καθαρά με συνεργασία κι άλλων αριστερών στοιχείων. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν θα μπορούσαν να προβάλλουν, ανά τον κόσμο το τετελεσμένο γεγονός της εγκαθίδρυσης στην Ελλάδα εαμικού καθεστώτος. Και τότε δεν θα υπήρχε αμφιβολία ότι η Σοβιετική Ένωση θα την αναγνώριζε ως την «νόμιμη κυβέρνηση του Ελληνικού λαού». Κυριαρχώντας δε η Σοβιετική Ένωση στο Αιγαίο, με τα λιμάνια να καθίστανται μόνιμες και ασφαλείς βάσεις του ρωσικού στόλου, ο κόσμος θα ήταν πολύ διαφορετικός σήμερα.

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b701Οι απώλειες του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη: Νεκροί Αξιωματικοί: 13, Ανθυπασπιστές: 1, Οπλίτες: 56, Άγγλοι στρατιώτες: 1 Τραυματίες Αξιωματικοί 19 Οπλίτες: 43. Οι απώλειες των δυνάμεων του ΕΛΑΣ είναι άγνωστες.

Οι λεηλασίες ως κόστος ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο δραχμές της εποχής και κάηκαν ή ανατινάχθηκαν περισσότερες από 200 οικίες.

 

ΠΗΓΗ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ 1936-1950 (ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Β. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ)

Αγαπημένε μου δικτάτορα…

Στρατιώτες και θεατές κουβαλούν μια γυναίκα λιπόθυμη μπροστά από το βήμα του Fidel Castro στην Havana, στις 21 Ιανουαρίου 1959.. (AP Photo)
Στρατιώτες και θεατές κουβαλούν μια γυναίκα λιπόθυμη μπροστά από το βήμα του Fidel Castro στην Havana, στις 21 Ιανουαρίου 1959 (AP Photo)

Καθώς η Κούβα βρίσκεται σε περίοδο πένθους εννέα ημερών για τον θάνατο του Fidel Castro Ruz, οι αντικρουόμενες γνώμες για το πρόσωπό του συνεχίζονται. «Η ιστορία θα με απαλλάξει» είχε πει στις 16 Οκτωβρίου 1953, στη τετράωρη απολογία του στο δικαστήριο, στη δίκη για την επίθεση στο στρατόπεδο Mocanda, που συνέβη στις 26 Ιουλίου 1953 και θεωρείται η αρχή της Κουβανικής Επανάστασης. Με την ημερομηνία αυτή να δίνει και το όνομα στο επαναστατικό αυτό κίνημα, του κινήματος της 26ης Ιουλίου. Χαρακτηρισμένος δικτάτορας ακόμα και από ομοϊδεάτες του σαν τον δικό μας ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Χρυσόγονο, ο Fidel Castro συγκέντρωσε αρκετές δεκάδες χιλιάδες κόσμου στη πλατεία Επανάστασης για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αγαπημένο τους ηγέτη. Γιατί όμως οι άνθρωποι αγαπούν τους δικτάτορες και συμφωνούν να του χαρίσουν τη δύναμή τους; Γιατί οι δικτάτορες έχουν τόσο πιστούς οπαδούς;

Για να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα, ας δούμε και τις δύο πλευρές της σχέσης δικτάτορα-οπαδού.

Από την οπτική γωνία του δικτάτορα:

