Τολμήστε επιτέλους…

Δυστυχώς στην χώρα μας, εξακολουθεί να κυριαρχεί η ιδεολογική τρομοκρατία της αριστεράς. Αν και περίμενα λόγω της διακυβέρνησης από την αριστερά του κ. Τσίπρα να πάψει επιτέλους να υφίσταται αυτή η ανισότητα, με απογοήτευση παρατηρώ ότι έχουν αλλάξει ελάχιστα πράγματα.

Μόνο τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας αν παρατηρήσει κανείς, θα αντιληφθεί αμέσως αυτό που λέω. Η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ δημοσίευσε ερωτηματολόγιο, στο οποίο μεταξύ άλλων παράνομων δραστηριοτήτων, ρωτούσε εάν έχουν συμμετάσχει οι ερωτηθέντες σε οργανωμένη ληστεία σούπερ μάρκετ! Κι όμως δεν υπήρξε καμία, μα καμία αντίδραση!

Από την άλλη, μέλος της ΟΝΝΕΔ «τόλμησε» να ειρωνευτεί και να καυτηριάσει την απαράδεκτη και σεξιστική δήλωση της Σίας Αναγνωστοπούλου μέσω του twitter. Το αποτέλεσμα; Ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε και η ΟΝΝΕΔ αποφάσισε να παραπέμψει στο πειθαρχικό το μέλος της! Καμία στήριξη, καμία βοήθεια στον δικό τους άνθρωπο. Φυσικά το ίδιο συνέβη και από την ηγεσία της ΝΔ, η οποία όπως πάντα φοβισμένη εξέθεσε τον νεαρό, μην τυχόν και θιχτούν οι «αγωνιστές της αριστεράς».

Σήμερα ο Π/Θ της χώρας εγκαινίασε μόνιμη έκθεση προς τιμήν του Νίκου Μπελογιάννη. Μόνιμη έκθεση που πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος για να τιμάται ο σφαγέας των προγόνων του. Διότι η αλήθεια, η οποία δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο, είναι ότι ο Μπελογιάννης ήταν συμμορίτης, κομμουνιστής που έσφαζε Έλληνες. Κι όμως καμία αντίδραση! Μην τυχόν και μας πουν δεξιούς!

Η αντιπολίτευση θα έπρεπε να έχει εκμεταλλευτεί στο απόλυτο την ιστορική ευκαιρία που της δίνει η αριστερά σήμερα και να σπάσει μία και καλή την τρομοκρατία που υπάρχει στην πατρίδα εδώ και δεκαετίες. Αντί αυτού, λειτουργεί φοβικά, πετώντας την τεράστια ευκαιρία που της δίνεται. Την στιγμή που όλος ο δυτικός κόσμος στρέφεται στον συντηρητισμό και την δεξιά, στην Ελλάδα ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους προς το κέντρο!

Τελικώς, η αντιπολίτευση του τόπου παρουσιάζεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Θα πρέπει όμως να γνωρίζει ότι κάθε στρατηγικό λάθος της, οδηγεί την χώρα όλο και πιο κοντά στον γκρεμό. Οι ευθύνες βαραίνουν πλέον κι εκείνην.

Υ.Γ. Ο απλός πρόεδρος από τον ηγέτη ξεχωρίζουν κυρίως για το θάρρος τους και την «μαγκιά» να υπερασπίζονται τους δικούς τους ανθρώπους στα δύσκολα. «Μακάρι να είχαμε δέκα Παπασταύρου»….

Υ.Γ. Δεν τιμώ, δεν σέβομαι κανέναν αγώνα της αριστεράς.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Η πουτάνα του Νότου και ο τιμωρός

«Οι πουτάνες του Νότου να αντιδράσουμε»…. Τάδε έφη η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου σε απάντησή της στην περιώνυμη φράση του Ντάισεμπλουμ, ο οποίος παρεμπιπτόντως, ουδέποτε ανέφερε την σχετική κακιά λεξούλα. Η Σία όμως έτσι εξέλαβε το «γυναίκες» του Ολλανδού και με τον ήπιο και προπάντων δημοκρατικό λόγο που χαρακτηρίζει ασφαλώς την Αριστερά, εβάφτισε όλες τις γυναίκες πουτάνες.

