Ευρωπαϊκή ενοποίηση: όραμα ή (απατηλό) όνειρο;

img_1784Η ενοποιημένη προοπτική της γηραιάς ηπείρου ξεκίνησε ως ένα τεράστιο όραμα από τιτάνιους ηγέτες, ευθύς μετά την λαίλαπα του Β´ Παγκόσμιου Πόλεμου, με βασικό σκοπό την σταδιακή απίσχναση όσων διαιρούν τα ευρωπαϊκά κράτη και ενίσχυση όσων τα ενώνουν, που ασφαλώς είναι πολλά και ποικίλα (κοινές εθνοτικές ρίζες, Χριστιανισμός, κοινοβουλευτισμός, κ.α).

Δυστυχώς, έχω την εντύπωση ότι, μετά από περίπου 60 χρόνια από τότε που πρωτοσυνελήφθη το όραμα, έχει από καιρού αρχίσει να ξεφτίζει, κυριότατα διότι ουδείς εκ των λαών που συναπαρτίζουν την Ένωση έχει την βούληση να απεκδυθεί της εθνικής του ταυτότητος, προς όφελος μίας αορίστου και ακαθόριστης Ευρωπαϊκής. Τούτο πλέον καθίσταται ευκρινές και αυταπόδεικτο εφόσον ήδη πολλές ειδικότερες εθνότητες διεκδικούν την ανεξαρτησία τους από τις Κεντρικές εξουσίες – Κράτη, στις οποίες είναι ενσωματωμένες, με κατεξοχήν παράδειγμα αυτό της Σκωτίας. Αποσχιστικές τάσεις όμως παρατηρούνται και στην Καταλωνία, την Βασκονία, στο Βέλγιο και βεβαίως στην Ιταλία, ενώ ήδη μία μεγάλη χώρα, αποχαιρέτησε άπαξ δια παντός την όποια προοπτική ενοποιήσεως και ομιλώ ασφαλώς για την Μεγάλη Βρετανία.

Υπογραφή της Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) στο Καπιτώλιο Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957
Υπογραφή της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) στο Καπιτώλιο της Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957

Από την άλλη, εις άπαντα τα μέλη της Ένωσης, έχει πέσει πολύ βαριά επάνω τους η σκιά του δυνατότερου, ήτοι της Γερμανίας, η οποία, σε πείσμα των ευρωπαικών συνθηκών, για να μην πω σε πλήρη αντίθεση με αυτές, έχει καταστεί de facto αρχηγός, με την κα Μερκελ (σήμερα, με κάποιον άλλον αύριο) να έχει αναχθεί σε Πρόεδρο της Ευρώπης, σχεδόν δικαιωματικά, χωρίς να έχει οποιαδήποτε δυνατότητα αντίδρασης στις επιταγές της απολύτως κανένας! Κι εδώ υπάρχει η μεγάλη αντίφαση: ενώ η Γερμανία, ως το δυνατότερο και εγκριτότερο μέλος της Ένωσης, θα έπρεπε να μάχεται πρώτη απ’ όλους για το μεγάλο όραμα της ευρωπαικής ενοποιήσεως, κυρίως στον Πολιτικό τομέα, εντελώς αντίθετα, άπασες οι ενέργειές της κατατείνουν στην δική της ενίσχυση, ως ξεχωριστή κρατική οντότητα, με τα κατ ιδίαν συμφέροντά της να ευρίσκονται πάντοτε πάνω από αυτά της Ένωσης που δήθεν ανήκει!
Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ένα: οι λαοί μας δεν είναι έτοιμοι για ένα τόσο σοβαρό και τεράστιο άλμα. Η καθέκαστη εθνική ταυτότητα προήλθε μετά από μάχες αιώνων, με την εθνική συνειδητοποίηση να κερδίζεται εξελικτικά, αργά αλλά σταθερά, με συνέπεια να είναι εντελώς αδύνατη η απέκδυση του καθαυτού εθνικού μανδύα προς όφελος ενός άλλου, για τον οποίο ουδεμία μάχη εδόθη παρά απλώς .. επεβλήθη!
Μήπως άραγε ήγγικεν η ώρα όλο αυτό το «πανηγύρι» της δήθεν Ένωσης να λάβει τέλος; Ή μήπως, αντίθετα, να έφτασε επιτέλους η στιγμή που κάποιος μεγάλος ηγέτης θα λάβει την πρωτοβουλία εκείνη που θα μας φέρει την πλήρη ενοποίηση;
Οι καιροί ου μενετοί, άλλως πως, οδεύουμε ολοταχώς προς μίαν Γερμανική Ευρωπαική Ένωση, δηλαδή οδεύουμε προς την πραγματοποίηση του βασικού οράματος του μεγαλύτερου ψυχοπαθούς δολοφόνου απάντων των αιώνων (όρα ζωτικός χώρος), με «ειρηνικά» μέσα!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Το (αν)ήθικο πλεονέκτημα της αριστεράς: the Cuban edition

