Ξοφλημένες ελπίδες

Σταθερή και κυρίαρχη θέση στον εργασιακό χάρτη της Ελλάδας κατέχει η ανεργία, δίνοντας μάλιστα συχνά στη χώρα μας τα πρωτεία ανάμεσα στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Και το παράδοξο; Πολλοί άνεργοι φτάνουν προοδευτικά στο σημείο να σταματούν τις απέλπιδες προσπάθειές τους στην αγορά εργασίας, καθώς αυτό που αντιμετωπίζουν είναι τουλάχιστον αισχρό, αν και άγνωστο στον περισσότερο κόσμο.

“Δουλειές δεν υπάρχουν!” είναι η κοινή αποδοχή όλων και αυτές που υπάρχουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, καταπατούν κάθε εργασιακό δικαίωμα, την ώρα που πρέπει να νιώθεις τυχερός που βρήκες κάπου να απασχοληθείς και να λες ευχαριστώ για τον μισθό ντροπής που θα παίρνεις σε μία χώρα με υψηλότατους φορολογικούς συντελεστές. Η κακή εργοδοσία έχει μετατραπεί σε σύγχρονη μάστιγα επιδημικών διαστάσεων, διαλύοντας κάθε ελπίδα υγιούς εργασιακού περιβάλλοντος και καταπατώντας κάθε ευκαιρία ανάδειξης των προσωπικών ικανοτήτων του εργαζομένου. Πώς λοιπόν να μην παρατά την προσπάθεια ο άνεργος όταν νιώθει ότι αυτή μετουσιώνεται σε προσπάθεια να καταστεί από άνεργος σε δυστυχισμένος φτωχός εργαζόμενος; Όταν του ζητιέται να δουλέψει 6ωρο για 200 ευρώ και 12ωρο για 450, καθώς ο όρος υπερωρία έχει εξαφανιστεί από το λεξικό των περισσότερων εργοδοτών; Όταν σε περίπτωση που πει όχι σε κάποια παράλογη, ή παράνομη απαίτηση της εργοδοσίας του, “περιμένει ο επόμενος στην πόρτα”;

Και κάπως έτσι βλέπει το φως του ήλιου η γενιά των 100 έως 500 ευρώ , η νέα γενιά των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ της δουλειάς του ποδαριού για όλους, έχοντες και μη πτυχίο, η γενιά της αμοιβής της πείνας από εταιρείες ανακύκλωσης περιστασιακών εργαζομένων, μπροστά στο αδιέξοδο του αιμοβόρου κτήνους της ανεργίας των συμπολιτών μας. Αυτή η γενιά είναι η αρχή της πραγματικής φτωχοποίησης της κοινωνίας μας. Αδιέξοδες δουλειές, ντροπιαστικοί μισθοί, ελάχιστα ένσημα, αναξιοπρεπείς συντάξεις.

Ωστόσο πρέπει και να αναρωτιόμαστε σχετικά και με το  πώς φτάνουμε στο σημείο να συμβαίνει όλο αυτό. Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης δεν είναι αρκετό από μόνο του να οδηγήσει τους επιχειρηματίες σε τέτοιες συμπεριφορές. Πόσο μάλλον όταν διοικείται από μία κυβέρνηση που προσαρμόζει συνεχώς τις επιλογές της στην κυριαρχία της “ρουσφετολογικής” δημόσιας εργασίας, καταδυναστεύοντας τον ελεύθερο επαγγελματία και την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Κλείσιμο τραπεζών, capital controls, ελάχιστα νέα προγράμματα επιχορηγήσεων για μικρομεσαίες επιχειρήσεις, καταστρεπτική αύξηση της φορολογίας, επιβολή πρωτοφανών εισφορών έως και 40% του εισοδήματος, μεγάλες και άδικες ανισότητες που προωθούν τη φοροδιαφυγή την στιγμή που είναι αναγκαία η πάταξή της. Αυτά είναι μόνο μερικά από όσα  οπλίζουν τα χέρια των εργοδοτών με τους υποψήφιους εργαζόμενους να βρίσκονται στο στόχαστρο. Υπό το πρίσμα αυτών των δεδομένων, ένα μεγάλο ποσοστό των επιχειρήσεων οδηγείται αργά ή γρήγορα σε οικονομικό αδιέξοδο και οι νέοι εργαζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν την – πολλές φορές- αναγκαστική απαξίωση των εργοδοτών και την αλλαγή στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της εργασίας. Οι κυβερνώντες δε δείχνουν κανέναν σεβασμό στον Έλληνα εργαζόμενο και εργοδότη παρά μόνο σε μια αρρωστημένη ιδεολογία που δεν τους επιτρέπει να αντικρύσουν την αποτυχία τους και να εγκαταλείψουν την καλόβολη καρέκλα τους.

