Ο «κομμωτής της αγελάδας» και η αλήστου μνήμης πρωτογενής παραγωγή

Φαινόμενα ταχείας αποεπένδυσης στον γεωργικό και κτηνοτροφικό τομέα παρουσιάστηκαν στη χώρα κατά την διάρκεια της 7ετούς οικονομικής κρίσης, ισχυρίζονται αξιόλογοι σχολιαστές.

Η άποψη αυτή, απλουστευμένη, παραγνωρίζει την συνδρομή σωρείας λαθών και παραλείψεων, που έλαβαν χώρα άμα τη αναλήψει της διακυβερνήσεως της χώρας απο την Κυβέρνηση Κ. Σημίτη και εντεύθεν (2001 – 2010).
Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική, φέρουσα περιβαλλοντικό πρόσημο (και ορθώς) υλοποιήθηκε – δια των αρμοδίων Υπουργών Γεωργίας – ως διοικητικώς διαπιστωτέα, με αποτέλεσμα την δημιουργία παρασιτικής γραφειοκρατίας, συνεπικουρούμενη από εταιρίες πιστοποίησης, που τετραπλασίασαν το λειτουργικό κόστος όλων των γεωργικών και κτηνοτροφικών μονάδων της χώρας.

Τούτο, σε συνδυασμό με το κυνικό και παρασιτικό εμπόριο περιβαλλοντικών ευαισθησιών κατέστρεψε την αναγκαία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Πολιτείας και ιδιοκτήτη αγροτοκτηνοτροφικής εγκατάστασης.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις ιδιοκτησιακές αβεβαιότητες, λόγω των ασύδοτων Δασαρχείων και του περι ….. Αρχαιοτήτων «απαραίτητου» κρατικού ελέγχου, μάλλον ως πράξη ηρωισμού πρέπει να θεωρηθεί η ύπαρξη σήμερα ακόμη και αυτών των ελαχίστων αγροτικών κτηνοτροφικών μονάδων, που απέμειναν.

Αλλά το μαρτύριο του παραγωγού και του κτηνοτρόφου δεν τελειώνει εδώ:

Η σύγχυση περί τις χρήσεις γής, οριζόμενες πάντοτε μέσω αδηφάγων αυτοδιοικητικών δομών της αρπαχτής, επέφερε την εγκατάλειψη επτά εκατομμυρίων (7.000.000) στρεμμάτων αγροτικής γής
Συνέπεια: Η ολοσχερής αποσάθρωση του πρωτογενούς παραγωγικού ιστού, λόγω των διοικητικών δομών, που γεννήθηκαν μόνο και μόνο για την συντήρηση κρατικοδίαιτων παρόχων υπηρεσιών, που κι αυτοί έμειναν χωρίς δουλειά, μόλις συρρικνώθηκε ο «ελεγχόμενος¨ πρωτογενής τομέας.

Πότε συνέβησαν όλα τα παραπάνω;

Από το 2001 μέχρι σήμερα, αδιαλείπτως και υπό την επήρεια της μέθης των κοινοτικών επιδοτήσεων.

Δεν υπάρχει – λοιπόν – λόγος αλλαγής του παραγωγικού προτύπου ή εισαγωγής καινοτομιών ή στροφής στην μεταποίηση…Αλλά και αν δεχθούμε οτι χρειάζεται, η κρίση ανήκει στον επιτηδευματία, που δικαιούται – υποθέτω – να διαχειρισθεί τα κεφάλαιά του κατά βούληση.

Εξαφάνιση του πανταχού εκβιάζοντος αδηφάγου Κράτους χρειάζεται, σε συνδυασμό με μικρή μείωση της φορολόγησης των αγροτικών εφοδίων.
Για να επιτευχθεί, όμως αυτό, δεν πρέπει να γίνουν μόνο παρεμβάσεις:

Πρέπει να σκοτωθεί το Κράτος – αντίπαλος του επιχειρείν.

Και δεν πρόκειται να συμβεί τούτο με εμμονή στην διαχυτική διαφθοράς αυτοδιοικητική αποκέντρωση, αλλά με συγκεντρωτικό σχεδιασμό, βασισμένο στην πλειοδοσία των ενδιαφερομένων πολιτών και στην απλή στατιστική διαπίστωση των καρπών της εν λειτουργία επιχείρησης.