Θα ανέμενε κανείς να εθίγετο σφόδρα ο Ντάισεμπλουμ, για παρερμηνεία της δηλώσεώς του και να έβαζε στην θέση της την υπερευαίσθητη Σία. Κι όμως… ο κύριος αυτός δεν προσεβλήθη, ως θα έδει.

Αντιθέτως, εθίγη βάναυσα, ως φαίνεται ένας άλλος κύριος, κάτοικος Ελλάδος που τυγχάνει και Πρόεδρος της οργάνωσης νέων της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Μάλιστα ο εν λόγω, δεν προσεβλήθη από την δήλωση της Σίας. Καθόλου. Αλλά για την πληρωμένη και εν είδη αστεϊσμού απάντηση στην δήλωση αυτή από κάποιον κομματικό τύπο, υπηρετούντα στην ΟΝΝΕΔ, ο οποίος μέσω τουίτερ απεφάνθη ορθώς πως (επί λέξει) «η Αναγνωστοπούλου πιο εύκολα θα περνούσε για τσατσά  παρά για πουτάνα» !

Τώρα βέβαια, θα μου αντιτείνει κάποιος πως μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ηπιότερη η έκφραση, όμως εάν συνυπολογίσεις το γεγονός πως η τσατσά είναι υψηλόβαθμον στέλεχος της επιχείρησης και συνεπώς έχει σίγουρα περάσει από την εμπειρία του χαμηλόβαθμου, τελικώς ίσως και να είναι σκληρή!

Προφανώς έτσι θα σκέφτηκε και ο κύριος Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού και της ορθότητος (καθόσον δεν είμαστε και βλάχοι οι φιλελεύθεροι) προέβη εις την άμεσον «παραίτηση» του βδελυρού νεανίσκου κατακεραυνώνοντας τον δυστυχή με μία ανακοίνωση, που θα ταίριαζε επιτυχώς και για κάποιον που θα διένειμε μυστικά του στρατού στους Τούρκους (!) : «η ΟΝΝΕΔ έχει αποδείξει ότι είναι απέναντι σε ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ και ΣΕΞΙΣΤΙΚΕΣ απόψεις και ως εκ τούτου η παραίτησή του από την θέση (μπλα μπλα..) και (μπλα μπλα…) ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΟΝΝΕΔ» !!!

Τέτοια λύσσα με την τσατσά ο Πρόεδρος!! Σε σημείο δηλαδή που αρχίζει κάποιος ν´ αναρωτιέται μήπως έχει κάνα απωθημένο από μικρός, εάν πήγαινε βόλτες στις ευαγείς επιχειρήσεις!! Πέραν δε του όποιου απωθημένου, που δεν γνωρίζουμε κιόλας εάν υφίσταται, αυτό που σίγουρα αποδεικνύεται από την ανακοίνωση είναι ότι έχει μαύρα μεσάνυχτα και δεν γνωρίζει καθόλου την σημασία των εννοιών που χρησιμοποιεί, δηλαδή του ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ και του ΣΕΞΙΣΜΟΥ.

Το όλον γεγονός θα μου περνούσε παντελώς απαρατήρητον, εάν δεν μου τριβέλιζε το μυαλό η αντιστοίχιση: εάν στην θέση του ευερέθιστου προέδρου της ΟΝΝΕΔ τοποθετήσουμε τον Πρόεδρό του (που ασφαλώς δεν γίνεται τίποτε ερήμην του) και στην θέση του δύσμοιρου τουιτερά, χιλιάδες άλλους που, αν και ευγενείς πολίτες, χάρηκαν και γέλασαν με την απάντηση του «κατηγορουμένου» στην Σία, δεν παρατηρείτε ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; Εν ολίγοις, μας θέλετε κύριε Πρόεδρε μαζί σας στον αγώνα που διεξάγετε κατά της Αριστεράς (ναι, είναι Αριστερά!) ή θα διαγράψετε κι εμάς επειδή υποστηρίξαμε τον δόλιο οννεδίτη και γράψαμε μάλιστα χειρότερα τουίτ για την Σία;

Διερωτώμαι πολλάκις κι όχι μόνον επ ´ ευκαιρία του ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ γεγονότος, εάν η ηγετική ομάδα της παράταξης έχει καταλάβει ποιοι κυβερνούν τον τόπο, πόσο απόλυτα αδίστακτοι είναι και πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται. Μιλάμε για «ανθρώπους» (τα εισαγωγικά τα εννοώ) που προήγαγαν σε διευθυντή του κομματικού ραδιοφώνου τους άτομο, που μέσα σε μία φράση του από μικροφώνου σε εκπομπή, χαρακτήρισε δις τον Αντώνη Σαμαρά ΜΑΛΑΚΑ! Σοβαρά όχι για πλάκα!