Και η ελληνική κοινωνία συνεχώς να χάνει. Χάνει την ποιότητα ζωής της, χάνει την αξιοπρέπειά της, χάνει όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους που σύντομα ηττώνται από την ανεργία, πακετάρουν τις ελπίδες τους και φεύγουν για χώρες του εξωτερικού. Αυτή η κοινωνία χρειάζεται ριζική αλλαγή εάν θέλει να κρατήσει τα παιδιά της.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΑΣ

Τι ξέρει ο Πρόεδρος Trump;

Θα ασχοληθεί ο Trump με την Ελλάδα; Η προσδοκία στο Μαξίμου ήταν μήπως από σπόντα… «ωφεληθεί». Διέρρεε ότι ίσωςο Trump να μην αφήσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ευρώπη, επομένως να το “ξηλώσει” από το ελληνικό πρόγραμμα. Wishful thinking, όπως θα έλεγε και ο αγγλομαθής Αλέξης.

Μπορεί ο Trump να μην πολυσυμπαθεί τον διεθνή οργανισμό- μάλλον κανέναν διεθνή οργανισμό- αλλά δεν πρόκειται και να ασχοληθεί περαιτέρω. Ανέθεσε το ζήτημα στον Υπουργό Οικονομικών, τον φίλο και συνεργάτη του Steven Mnuchin, τον οποίο σύστησε λέγοντας : “Τα οικονομικἀ της χώρας είναι σε καλά χέρια τώρα”. Εγώ αν ήμουν παρών θα συμπλήρωνα: Και τα προσωπικά οικονομικά του Mnuchin επίσης.

Το ζήτημα είναι αν ο νέος υπουργός Οικονομικών, που δεν έχει καμιά πολιτική εμπειρία, θα θελήσει να τα τινάξει όλα στον αέρα ή να αποδειχθεί σώφρων και λόγω …άγνοιας της πολιτικής, όπως γράφτηκε στον αμερικανικό τύπο. Πάντως, ο εκατομμυριούχος Mnuchin και στην Goldman Sachs Bank δούλεψε και στο γραφείο του Soros. Μόνον άκαπνος και θεωρητικός δεν είναι…ονόματα μη λέμε και υπολήψεις τσακαλώτων μην θίγομε.

Όσο για την Ελλάδα ο Trump ξέρει όσα χρειάζονται.
Το πρώτο, ότι η κυβέρνηση της είναι αριστερή σε βαθμό…κομμουνιστικό. Ναι, αυτή ηταν η διαβάθμιση που μας έγινε από συνεργάτες του στον Λευκό Οίκο..

Το δεύτερο είναι ότι στην κυβέρνηση, σ´ένα υπουργείο παρίσταται ένας που δηλώνει θαυμαστής του, υπό τον περιορισμό του κόμματος, φυσικά.

Το τρίτο που κάνει τον Trump να μην ασχοληθεί με την Ελλάδα είναι που του έχουν πει πως αυτή η κυβέρνηση δεν θα φτουρήσει για πολύ. Υποθέτω, ότι Reinhold Reince Priebus βάζει το χεράκι του. Έχει καλές πηγές στην Ελλάδα: Το σόι του.

Επομένως, τζάμπα πήγε η βράβευση Priebus από τον Καμμένο.
Τζάμπα και η φωτογράφιση Κοτζιά με Flynn στον ουρανοξύστη Trump, στο Central Park. Ο Flynn, σύμβουλος ασφαλείας, πήγε σπίτι του για ύποπτες σχέσεις με τον ρώσσο πρέσβη!
Τουλάχιστον, ελπίζω, να ήπιε ο Κοτζιάς καφέ, στο Trump Ice Cream Parlor, στο ισόγειο… έστω και της παρηγοριάς…

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ (n.simantiras@conservativegreece.com)

Είμαστε όλοι (βασικά) φιλελεύθεροι … (Μέρος δεύτερο)

(Πρώτο μέρος εδώ) Οι ιδέες του Λοκ δεν ήταν απλώς επαναστατικές για την εποχή. Κυριολεκτικώς επρόκειτο περί ρίψεως πυρηνικής βόμβας στα θεμέλια της πολιτικής και φιλοσοφικής σκέψης με αποτέλεσμα να παρασύρει στο διάβα της και εν τέλει να συντρίψει τα παλαιά καθεστώτα.