Εμφανίζονται σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Οι άνθρωποι τους πιστεύουν γιατί θέλουν μια εξήγηση για την καταστροφή γύρω τους. Χρειάζονται έναν αποφασιστικό ηγέτη. Παραδείγματα πολλά όπως Hitler, Stalin, Mussolini, Mao, Osama Bin Laden, Fidel Castro και αναρίθμητα ακόμα παραδείγματα σαδιστών δικτατόρων που στηρίχτηκαν στην αδυναμία, ανάγκη και στην ανικανότητα ανίχνευσης του ψέματος και της απάτης. Ελέγχουν τις πηγές πληροφορίας και εξαπολύουν βρώμικη  προπαγάνδα. Έχουν μια απίστευτη εμπιστοσύνη στις ιδέες τους. Δεν αποκαλύπτουν τις αδυναμίες τους. Δεν κοιτούν πίσω και δεν απογοητεύονται από τις αποτυχίες, χαρίζοντας έτσι περισσότερη εμπιστοσύνη στους οπαδούς τους. Δεν ρωτούν τη γνώμη των άλλων και συνήθως είναι ναρκισιστές με θέματα αυτοελέγχου. Αρέσκονται στο να γράφουν μανιφέστα και βιβλία ώστε να μπορούν να διαδίδουν τις ιδέες τους ανάμεσα στους οπαδούς τους και να ελέγχουν τη μάζα. Προσφέρουν μαγικές εξηγήσεις, λύσεις και υποσχέσεις για τα πάντα. Συμπεριφέρονται ως δάσκαλοι που υποδεικνύουν στους οπαδούς τους τρόπους συμπεριφοράς στο σπίτι, στη δουλειά, στον δρόμο. «Διαβάζουν» τους συνανθρώπους τους και χρησιμοποιούν την ικανότητα τους αυτή στην ανίχνευση πιστών οπαδών. Ψάχνουν για ακόλουθους που επηρεάζονται εύκολα και που μπορεί και αυτοί να επηρεάσουν άλλους. Βρίσκουν ομοιότητες μεταξύ αυτών και των νέων οπαδών τους ώστε να δημιουργήσουν μια σταθερή και αφοσιωμένη σχέση. Δημιουργούν «αποστόλους» που κηρύσσουν τη «διδασκαλία» τους. Πιέζουν για σημαντικές αποφάσεις όταν η θέληση και κρίση είναι αδύναμες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο F. Castro που αγαπούσε τις συναντήσεις στις 4:00 τα ξημερώματα, ξεσήκωνε τους συνομιλητές του απ’ τα κρεβάτια τους, ξεκινώντας έτσι με πλεονέκτημα! Παρουσιάζουν ανύπαρκτες απειλές, τις οποίες χρησιμοποιούν για να εξηγήσουν την ανάγκη για περισσότερη στρατιωτική και κατασταλτική δύναμη. Εμφανίζονται ως σωτήρες, ως κάτι το μοναδικό. Γεμίζουν κάθε γωνιά της χώρας τους με τις φωτογραφίες και τα αγάλματα τους ενώ πολλές φορές χρησιμοποιούν και υποκοριστικά για αμεσότερη οικειότητα. Δεν ενδιαφέρονται για τη δυσαρέσκεια και την αντίδραση γιατί απλούστατα «εξαφανίζουν» τους αμφισβητίες. Βασικός τους σκοπός είναι η επιβολή φόβου και δι’ αυτού σεβασμό. Παρουσιάζονται ως σωτήρες που αξίζουν κάθε θυσία.

05648021Από την οπτική γωνία του οπαδού:

Οι δικτάτορες στοχεύουν σε ανθρώπους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Ανθρώπους που χρειάζονται καθοδήγηση και βοήθεια στα καθημερινά προβλήματα που τους πνίγουν.  Ανθρώπους που χρειάζονται μια εξήγηση για αυτό το κακό που τους συμβαίνει και χρειάζονται ένα θαύμα όσο τίποτε άλλο. Χαμηλού μορφωτικού επιπέδου ή ελλιπώς ενημερωμένοι άνθρωποι, πέφτουν ευκολότερα θύματα των προπαγανδιστών. Οι οικονομικά ευάλωτοι αποτελούν την εύκολη λεία τους. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε από τη παιδική μας ηλικία μέσω των παραμυθιών, των μύθων ή της παράδοσης ότι κάπου υπάρχουν σωτήρες που θα μας λυτρώσουν από τα δεινά μας την τελευταία στιγμή. Γίνονται αρεστοί σε φοβισμένους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να πιστέψουν για τον εξωτερικό εχθρό που τους απειλεί. Πιστεύουν και απαιτούν περισσότερη δύναμη απ’ τον ηγέτη τους για να τους προστατέψει και είναι έτοιμοι να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα στο πλάι του. Νιώθουν απροστάτευτοι στο χαμό του, όπως όταν ένα παιδί χωρίς μόρφωση και ικανότητες χάνει τους γονείς του. Αισθάνονται προστατευμένοι όταν τους έχει υποδείξει ως αντικαταστάτη του ένα δικό του πρόσωπο.

Οι πραγματικά φωτεινοί ηγέτες είναι πια σπάνιοι. Είναι καλό να μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε και να τους μιμηθούμε όσο μπορούμε. Όσο οι άνθρωποι καλλιεργούν τις γνώσεις και τις ικανότητές τους, γενιά με γενιά, η δύναμη των δικτατόρων θα μειώνεται. Αυτή είναι και η μοναδική μας ελπίδα για το μέλλον.

Η θλίψη για τον χαμό του Castro ανάμεσα στους κατοίκους της Κούβας ήταν χαρά στους δρόμους της Μικρής Αβάνας στο Miami από τους εξόριστους του καθεστώτος. «Cuba si! Castro no!» φώναζαν, «Cuba libre!» καθώς χόρευαν και κόρναραν ακατάπαυστα.

«Γιορτάζουμε όπως στο καρναβάλι» είπε ο 70χρονος Jay Fernandez, που έφυγε για ΗΠΑ το 1961 σε ηλικία 18 ετών. Κρατούσε μια πινακίδα: «Διάβολε, ο Fidel είναι δικός σου τώρα. Δώσε του αυτό που του αξίζει. Μην τον αφήσεις σε ησυχία».