Αυτούς τους τύπους θα τους αντιμετωπίσετε στέλνοντας στο Πειθαρχικό στελέχη δικά σας, που κάνανε πλάκα στο τουίτερ στιγματίζοντας επί της ουσίας τις απαράδεκτες δηλώσεις στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχει συναίσθηση στην συντηρητική παράταξη του τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα;

Ηχεί ήδη στα ταλαιπωρημένα μου από τους πολιτικώς όρθους ώτα μου το χιλιοειπωμένο ερώτημα: μα, θα πέσουμε στο επίπεδό τους;; Όχι ! Το επίπεδο άπαξ και κατακτάται δεν δύναται να πέσει κύριοι. Όπλα χρησιμοποιείς. Όσα εχεις. Όταν κινδυνεύει η Πατρίδα τέτοιες ερωτήσεις περί επιπέδου απλώς «μυρίζουν» φόβο. Όποιος όμως φοβάται καλόν είναι να αποχωρεί…

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Παρ´το δεξιά…

Αλήθεια όταν λέμε ‘Μένουμε Ευρώπη’ ποια Ευρώπη εννοούμε; Την Ευρώπη της πολιτικής ορθότητας των 90ς ή αυτήν της Εθνικής ταυτότητας του 2017;

Πριν δώδεκα χρόνια ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Οττάβα, Brian C. Anderson, προέβλεπε ότι στο κοντινό μέλλον ένα κίνημα της Αντισυμβατικής Δεξιάς θα σάρωνε τα στερεότυπα που είχε επιβάλλει στο δημόσιο λόγο η συμμαχία αριστερών και φιλελεύθερων. Στο βιβλίο του South Park Conservatives: The Revolt Against Liberal Media Bias ανέλυσε πως τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως τα κανάλια και οι εφημερίδες είχαν δημιουργήσει μια ιδιότυπη αστυνομία σκέψης. Την αστυνομία της πολιτικής ορθότητας.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι Δεξιοί στρέφονταν όλο και περισσότερο στις νέες μορφές ενημέρωσης όπως το διαδίκτυο. Ένα διαδίκτυο που τότε δεν είχε καν youtube ή twitter και δεν είχε τη σημερινή απήχηση. Εκεί οι Συντηρητικοί ψηφοφόροι μπορούσαν να συζητήσουν και να πουν τις απόψεις τους για θέματα ταμπού όπως η λαθρομετανάστευση και ο φεμινισμός. Χωρίς λογοκρισία. Και κυρίως χωρίς κάποιος να τους χαρακτηρίσει ρατσιστές ή σεξιστές.

Η Συντηρητική Δεξιά δεν είχε πει την τελευταία λέξη και σύντομα θα έκανε τη δυναμική εμφάνιση της. Οι νέες μορφές ενημέρωσης θα έσπαγαν τελικά τα δεσμά του φιλελεύθερου καθωσπρεπισμού. Ήδη οι νέοι που από τη φύση τους στρέφονται ενάντια στο κατεστημένο, ήταν στο πλευρό της. Ένα κατεστημένο που τη συγκεκριμένη εποχή εκπροσωπούσε η πολιτική ορθότητα που είχε επιβάλλει στη δημόσια ζωή η συνεργασία αριστερών και φιλελεύθερων. Οι παραδοσιακοί Δεξιοί έστω και με αντισυμβατικό πολιτικό λόγο θα έρχονταν ξανά στο προσκήνιο. Μιας και η δύναμη τους προέρχονταν από την υπεροχή και την λογική των επιχειρημάτων και των θέσεων τους.

Δεν ξέρουμε αν ο Brian C. Anderson το 2005 φαντάζονταν ότι κάποιος σαν τον Τραμπ θα γίνονταν Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατάφερε πάντως να προβλέψει ότι η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας θα οδηγούσε σε ένα κίνημα αντισυμβατικής και ριζοσπαστικής Δεξιάς. Ένα κίνημα που θα κυριαρχούσε και που όντως κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στη Δύση.