Πέρα απο τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των κκ Παπανδρέου, Παπαδήμου, Πικραμμένου περί  «αλλαγής παραγωγικού προτύπου» και «στροφής στην καινοτομία» ας κάνουμε κάτι απλούστερο:

Στον κάλαθο των αχρήστων εποπτικές κρατικές δομές, αιώνιες μανάδες της διαφθοράς.

Η μετατροπή των περιβαλλοντικών Κανονισμών της ΕΕ σε μοχλό αφαίμαξης ιδιωτών, δια της εισαγωγής εθνικών νομοθετημάτων, δημιουργεί, όμως, κολοσσιαία ερωτήματα για την ποιότητα του παραχθέντος κοινοβουλευτικού έργου, αλλά και για την επιτέλεση του ρόλου της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Πράγματι, δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί οτι εξεπλάγησαν οι διατελέσασες κοινοβουλευτικές συνθέσεις, αλλά και η Ευρωπαϊκη γραφειοκρατία, με την εισαγωγή των παραπάνω ρυθμίσεων.

Απλώς, επέλεξαν – αμφότεροι – να χρηματοδοτήσουν τον «κομμωτη» της λιμοκτονούσης αγελάδος.

Άνεργο, σήμερα
Και χωρίς επιδοτούμενα λεφτόδενδρα.

ΚΗΝΣΩΡ

Χτυπήστε την γλώσσα!

Δεν υπήρξε στην Ιστορία καθεστώς ανελεύθερο που να μην προσπάθησε ν’ αποδομήσει την ομιλούμενη γλώσσα κι εν συνεχεία να την χρησιμοποιήσει, διαμορφώνοντάς την κατά το δοκούν. Λογικόν μιας και το έτερον ήμισυ του φασισμού κάθε χρώματος, ο Λαϊκισμός, δεν μπορεί να σταθεί ούτε να αξιοποιηθεί εάν δεν σερβιριστεί κατά τρόπον συνθηματικό, δηλαδή απλουστευτικό. Κι ως γνωστόν, μπορεί μεν η Σκέψις να διαφθείρει την Γλώσσα, όμως μπορεί και η Γλώσσα να κάνει το ίδιο στην Σκέψη (Όργουελ).

Η πολεμική κατά της ελληνικής γλώσσας άρχισε από πολύ παλιά, δυστυχώς με πρωτεργάτη τον (συντηρητικό) Γεώργιο Ράλλη, με την εισαγωγή της πλήρους δημοτικής στα σχολεία και συνεχίστηκε αόκνως με την περίφημη (σοσιαλιστική αυτή τη φορά) έμπνευση του μονοτονικού. Ο δρόμος είχε ήδη στρωθεί για την αμφισβήτηση των πάντων μέχρι που φτάσαμε στο γελοίο αυτό ρηθέν υπό της περιωνύμου κυρίας Ρεπούση προ 2 ετών, περί του «νεκρού» της αρχαίας ελληνικής γλώσσης!! Το Καθεστώς που ανέλαβε ( ή μάλλον κατέλαβε) την εξουσία αμέσως μετά, ήταν πλέον ή βέβαιον πως θα προχωρούσε τάχιστα στα «ενδεικνυόμενα»: κατάργηση Θουκιδίδου, κατάργηση Τραγωδίας, κατάργηση εν γένει Αρχαίων Ελληνικών, καθώς προφανέστατα τα θεωρεί και αυτό «νεκρά». Ουδείς, ούτε καν οι ταγοί της νυν συντηρητικής παρατάξεως, δεν εμπήκε στον κόπο να αντιδράσει σθεναρώς ή έστω να υπενθυμίσει τα λόγια του αειμνήστου Ευάγγελου Παπανούτσου: «Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ μιλήσει καὶ νὰ γράψει σωστὰ τὴ δημοτική, ἂν δὲν πατάει στέρεα στὴ γνώση τῆς ἀρχαίας κλασσικῆς γλώσσας».