Η αρχή έγινε στον τόπο καταγωγής του ασφαλώς, όπου, κατά την διάρκεια της Ενδόξου Επανάστασης τίθεται σε ισχύ η Πράξη Habeas Corpus (1679), που απαγόρευε την κράτηση ατόμου χωρίς επαρκή αιτία ή ενδείξεις και στη συνέχεια η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων (1689), μητέρα όλων όσων επηκολούθησαν σε Αμερική, Γαλλία κλπ, όπου και καθιερώθηκε επισήμως η υπεροχή του Κοινοβουλίου έναντι του Βασιλέα.

Όπως είναι φυσικό, τα ανωτέρω επηρέασαν σε απόλυτο βαθμό τους μετέπειτα πολιτικούς φιλόσοφους, Ρουσώ, Βολταίρο, Τζέφερσον κλπ, άρχισαν πλέον να ψηφίζονται και να τίθενται εν ισχύ αλλεπάλληλες Διακηρύξεις Δικαιωμάτων του ανθρώπου σε Αμερική και Γαλλία κι έτσι η αρχική σταγόνα του Λοκ κατέληξε χείμαρρος, που σάρωσε τα πάντα και για πάντα!

Σας θυμίζουν κάτι όλ’ αυτά; Μα και βέβαια: το αστικό φιλελεύθερο Πολίτευμα που κυριάρχησε και κυριαρχεί στην σύγχρονη Ιστορία της Δύσης! Διότι ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ είναι Πολίτευμα. Είναι η βάση πάνω στην οποία οικοδομείται, οργανώνεται κι αναπαράγεται μία κοινωνία.

Εννοείται πως εντός μίας τέτοιας κοινωνίας εμπνεόμενης από τα φιλελεύθερα ιδεώδη, θα υπάρχουν και ειδικότερα προβλήματα προς επίλυση, όπως αυτό της ακολουθητέας οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Πολλές και διαφορετικές είναι οι λύσεις που έχουν κατά καιρούς προταθεί σε σχέση πάντα με το ειδικό αυτό ζήτημα, που όμως όλες, ακόμη και αυτές που αντιμάχονται ριζικά η μία την άλλη, δεν παύουν να κινούνται εντός των ορίων του προαναφερομένου Πολιτεύματος. Ασφαλώς, ούτε ο Κέυνς ούτε ο Φρήντμαν, άσπονδοι εχθροί κατά τα άλλα, δεν είχαν ποτέ εκφράσει οποιαδήποτε ένσταση σχετικά με την βάση του Πολιτεύματος, το οποίο αντιθέτως θεωρούσαν δεδομένο!

Christ Church Cathedral, Oxford, England

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο θεμιτός ασφαλώς διαχωρισμός πολλών φιλελεύθερων ως οπαδών της τάδε ή της δείνα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, δεν μπορεί να οδηγήσει ποτέ σε θεμελιακές διαφορές, διότι απλώς δεν υπάρχουν!
Θεμελιακές διαφορές υφίστανται πάντα σε σχέση με την βάση του Πολιτεύματος και την μορφή αυτού και, συνεπώς, το αντίπαλον δέος του Φιλελευθερισμού είναι ο Συγκεντρωτισμός (Κομμουνισμός, Φασισμός κλπ), στον οποίο εκχωρούνται στην Κεντρική Εξουσία άπαντα τα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου προς διαχείρισιν κατά το δοκούν!

Όταν, συνεπώς, μετέχουμε σε μία συζήτηση με τους συνομιλητές μας να δηλώνουν άπαντες οπαδοί της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, σκόπιμο θα ήταν να συμφωνούμε εξ αρχής σε ένα τουλάχιστον σημείο: ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Ο θρασύτατος κ. Μπαλαούρας

Η λέξη ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε με μεγάλη ευκολία να αντικαταστήσει την αντίστοιχη του θράσους στο Ελληνικό λεξικό. Για την ακρίβεια του απύθμενου θράσους!

Βγήκε χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο ανεκδιήγητος κύριος Μπαλαούρας να δηλώσει πως όποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί με τα μέτρα θα πρέπει να παραιτηθεί. “Κινούμαστε συλλογικά και όχι με αντάρτικο” δήλωσε, σε μία προσπάθεια να νουθετήσει τους υπόλοιπους βουλευτές της κυβέρνησης.