Στην χώρα μας δυστυχώς για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας αδυνατούν να αντιληφθούν τη στροφή προς Δεξιά που σαρώνει τις Δυτικές κοινωνίες. Μια στροφή προς τα Δεξιά που δονεί και τον Ελληνικό λαό. Μια στροφή προς τα Δεξιά που όσο δεν την κάνει η Συντηρητική Παράταξη, άλλο τόσο θα μεγαλώνουν και τα εμπόδια που θα βρει όταν έρθει ξανά στην εξουσία.

Στην εποχή της κατάρρευσης της πολιτικής κορεκτίλας, στην Ελλάδα διαγράφονται νέα στελέχη επειδή τόλμησαν να γράψουν ένα αιχμηρό tweet κατά της πιο ανίκανης κυβέρνησης όλων των εποχών. Μπορεί η αριστερά μας να πορεύεται ακόμα με όρους ψυχρού πολέμου, αλλά δυστυχώς και η Δεξιά μας είναι κολλημένη στους πολιτικούς καθωσπρεπισμούς των 90ς.

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Το “μακάριο καρτέλ” – Η θεσμοθέτηση του ανεύθυνου και ο βδελυρός Χατζηπετρής

Α. Η πρώτη φαύλη απόκλιση

Λίγο πριν την δημοσιονομική καταιγίδα, τον Μάιο του 2009, ο νομικός κόσμος της χώρας σύσσωμος καυτηρίαζε, δια των θεωρητικών του, το «ανήθικο προνόμιο» των υπουργών (Ν. Αλιβιζάτος στην «Καθημερινή» της 10.5.2009 και της 7.6.2009) που έχουν συστήσει τα κόμματα της χώρας μας, με αποτέλεσμα ασυλούχοι υπουργοί και βουλευτές να μπορούν να παρανομούν αζημίως δι’ εαυτούς. Οι «ακρότητες των ελληνικών ρυθμίσεων» στιγματίστηκαν ως «φαύλη απόκλιση από τις αρχές της δημοκρατικής κοινωνίας» (Γ. Κασιμάτης στην «Ελευθεροτυπία» της 17.5.2009).

Το Σύνταγμα της Ελλάδος (άρθρο 86) απονέμει στη Βουλή το αποκλειστικό δικαίωμα να ασκεί δίωξη εναντίον υπουργών για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Το εν λόγω δικαίωμα της Βουλής αποσβέννυται με τη λήξη της δεύτερης τακτικής συνόδου της επομένης του αδικήματος βουλευτικής περιόδου. Πρόκειται για τη λεγόμενη «αποσβεστική προθεσμία», η οποία συντέμνει το χρονικό διάστημα εντός του οποίου η Βουλή μπορεί να διώξει υπουργούς.

Παράλληλα με την αποσβεστική προθεσμία, ο ισχύων νόμος περί ευθύνης υπουργών (Ν. 3126/2003) ορίζει ότι η παραγραφή των υπουργικών πλημμελημάτων ή κακουργημάτων συμπληρώνεται μετά την πάροδο πέντε ετών από την τέλεσή τους.

Το Σύνταγμα προβλέπει, εξ άλλου, ότι τα υπουργικά αδικήματα εκδικάζονται από Ειδικό Δικαστήριο που συγκροτείται από επτά μέλη του Αρείου Πάγου και έξι μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ την εισαγγελική αρχή εκπροσωπεί μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου.

Η Αναθεωρητική Βουλή του 2001 (Εισηγητική Έκθεση της πρότασης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την αναθεώρηση, ό.π. Επανέκδοση Απρίλιος 2000, από το τμήμα εκδόσεων της Βουλής των Ελλήνων) ενέμεινε στο ειδικό καθεστώς της ποινικής ευθύνης των υπουργών

Τα μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας θεώρησαν, μάλιστα, αναγκαίο να ενισχύσουν τον προστατευτικό χαρακτήρα των υπουργικών ρυθμίσεων, αξιώνοντας απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των βουλευτών (και όχι μόνον των παρόντων) για την ποινική δίωξη υπουργού.