Είναι όμως η αρχαία μας γλώσσα νεκρή; Μήπως υπερβάλλουμε ολίγον εμείς οι «αντιδραστικοί»;

Ας ξεκινήσουμε με τον ορισμό μίας γλώσσας ως «νεκρής» ή εξαφανισμένης. Είναι προφανώς εκείνη, που δε διαθέτει πλέον γηγενείς ομιλητές. Τυπικά τούτο συμβαίνει όταν μια γλώσσα περνά στο στάδιο του γλωσσικού θανάτου μέσω της άμεσης αντικατάστασής της με κάποια άλλη, όπως συνέβη για παράδειγμα με την Κοπτική, που αντικαταστάθηκε από την Αραβική ή με την γλώσσα που ομιλούσαν οι γηγενείς της Αμερικής (ινδιάνοι, κλπ), που αντικαταστάθηκε με την Αγγλική. Ερωτάται: ανήκει η αρχαία γλώσσα μας σ αυτές; Έχει πάψει να ομιλείται παντελώς από εμάς; Έχει αντικατασταθεί από κάποια άλλη γλώσσα; Ή, αντίθετα, η νέα ελληνική γλώσσα, όχι απλώς αποτελεί την φυσική και ιστορική συνέχεια της αρχαίας αλλά συγχρόνως περιλαμβάνει στους κόλπους της μέχρι και σήμερα ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΛΟΓΟ;; Κι όταν λέω ΑΥΤΟΥΣΙΟ, ΕΝΝΟΩ ΑΥΤΟΥΣΙΟ!

Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι η κυρία Ρεπούση αρνείται να ομιλήσει «νεκρές» γλώσσες. Την καλούν σε μία εκπομπή για να εκφράσει την άποψή της για το «σκάνδαλο» με τα ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ (ΥΠΟ – ΒΡΥΧΙΟΝ : ΠΟΛΥ ΒΑΘΙΑ ΝΕΡΑ, ΟΜΗΡΟΣ). Πώς θα τα πει στην δημοτική;

Θέλει ν αγοράσει ένα ΟΙΚΟΠΕΔΟ (ΠΕΔΟΝ: ΕΔΑΦΟΣ, ΟΜΗΡΟΣ), τι θα πει στην συμβολαιογράφο; Θέλει να επισκεφθεί ένα ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ, που θα πει ότι πάει; Έχει πρόβλημα με τις ΩΟΘΗΚΕΣ της, μήπως θα πει στον γιατρό ότι έχει πρόβλημα με τις ΑΒΓΟΘΗΚΕΣ της;; Θέλει να παραστεί σε μια ΚΗΔΕΙΑ (ΚΗΔΟΜΑΙ: ΦΡΟΝΤΙΖΩ, ΟΜΗΡΟΣ), πώς θα το εκφράσει; Πάει ταξιδάκι με αρκετές βαλίτσες και στο αεροδρόμιο ψάχνει για ΑΧΘΟΦΟΡΟ (ΑΧΘΟΣ: ΒΑΡΟΣ, ΟΜΗΡΟΣ), τι θα ψάχνει; Το μαλλί της ξεθώριασε και πάει ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ (ΚΟΜΗ: ΜΑΛΛΙΑ, ΟΜΗΡΟΣ), μήπως θα πει ότι πάει στο μαλλιοφτιαχτήριο; Η ίδια, φαντάζομαι, είναι γένους ΘΗΛΥΚΟΥ (ΘΗΛΥ), πως θα μας εξηγήσει τι γένος είναι;; ΓΥΝΑΙΚΩΤΟΥ;; Αφήστε που κάθε λίγο και λιγάκι ορκίζεται στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!! Προφανώς, την επόμενη φορά, θα ορκιστεί στην ΛΑΟΕΞΟΥΣΙΑ!!

Εντός του ασφυκτικού πλαισίου ενός σύντομου άρθρου, δεν μπορώ να παραθέσω άλλα παραδείγματα. Άπειρα τέτοια υπάρχουν. Ελπίζω, όμως, να έγινα αντιληπτός.

Θα πρέπει να γνωρίζει η κυρία Ρεπούση και οι όμοιοι και χειρότεροί της που σήμερα κυβερνούν την Πατρίδα μας, πως η ελληνική γλώσσα αποτελεί ένα ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΟ παράδειγμα γλώσσας που, παρά τις αναπόφευκτες μεταβολές που έχει υποστεί στο πέρασμα του χρόνου, διακρίνεται από τέτοια αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια και τέτοια δομική συνοχή, που να επιτρέπει σε όλους τους επαΐοντες να κάνουν λόγο για μία ΕΝΙΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ!! Ακριβώς δε προς απόδειξη τούτου, χρησιμοποίησα ανωτέρω παραδείγματα ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ (πλην αυτού της Δημοκρατίας για προφανείς λόγους!), για να αντιληφθούν οι αναγνώστες ότι, εν ολίγοις, ακόμη και σήμερα, ομιλούμε αυτούσια την ομηρικήν διάλεκτο.