Βεβαίως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ακόμη στην αντιπολίτευση, κάθε φορά που υπήρχε ψηφοφορία στην Βουλή ο κ. Μπαλαούρας φώναζε για Γερμανοτσολιάδες και Μερκελιστές. Τότε όσοι ψήφιζαν τα μέτρα ήταν προδότες του έθνους. Σαφώς εκείνη την εποχή ο κ . Μπαλαούρας δεν ήταν βουλευτής, οπότε η προκήρυξη εκλογών άνοιγε διάπλατα τον δρόμο προς την καρέκλα, δηλαδή την γη της επαγγελίας για κάθε αριστερό.

Να θυμίσουμε επίσης και την στάση του κ. Μπαλαούρα και των υπολοίπων συντρόφων του κατά την περίοδο της προεδρικής υποψηφιότητας του κ. Σταύρου Δήμα. Τότε κυνηγούσαν έναν προς έναν τους βουλευτές, ακόμη και εκείνους της κυβέρνησης Σαμαρά, για να μην στηρίξουν την υποψηφιότητα. Προφανώς εκείνη την περίοδο η συλλογικότητα δεν ήταν προς το συμφέρον της πατρίδας.

Για πολλοστή φορά επαναλαμβάνω: Η μοναδική υπηρεσία που έχουν προσφέρει αυτοί οι ανίκανοι στην πατρίδα, είναι το ξεμπρόστιασμα της αριστερής ιδεολογίας. Είναι κομμουνιστές, φασίστες, διχαστικοί και ουδεμία σχέση έχουν με την αστική δημοκρατία. Όπως για τον κ. Μπαλαούρα, έτσι και για όλο τον ΣΥΡΙΖΑ η όποια διαφοροποίηση από την άποψη τους είναι καταδικαστέα. Είσαι είτε με εκείνους, είτε με τους άλλους.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Φοβού τις εκλογές και μονιμοποιήσεις φέροντας

Τους τελευταίους δύο μήνες όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σαφές προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας έναντι του Σύριζα με την ψαλίδα να ανοίγει μέρα με την μέρα. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ φέρνει κύμα μονιμοποιήσεων στον δημόσιο τομέα, τη στιγμή που το κράτος αδυνατεί να στηρίξει τέτοιου είδους μικροπολιτικές αποφάσεις ιδεοληπτικού παραληρήματος. Η κυβέρνηση φοβάται το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, κάτι που φαντάζει πιο πιθανό από ποτέ και προκηρύσσει μονιμοποιήσεις για να ξεγελάσει για πολλοστή φορά τους Έλληνες πολίτες.

Την ώρα που η κοινωνία βρίσκεται στο παρά πέντε των εκλογών η κυβέρνηση βρίσκεται στο και πέντε των μονιμοποιήσεων. Πρέπει να αναλογιστεί κανείς το ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό κόστος αυτών των προσλήψεων. Η κυβέρνηση για ακόμα μια αφορά προσπαθεί να εξαπατήσει και να χειραγωγήσει τον ελληνικό λαό προς μια κατεύθυνση μεταπολιτευτικού νεποτισμού του τύπου «Ψήφισε με και θα διορίσω το παιδί σου».

Έπειτα, ποιος θα αναλάβει το οικονομικό κόστος αυτών των μόνιμων προσλήψεων τη στιγμή που το κράτος αδυνατεί να τις καλύψει; Δυστυχώς, για ακόμα μια φορά ο ιδιωτικός τομέας θα αναγκαστεί να συμβάλλει στην κάλυψη του μελλοντικού δημοσιονομικού κενού με την αύξηση των εισφορών σε ένα κράτος που συνθλίβει καθημερινά την ιδιωτική πρωτοβουλία. Αντί, η κυβέρνηση να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ισχυρό ιδιωτικό τομέα, ανοίγοντας θέσεις εργασίας, οι οποίες με τη σειρά τους θα φέρουν κέρδη στο κράτος, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ενισχύσει τις δημόσιες δαπάνες και να καταστρέψει την ιδιωτική οικονομία.

Αυτός ο «νέος» σαραντάρης πολιτικός εκπροσωπεί το πιο παλιό, ανήθικο, σάπιο και καταστρεπτικό «σκεπτικό» της μεταπολιτευτικής εποχής που μας οδήγησε στην κρίση του σήμερα. Πόσο γλυκιά είναι η καρέκλα κύριε Τσίπρα; Έχετε άρα επίγνωση των αποφάσεων σας; Μάλλον όχι… γιατί αν είχατε δεν θα ασπαζόσασταν τον κομμουνισμό.

ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΠΑ (a.pappa@conservativegreece.com)