Β. Η δεύτερη φαύλη απόκλιση

Ακολούθησε ο νόμος 3126/2003, ο οποίος προέβλεψε -για πρώτη φορά- την υπαγωγή των μη υπουργών συμμετόχων στα κοινά δικαστήρια οσάκις η Βουλή αποφασίζει να μη διώξει τον υπουργό. Η παράδοξη αυτή ρύθμιση ενίσχυσε την εντύπωση της προνομιακής μεταχείρισης των υπουργών, αφού εγκαινίασε την “κραυγαλέα ανισότητα – αδικία της δίωξης του συμμετόχου με τον υπουργό να «επιχαίρει» σε απόσταση ασφαλείας” (Ν. Ανδρουλάκης, Γύρω από την ποινική ευθύνη των υπουργών, 1989, σελ. 86).

Γ. Η τρίτη φαύλη απόκλιση

 Την αντίληψη περί ανήθικων υπουργικών προνομίων εμπέδωσε η πλειοψηφία της Ολομελείας του Αρείου Πάγου με την απόφαση 8/2008:

Η σύντομη παραγραφή των υπουργικών αδικημάτων ισχύει, κατά τον Άρειον Πάγο, μόνο για τον υπουργό και όχι για τους απλούς πολίτες – συμμετόχους στο έγκλημα που αυτός κατηγορήθηκε ότι διέπραξε. Η απόφαση αυτή, που εκδόθηκε στην πολύκροτη υπόθεση της ΔΕΚΑ Α. Ε. και υιοθέτησε τις απόψεις του τότε εισαγγελέως της έδρας Γ. Σανιδά, μεταμόρφωσε την παραγραφή από θεσμό που αφορά την πράξη -και όχι τον αυτουργό της- σε εγωιστικό προνόμιο του υπουργού.

Δ. Η τέταρτη φαύλη απόκλιση από τον Ν. 3601/2007 δια του Ν. 4021/2011

Παραθέτω  άνευ σχολιασμού:

Άρθρο 4

Μετά το άρθρο 63 προστίθενται νέα άρθρα 63Α, 63Β, 63Γ, 63Δ, 63Ε, 63ΣΤ, 63Ζ, ως εξής:

Άρθρο 63Ζ

Αποζημίωση

Αν κάποιος μέτοχος ή πιστωτής πιστωτικού ιδρύματος θεωρήσει ότι, ως συνέπεια της εφαρμογής ενός μέτρου εξυγίανσης από τα προβλεπόμενα στα άρθρα 63Β έως 63Ε, η οικονομική του θέση έχει επιδεινωθεί σε σχέση με αυτή στην οποία θα βρισκόταν εάν το πιστωτικό ίδρυ­μα ετίθετο άμεσα σε ειδική εκκαθάριση πριν από την ε­φαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, ο εν λόγω μέτοχος ή πι­στωτής δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση από το Δημό­σιο ύψους τέτοιου που να τον αποκαθιστά στη θέση που θα είχε αν γινόταν απευθείας ειδική εκκαθάριση.

Για την εκτίμηση της οικονομικής κατάστασης του ιδρύματος πριν από την εφαρμογή των μέτρων εξυγίανσης, προκει­μένου να αξιολογηθεί εάν υπήρξε πράγματι χειροτέρευ­ση θέσης, λαμβάνονται υπόψη η έκθεση ή οι εκθέσεις α­ποτίμησης της παραγράφου 4 του άρθρου 63Δ και αφαι­ρείται κάθε ποσό κρατικής ενίσχυσης ή ενίσχυσης από κεντρική τράπεζα που τυχόν έχει λάβει το πιστωτικό ί­δρυμα»

Ε. Η πέμπτη φαύλη απόκλιση από τον Ν. 3601/2007 δια του Ν. 4021/2011

Παραθέτω άνευ σχολιασμού:

 Άρθρο 6

Το άρθρο 69 του ν. 3601/2007 αντικαθίσταται ως εξής:

«Άρθρο 69

Επιμέτρηση – Είσπραξη προστίμων – Δημοσιοποίηση αποφάσεων της Τράπεζας της Ελλάδος περί επιβολής κυρώσεων – Αστική ευθύνη του προσωπικού της Τράπεζας της Ελλάδος

 1….