Η ορθή ελληνική γλώσσα από μόνη της οργανώνει και διεγείρει την Σκέψη, γεγονός που ουδείς ασφαλώς από τους νυν κυβερνώντες θα ήθελε. Ελπίζω ειλικρινώς οι επόμενοι (οψέποτε κι αν καταφέρουν να έρθουν) να σταθούν αντάξιοι της Ιστορίας καθόσον «όταν ένας λαός δεν τολμά να υπερασπιστεί την γλώσσα του, είναι πλέον έτοιμος για την σκλαβιά» (Ρεμί ντε Γκουρμόν).

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Οι άρχοντες της Προπαγάνδας

«Θάνατος στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό», προπαγανδιστικό πόστερ του 1919

Αν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δείξει αποτελεσματικότητα, συνέπεια και επιτυχία τότε αυτός είναι σίγουρα η προπαγάνδα. Η ικανότητα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα να περνάει την οπτική της στον λαό είναι μοναδική. Αδιαμφισβήτητα σε τομείς που σχετίζονται άμεσα με την καθημερινότητα των πολιτών όπως η οικονομία και η υγεία έχουν αποτύχει παταγωδώς. Όμως μέσω της συστηματικής και αποτελεσματικής επικοινωνιακής τους πολιτικής έχουν καταφέρει να υπνωτίσουν τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να μην ξεσπά η λαϊκή κατακραυγή.

Τελευταίο τους κατόρθωμα ήταν ο τρόπος που χειρίστηκαν την πανωλεθρία του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου. Εξαπολύοντας άλλη μια οργανωμένη επικοινωνιακή καταιγίδα και κατάφεραν να παρουσιάσουν άλλη μια μεγάλη ήττα τους σαν θρίαμβο. Με πανηγυρικό ύφος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος μιλάει για «Νίκη» και τονίζει ότι τέλειωσε «η εποχή των θυσιών». Ο υπουργός Ενέργειας, Γιώργος Σταθάκης, μας βεβαιώνει ότι δεν θα ακολουθήσει «νέο πακέτο μονόπλευρης λιτότητας». Ενώ ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης τόνισε ότι πλέον ζούμε στη φάση «μετά το μνημόνιο» και «μετά τη λιτότητα». Το αποκορύφωμα βέβαια ήταν ο Υπουργός Μεταφορών, Χρήστος Σπίρτζης, ο οποίος δήλωσε από τα Γιάννενα ότι «γιορτάζουμε την έξοδο από την κρίση». Σε παρόμοιο σκοπό ακολούθησαν και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Χαρακτηριστικά, η Κατερίνα Ακριβοπούλου από την εκπομπή της στην ΕΡΤ μας έλεγε για «πολιτική συμφωνία» και «τέλος της λιτότητας». Ενώ ο Γιώργος Κουρής από το πρωτοσέλιδο της ΚΟΝΤΡΑ εξυμνούσε τον «τσαμπουκά του Αλέξη» που λύγισε τους Ευρωπαίους.

Εκεί βέβαια που έδωσαν ρέστα ήταν με το σύνθημα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να περάσει στις μάζες την οπτική του για το αποτέλεσμα. Ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Νίκος Παππάς, εξήγησε τις αποφάσεις των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης με τη φράση «Για κάθε ευρώ επιβάρυνση, θα υπάρχει ένα ευρώ ελάφρυνση». Ενώ παρομοίασε τη συμφωνία με ένα «καθρέπτη» όπου «για κάθε μέτρο που θα επιβαρύνει θα υπάρχει ένα που ελαφραίνει». Πραγματικά την συγκεκριμένη παρομοίωση θα την ζήλευαν ακόμα και τα Σοβιετικά Εγχειρίδια για την εφαρμογή της Αγκιτπρόπ*. Με ένα τόσο απλοϊκό και συνοπτικό παράδειγμα ο Νίκος Παππάς κατάφερε όχι απλά πείσει μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού για το αποτέλεσμα του Eurogroup. Αλλά κυρίως έκανε κατανοητή τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτου μορφωτικού επιπέδου και αντίληψης. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε λοιπόν στη μάζα. Και η κοινή γνώμη αντί να εξοργίζεται για τα νέα βαριά μέτρα που έρχονται σε συντάξεις και αφορολόγητο, εφησυχάζει γιατί πιστεύει ότι έρχονται και αντισταθμιστικές παροχές.