tsipras-kouba-1300-715x398Πριν τις  εκλογές του Ιούνιου του 2012, αίσθηση είχε προκαλέσει το ρεπορτάζ της Λίνας Παπαδάκη για το Protagon σχετικά με τους admins του Σύριζα. Εκεί, μια παρέα νέων στα γραφεία της Κουμουνδούρου κάτω από την επίβλεψη του Γιώργου Κυρίτση, μας παρουσίασε τον τρόπο με τον οποίο όχι μόνο προωθούσαν το κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και τις μεθόδους με τις οποίες συντόνιζαν τις επιθέσεις τους εναντίον των πολιτικών αντιπάλων τους. Περηφανεύονταν μάλιστα πως ό,τι κάνουν, το κάνουν εθελοντικά και ερασιτεχνικά, γιατί η Ριζοσπαστική Αριστερά είναι το νέο που δεν έχει καμία σχέση με τις πρακτικές των προηγούμενων. Μας εξηγούσαν λοιπόν πως το μόνο τους κίνητρο σε αυτή τη διαδικτυακή εκστρατεία ήταν αμιγώς ιδεολογικά.

Ήταν όμως έτσι; Σήμερα λοιπόν, τέσσερα χρόνια μετά αποκαλύπτεται σιγά σιγά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στήσει ένα τεράστιο σύστημα ιντερνετικού πολέμου, λάσπης, προπαγάνδας και συκοφαντίας εναντίον οποιουδήποτε θεωρούσε πολιτικό αντίπαλο. Δεν ήταν απλά μια διαδικτυακή ομάδα που στα μηνύματα και τα τουίτ της ο ‘ψόφος’ είχε ξεπεράσει την αίγλη που έχει η λέξη με τα τρία άλφα στην καθομιλουμένη. Αλλά ήταν ένα γρανάζι σε ένα ολόκληρο δίκτυο ιστοσελίδων, τρολς και δολοφονίας χαρακτήρων που στόχευε σε έναν ιδιότυπο διαδικτυακό τραμπουκισμό των αντιπάλων τους και όχι τόσο στην απλή προώθηση των θέσεων του κόμματος τους.

Η Ελλάδα βέβαια είναι ένα μεγάλο χωριό και κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Έτσι λοιπόν αρχίζουν και βγαίνουν στην επιφάνεια το πόσο ιδεολογικά και εθελοντικά ήταν τα κίνητρα της ομάδας των τρολ του Σύριζα. Σήμερα τέσσερα χρόνια μετά βλέπουμε τους πρωταγωνιστές του βίντεο να έχουν χωθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο Δημόσιο. Τα τρολ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς έκαναν την κρίση ευκαιρία. Για παράδειγμα η Αναστασία Γιάμαλη που περηφανεύονταν ότι ο αρχηγός της δεν είναι ένας γκριζομάλλης γέρος με κουστούμι, πλέον είναι παρουσιάστρια την εκπομπή “Αίθουσα Σύνταξης” της κρατικής τηλεόρασης. Ενώ στο πρόσφατο ταξίδι του Πρωθυπουργού στην Αβάνα είδαμε έναν άλλο από τους admins του ΣΥΡΙΖΑ, τον Δημήτρη Καραμάνη, να ποζάρει με χαμόγελο κάτω από μια αφίσα του Che και πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα και την Νίνα Κασιμάτη.

aithousa_syntaxhs1021Πόσο ηθικό είναι τελικά αυτό το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς όταν βλέπουμε μέχρι και τα ‘πιτσιρίκια’ του ΣΥΡΙΖΑ να εξαργυρώνουν τους ψόφους που μοίραζαν στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης με ταξίδια και θέσεις στο δημόσιο;

Πόσο ηθικοί είναι αυτοί που έχουν στήσει ένα σύστημα ιντερνετικής εξόντωσης και τραμπουκισμού με σκοπό την παγίωση της εξουσίας τους;

Πόσο ηθικό πλεονέκτημα υπάρχει στο να κατηγορείς τους προηγούμενους για κομματικό κράτος και εσύ μετά από 3,5 χρόνια να σπας το όριο των 2.000 μετακλητών υπαλλήλων σε μια χώρα με τεράστια οικονομικά προβλήματα;

Τελικά όταν το πιο ρομαντικό κομμάτι ενός κόμματος που είναι η νεολαία έχει τόσο ιδιοτελή κίνητρα, μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει με τα ηγετικά στελέχη. Η καριέρα των Συριζοτρόλ εξηγεί το πόσο ηθικοί και το πόσο νοιάζονταν για τη χώρα οι ινστρούχτορές τους. Αυτοί που αυξάνουν φόρους και κόβουν συντάξεις με άνεση, ενώ δεν σταματούν να διορίζουν τις συντρόφους και τις γκόμενές τους. Αυτοί που ενώ η χώρα περνάει μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας της, μαζεύονται στο Μέγαρο Μαξίμου για να τραγουδάνε και να τρωγοπίνουν στην υγεία των κορόιδων. Αυτοί που ενώ η μοίρα της Ελλάδας κρέμεται από μια κλωστή, πάνε για πενταήμερη στη Κούβα με το Πρωθυπουργικό τζετ το οποίο κάποτε έλεγαν ότι θα πουλήσουν γιατί τα παιδάκια λιποθυμάνε από την πείνα στα σχολεία. Ίσως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ να ήρθε στην εξουσία για να επιβεβαιώσει την άποψη ότι το Ηθικό Πλεονέκτημα της Αριστεράς είναι η μεγαλύτερη τρολιά της Ιστορίας…

 

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