  1. ….
  2. …..
  1. Ο Διοικητής, οι Υποδιοικητές, τα μέλη συλλογικών οργάνων και το εν γένει προσωπικό της Τράπεζας της Ελλάδος δεν ευθύνονται αστικά έναντι τρίτων για πρά­ξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση των καθηκόντων τους εντός των κατά τον παρόντα νόμο αρμοδιοτήτων τους, καθώς επίσης εντός των λοιπών αρμοδιοτήτων τις οποίες ασκεί η Τράπεζα της Ελλάδος κατ’ ανάθεση δη­μόσιας εξουσίας, εκτός εάν τα υπαίτια πρόσωπα βαρύ­νονται με βαρειά αμέλεια ή δόλο.»

ΣΤ. Φόβοι επέλευσης της έκτης (και τελευταίας) απόκλισης

Διαπιστώνει – πλέον – και ο μη νομικός αναγνώστης την διαρκή ενσυνείδητη άμβλυνση επι το ηπιότερον του νομικού πλαισίου ευθύνης των φορέων της εκτελεστικης εξουσίας, αλλά και της τραπεζικής λειτουργίας

 Η  επιχείρηση αυτή ξεκίνησε το 2001 και ολοκληρώθηκε το 2011, έτυχε δε της εγκρίσεως των τεσσάρων πέμπτων (4/5) του εκάστοτε νομοθετικού οργάνου.

 Το εκπληκτικό είναι ότι τέκτων των παραπάνω νομοθετικών κειμένων είναι ο διατελέσας βασικός εισηγητής (Συνταγματική αναθεώρηση 2001) και Υπουργός Οικονομικών (κατά την εισαγωγή προς ψήφιση του Ν, 4021/2011) αξιότιμος κ. Ευάγγελος Βενιζέλος!

 Ο ίδιος κ. Ευαγγέλος Βενιζέλος, που κατακεραυνώνει συστηματικά την πολιτεία του “διεθνώς δακτυλοδεικτούμενου”  κ. Γιάνη Βαρουφάκη (η έκφραση δική του, http://www.news.gr/politikh/esoterikh-politikh/article/213370/venizelos-o-varoyfakhs-einai-daktylodeiktoymen.html), του οποίου Βαρουφάκη η όποια ποινική ευθύνη εξαλείφεται  με την λήξη των εργασιών της τακτικής συνόδου της Βουλής το καλοκαίρι του 2017, με Προεδρικό διάταγµα που θα υπογράψει ο Πρόεδρος της Δηµοκρατίας και θα θυροκολληθεί !!

Ευλόγως, έτσι, φοβούνται κάποιοι ότι την έκτη και τελευταία απόκλιση από την δημοκρατική λειτουργία θα επιβάλλει ο Λαός, παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια του.

 Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και το κορυφαίο καθήκον της εν δυνάμει προσδοκώμενης διακυβέρνησης Μητσοτάκη: Η προάσπιση και διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης εντός των θετών συνταγματικών πλαισίων.

Διαφορετικά, θα “την πληρώσει” ο βδελυρός κακούργος Χατζηπετρής του γνωστού άσματος.

ΚΗΝΣΩΡ

Περί απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων

Ο Δημόσιος Τομέας επί πολλά χρόνια με ευθύνη απασών των Κυβερνήσεων υπολειτουργούσε. Την περίοδο που διάγουμε τα τελευταία δύο έτη κυριολεκτικώς δεν λειτουργεί. Ευρίσκεται και υπάρχει μόνον για να καταναλώνει τα χρήματα που του προσφέρονται από τον έτερο Τομέα, αυτόν της Ιδιωτικής Οικονομίας. Λύνεται το πρόβλημα απολύοντας μονομιάς έναν μεγάλο αριθμό υπαλλήλων υπηρετούντων στο Δημόσιο; Όχι, απαντώ ευθέως!
Το πρόβλημα της δυσχερούς και δυσκίνητης λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης δεν λύνεται με απολύσεις, αφού απλώς θα πρέπει ολιγότεροι άνθρωποι να κάνουν τις ίδιες πάμπολλες και πολυποίκιλες εργασίες που προβλέπονται από τα χιλιάδες διατάγματα, εγκυκλίους, ΚΥΑ κλπ! Επομένως, πρώτα θα πρέπει η νέα Κυβέρνηση να ξεδιαλύνει το νομοθετικό τοπίο (μην το νομίζετε εύκολο, εδώ μέχρι 4 χρόνια δεν γνώριζε η Διοίκηση πόσους υπαλλήλους έχει ούτε και συνταξιούχους!) οπότε να αφαιρεθούν εργασίες, που ακριβώς εφευρέθηκαν για να προσλαμβάνουν, ούτως ώστε τελικά να αποχωρήσουν όσοι περισσεύουν!