Δυστυχώς η Νέα Δημοκρατία για την ώρα αδυνατεί όχι μόνο να αντιπαρατεθεί αλλά και να ακολουθήσει τα επικοινωνιακά τρικ του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεχίζει να βάζει σε πρώτο πλάνο όρους που μπερδεύουν τους περισσότερους Έλληνες όπως «Ανταγωνιστικότητα» και «Επιχειρηματικότητα», αντί να στοχεύει σε συνθήματα που θα κατανοεί ο μέσος Έλληνας. Παράλληλα η υπερβολική Αστική Ευγένεια απέναντι σε πολιτικούς αντιπάλους τύπου Πολάκη στην οποία επιμένει η Αξιωματική Αντιπολίτευση στο συλλογικό ασυνείδητο μεταφράζεται σαν δειλία και διστακτικότητα. Η φωτεινή εξαίρεση του Άδωνη Γεωργιάδη που αντιμετωπίζει τον ΣΥΡΙΖΑ με τους όρους του, δεν αρκεί όσο παραμένει μόνος του και δεν ακολουθούν ακόμα περισσότεροι το παράδειγμα του.

Σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα, οι Πλεχάνοφ του Σύριζα με απλοϊκά συνθήματα όπως «Η ελπίδα έρχεται», «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», «το Όχι του Μεταξά και το Όχι του Τσίπρα», κατάφεραν και να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους αλλά και να κερδίσουν τις εντυπώσεις της κοινής γνώμης. Στις επόμενες εκλογές η επιβίωση της Ελλάδας θα κριθεί από την επίτευξη ή όχι αυτοδυναμίας από τη Νέα Δημοκρατία. Συνεπώς η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν έχει την πολυτέλεια να προσπερνάει ακόμα και την μικρότερη λεπτομέρεια. Ιδιαίτερα μάλιστα σε ένα τομέα όπως η προπαγάνδα, ο οποίος μετά την καρέκλα αποτελεί την ουσιαστική πηγή δύναμης του Σύριζα.

*Αγκιτπρόπ: Πολιτική Στρατηγική στην οποία οι τεχνικές της «Ρητορικής Διέγερσης» και της Προπαγάνδας χρησιμοποιούνται για να επηρεάσουν και να κινητοποιήσουν την κοινή γνώμη. O όρος προήλθε από συντομία της Επιτροπής Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Britannica)

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Να φύγει παντί τρόπω

Η Ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει και διαμηνύει στο εσωτερικό της χώρας ότι επετεύχθη συμφωνία με τους “θεσμούς”. Από την άλλη, κανείς στην Ευρώπη δεν επιβεβαιώνει τις πληροφορίες αυτές.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο έλεος της παράνοιας και τις ιδεοληψίας μιας τυχοδιωκτικής και επικίνδυνης κυβέρνησης. Οι εξελίξεις οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο καλοκαίρι του 2015. Με μία πολύ σημαντική διαφορά: Τα προσωπικά συμφέροντα του πρωθυπουργού.

Το καλοκαίρι του 2015 ήταν κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού και απολάμβανε την μεγάλη στήριξη του Ελληνικού λαού. Είχε πολλά να χάσει και ίσως αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο έκανε πίσω και δίστασε την τελευταία στιγμή, μετά το θετικό για εκείνον αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Παρόλα αυτά η έξοδος της Ελλάδας, όχι μόνο από το νόμισμα του Ευρώ, αλλά γενικώς από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό του. Αυτή ήταν και είναι η κρυφή επιθυμία του. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει ως πρότυπα τον Μαδούρο και τον Κάστρο. Για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε στις καταλήψεις της ΚΝΕ. Για έναν κομμουνιστή.

Όσο νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ένα ονειροπόλο παιδί το οποίο είχε αυταπάτες και δεν γνώριζε, τόσο πιο εύκολο κάνουμε το έργο του. Δεν είναι ούτε αφελής, ούτε ανίκανος. Τουναντίον είναι ένας ικανότατος προπαγανδιστής, ο οποίος εκτελεί το σχέδιο του με χειρουργική ακρίβεια.