Ποιο πρόβλημα λύνεται με την δια του γορδίου δεσμού μάχαιραν της απόλυσης; Ασφαλώς, θα πει κάποιος, ένα μεγάλο μέρος του δημοσιονομικού κόστους, μιας και δεν θα τους πληρώνει το Κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Ορθόν. Μήπως όμως στη φάση που ευρισκόμεθα σήμερα υπάρχει περίπτωση τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν από μία τέτοια κίνηση να υπερκεράσουν ενδεχομένως το όποιο θετικό του εγχειρήματος;

Καταρχάς οι απολυμένοι από τον Δημόσιο Τομέα θα επιβαρύνουν επί πολλά έτη τον λογαριασμό του επιδόματος ανεργίας και τελικά θα καταστούν μακροχρόνια άνεργοι αφού ο ήδη διαλυμένος Ιδιωτικός Τομέας δεν θα μπορέσει σε καμία περίπτωση να τους απορροφήσει. Η μεγάλη ευκαιρία για μια τέτοια κίνηση χάθηκε το 2010, όπου ακόμη υπήρχε ζωντανός και ακμαίος ιδιωτικός τομέας, που θα μπορούσε ευκολότερα να προσφέρει εργασία σε μεγάλη μερίδα όσων απολύοντο από το Δημόσιο.

Έπειτα, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι σήμερα μάλλον οι μοναδικοί που ακόμη εξοφλούν και καμιά δόση για το στεγαστικό που πήραν κάποτε. Αντιλαμβανόμεθα όλοι τι θα συμβεί με μία ξαφνική απόλυση: προφανώς θα αποτελέσει την τελευταία σταγόνα στην καρδάρα των κόκκινων δανείων με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα!

Για να μην μιλήσω βεβαίως και για το γεγονός ότι όντες πλέον ανασφάλιστοι, θα προστεθούν ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ στην μακρά λίστα όσων περιθάλπτει με το αίμα του κυριολεκτικώς ο ιδιωτικός υπάλληλος!
Τα ανωτέρω είναι απλά, μα σημαντικά μαθηματικά προβλήματα. Είμαι δε βέβαιος πως τα έχουν κατά νου οι επαΐοντες της από δω πλευράς εξ ου και δυσκολεύονται να υποσχεθούν γενικώς απολύσεις και ομιλούν μόνο και σωστά για αξιολογήσεις. Δεν είναι δηλαδή, πιστεύω, μόνο ζήτημα μικροπολιτικής. Άλλωστε γιατί να είναι, εφόσον ούτως ή άλλως δεν αποτελεί δεξαμενή ψηφοφόρων για τη συντηρητική παράταξη το Δημόσιο ΣΗΜΕΡΑ.

Ας μην γελιόμαστε: τούτη την ώρα το μεγαλύτερο πρόβλημα, οικονομικό και κοινωνικό, που θα κληθεί να διαχειριστεί ως Πρωθυπουργός ο κύριος Μητσοτάκης είναι ασφαλώς ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ. Απόλυτα δυσεπίλυτο με πολλές συνιστώσες κάποιες εκ των οποίων αναγκαστικώς θα βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά.

Έπεται αυτό των ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ, καθόσον χωρίς τραπεζικό σύστημα δεν υπάρχει καμία περίπτωση ελεύσεως επενδύσεων κι ωσαύτως καμία περίπτωση ανάταξης της Οικονομίας, καμία περίπτωση ευρέσεως εργασίας, καμία συνεπώς περίπτωση να λυθεί το πρώτο πρόβλημα!

Το Δημόσιο και οι υπηρετούντες σ αυτό αποτελούν διαχρονική χαίνουσα πληγή, χρήζουσα ασφαλώς αμέσου αντιμετωπίσεως κι είμαι απολύτως βέβαιος πως ο κύριος Μητσοτάκης θα επιληφθεί με σύνεση και προσοχή κατά την διάρκεια της πολυετούς – θέλω να ελπίζω- θητείας του.

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)