Έχει καταφέρει να περάσει στον λαό την άποψη πως η αιτία για τα δεινά της χώρας είναι το ευρώ και η λυκοσυμμαχία της Ευρώπης. Για όλα φταίνε οι άλλοι και όχι ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Είναι πλέον γεγονός ότι ο κόσμος είναι διχασμένος και σε καμία περίπτωση δεν υπερισχύει αισθητά η άποψη ότι η παραμονή στην Ε.Ε. είναι μονόδρομος, όπως συνέβαινε το καλοκαίρι του 2015.

Το να θεωρείται τελειωμένος και να υποτιμάται αυτήν την στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας είναι τεράστιο λάθος και μπορεί να οδηγήσει την πατρίδα σε ανεπανόρθωτη ζημιά. Μέσα στο μυαλό κάθε πολιτικού και κάθε πολίτη θα πρέπει να υπάρχει μία και μόνο σκέψη: πώς θα απομακρυνθεί από την εξουσία ο πιο επικίνδυνος πολιτικός που έχει υπάρξει στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Μια συγγνώμη θα ακούσουμε κι από εσάς;

Η τέταρτη εξουσία, αυτή των ΜΜΕ σε συνδυασμό με την εξέλιξη της τεχνολογίας, είναι αδιαμφισβήτητο πως έχει αποκτήσει πολύ μεγάλη δύναμη. Ειδικά με το Internet, ο αριθμός των πηγών πληροφόρησης για τα δρώμενα είναι πραγματικά μεγάλος. Παρατηρείται λοιπόν το εξής: Ο κάθε ένας εντοπίζει συγκεκριμένες ιντερνετικές σελίδες που τον αντιπροσωπέυουν π.χ. ιδεολογικά και διαβάζει όλες τις ειδήσεις μέσα από αυτές. Την γενική πληροφόρηση όμως, την λαμβάνει ακόμα από τα «συμβατικά» ΜΜΕ, δηλαδή τις εφημερίδες, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Ειδικά οι συμπολίτες μας που ίσως λόγω ηλικίας δεν έχουν εμπειρία και επαφή με το διαδίκτυο παραμένουν πιστοί στα συμβατικά αυτά ΜΜΕ.

Ας δούμε λοιπόν την συμπεριφορά μιας όχι ασήμαντης μερίδας του δημοσιογραφικού κόσμου ειδικά την περίοδο 2012 – 2014. Και αναφέρω τα χρόνια 2012 – 2014 γιατί τότε για πρώτη φορά, τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας συνεργάστηκαν εποικοδομητικά για μια σοβαρή λύση του προβλήματος. Πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ακόμα και τα ξένα ΜΜΕ δεν είχαν την Ελλάδα σε πρωτοσέλιδα με αρνητικές παραπομπές και γενικά είχε ηρεμήσει η κατάσταση. Τότε λοιπόν αρκετοί δημοσιογράφοι στα τηλεοπτικά πάνελ και στα ραδιόφωνα ασκούσαν μια απίστευτα αρνητική ακόμα και επιθετική κριτική στις προσπάθειες που γινόταν για να βγούμε από την κρίση. Τότε αλλά και νωρίτερα άρχισανε να βγαίνουν στα πάνελ και να χαίρουν προβολής διάφοροι «ειδικοί» που ανέπτυσσαν με ωραία, επαναστατικά λόγια τις θεωρίες τους περί περήφανης διαπραγμάτευσης, σύγκρουσης με τους δυνάστες-δανειστές μας και γενικά αντίστασης στα βήματα των αριστερών ειδώλων της εποχής του εμφυλίου.

 Ενώ λοιπόν ήταν φανερό πως με τις ψευτομαγκιές και τους ψευτοτσαμπουκάδες η χώρα κατευθυνόταν σε λάθος δρόμο, ορισμένοι δημοσιογράφοι, από συγκεκριμένα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ μας έλεγαν ότι επιτέλους ορθώσαμε ανάστημα και πως κάνουμε περήφανη διαπραγμάτευση. Στα δημοσιογραφικά πάνελ τα «κοστολογημένα» εν Θεσσαλονίκη και «παράλληλα» προγράμματα που παρουσίαζαν οι εκπρόσωποι της ΠΦΑ-Πρώτη Φορά Αριστερά-  γινόταν αποδεκτά, χωρίς όμως να μπορεί να δωθεί μια τεκμηριωμένη απάντηση ως προς την εφαρμογή τους. Αντιθέτως οι κυβερνητικοί ήταν τις περισσότερες φορές «ανήμποροι» να ξεμπροστιάσουν την αριστερή ουτοπία και όταν υπερασπίζονταν την πολιτική τους βαφτίζονταν ακροδεξιοί, καταστροφολόγοι, νεοφιλελεύθεροι (σικ) κτλ.

Τα πεπραγμένα της ΠΦΑ είναι πολλά και γνωστά σε όλους. Παρ’ ολ’ αυτά παρατηρούμε ακόμα και σήμερα δημοσιογράφους – πρωτίστως στα κυβερνητικά κανάλια – να αφήνουν τους κυβερνητικούς σχεδόν αλώβητους. Ελάχιστη ένταση στις συζητήσεις, ελάχιστες διακοπές, σχεδόν καμία ειρωνία. Κοινώς καμία σχέση με την συμπεριφορά επί «Σαμαροβενιζέλων». Για παράδειγμα, φανταστείτε να είχε την συμπεριφορά του Παύλου Πολάκη ο Άδωνις Γεωργιάδης και να έλεγε για δημοσιογράφο πως κανονικά έπρεπε να τον χώσει 3 μέτρα κάτω απ΄την γη. Σκεφτείτε ΝΔκρατες βουλευτές να κάνουν δημόσιες δηλώσεις, όπως κάνουν οι Συριζαίοι, πως οι Έλληνες ήρθε η ώρα να συνηθίζουν στις ουρές ή ότι πρέπει να τρώνε γεμιστά. Πως τα ξενοδοχεία δεν ειναι ιδιοκτησία των ξενοδόχων ή πως η εποχή που κάποιος έχει μαγαζί και ήταν αφεντικό του εαυτού του τελείωσε. Πως οι θάνατοι λαθρομεταναστών στα σύγχρονα αριστερά κέντρα υποδοχής-κολαστήρια τους κάνουν πιο σοφούς! Μέχρι και σήμερα θα τις βλέπαμε να παίζουν στις ειδήσεις και οι ροζ δημοσιογράφοι θα τους σταύρωναν νυχθημερόν.

Τις τελευταίες μέρες κάνουν πάλι την εμφάνισή τους σε τηλεοπτικά κανάλια γνωστοί «δραχμολάγνοι» που ίσως με την ασφάλεια που τους παρέχει ένα δεύτερο διαβατήριο, μια κατοικία ή οι καταθέσεις τους στο εξωτερικό, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μιλάνε περί επιστροφής της χώρας σε εθνικό νόμισμα. Και είναι οι ίδιοι, γνωστοί και άγνωστοι δημοσιογράφοι, που τους προβάλλαν πριν 2-3 χρόνια. Λες και δεν έμαθαν το μάθημά τους. Λες και δεν έγιναν όσα έγιναν. Λες και οι τότε θεωρίες τους δεν διαψεύστηκαν. Λες και νομίζουν πως έχουμε πάθει αμνησία και θέλουν να εξαφανίσουν την κριτική μας ικανότητα.

Γενικά ακούμε συνέχεια τους δημοσιογράφους να ρωτάνε (και καλά κάνουν) τους εκάστοτε πολιτικούς αν αισθάνονται την ανάγκη να πούνε μια συγγνώμη στον λαό για το χάλι που έφτασε η χώρα. Δεν έχω ακούσει ακόμα όμως έναν δημοσιογράφο να βγεί να ζητήσει αυτός μια συγγνώμη. Συγγνώμη που χρησιμοποίησε την δύναμη που του έδωσαν τα ΜΜΕ, ώστε να πατήσει στην απελπισία μιας μεγάλης μερίδας συνανθρώπων μας, βοηθώντας τους λαϊκιστές των Συριζανελ να υφαρπάξουν την εξουσία και να στρίψουν το τιμόνι της χώρας σε μια ακόμη καταστροφική, όπως φαίνεται, πορεία.

Αν κρίνω όμως από την μέχρι σήμερα στάση της πλειοψηφίας τους, μια τέτοια συγγνώμη δεν θα έρθει ποτέ και ο πάλαι ποτέ σοφός λαός θα παραμείνει απλά ένας «σοφός» λαός.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ (c.oikonomopoulos@conservativegreece.com)