Η χώρα των Τρολ

Η πορεία του Δούρειου Ίππου στην Τροία, Giovanni Domenico Tiepolo, 1760, The National Gallery, London UK

Ίσως η μεγαλύτερη αιτία της κρίσης ήταν η απροθυμία των Ελλήνων να δουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη και να αντιμετωπίσουν αυτά που δεν τους άρεσαν. Αυτή η μαζική ψύχωση των συμπατριωτών μας οδήγησε σε ένα κύμα οργής που έβαλε τα πολιτικά τέρατα στον δημόσιο διάλογο. Ένα κίνημα λαϊκισμού που από τα σχόλια στο φέισμπουκ και την πλατεία των αγανακτισμένων έκανε Υπουργό ακόμα και τον Κώστα Ζουράρι. Έναν άνθρωπο για τον οποίο το τρολάρισμα είναι στάση ζωής.

Εκεί που οι άλλοι λαοί αντιμετώπισαν την κρίση με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα, οι Έλληνες προτιμήσαμε την οργή και το χαβαλέ. Όσοι βγήκαν μπροστά και είπαν την αλήθεια, είτε λοιδορήθηκαν είτε κατηγορήθηκαν ως προδότες. Αντί σαν πολίτες να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ρίξαμε το φταίξιμο σε κάθε είδους φανταστικό ή μη εχθρό.

Τα χρόνια του μνημονίου το τρολάρισμα έγινε η Ελληνική κοσμοαντίληψη των πραγμάτων. Μας αρκούσε κάποιος να κοροϊδεύει την όποια σοβαρή προσπάθεια εξόδου από την κρίση για να τον στηρίξουμε. Ακόμα και αν βλέπαμε ότι οι μαγικές λύσεις όπως οι Γερμανικές Αποζημιώσεις και ο Εκβιασμός των Ευρωπαίων δεν είχαν επαφή με την πραγματικότητα.

Έτσι λοιπόν τα τρολ κυριάρχησαν στο δημόσιο λόγο. Αργήσαμε βέβαια να καταλάβουμε ότι επί της ουσίας τρόλαραν εμάς τους ίδιους. Ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε το λαό μας να πει ένα ‘περήφανο όχι’ για να το κάνει σε ένα βράδυ ναι. Ο Πάνος Καμμένος με τα ωραία κοντομάνικα “Greece is not for sale” χάρισε παρακαλώντας το Αιγαίο στο ΝΑΤΟ. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος θα έδινε πάλι την Ελλάδα στους Έλληνες, αρκεί να μάθαιναν τον ύμνο της Ναζιστικής Γερμανίας. Ακόμη και ο Αρτέμης Σώρρας με τα 600 δις δεν είναι τίποτα περισσότερο από άλλο ένα τρολ. Ένα τρολ που σκαρφίστηκε το πιο κωμικό αφήγημα και κατάφερε να επεκταθεί σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

To τρολάρισμα πλέον είναι το όραμα των Ελλήνων του 21ου αιώνα. Ποιος ο λόγος για δυνατό βιογραφικό όταν το τρολάρισμα μπορεί να σε κάνει παρουσιάστρια στην ΕΡΤ, μετακλητό στο Μαξίμου ή να σε στείλει ακόμα και στη Κούβα δίπλα στον Πρωθυπουργό;

Ακόμα και οι τρομοκράτες μας δεν έμειναν έξω από το χορό. Κάποτε έστελναν στην Ελευθεροτυπία βαρετές προκηρύξεις με ξύλινη γλώσσα μετά από κάθε χτύπημα που συνήθως δεν διάβαζε κανείς. Σήμερα στέλνουν βόμβες μέσω ταχυδρομείου και βάζουν αποστολέα τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Βασίλη Κικίλια…

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)

Άσυλο ανομίας και ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών

Κουκουλοφόροι άνοιξαν το κεφάλι φοιτητή με σιδερένιο λοστό, αφού πρώτα έσπασαν τραπεζάκια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και επιτέθηκαν σε πολλούς φοιτητές. Αυτή είναι είδηση από την Ελλάδα του 2017 και όχι από την Ουγκάντα!

Αυτά συνέβησαν στην Πάτρα, εκεί όπου σπούδασα κι εγώ, στα ίδια τραπεζάκια που μαχόμουν κι εγώ για τις ιδέες μου. Θα μπορούσα να είμαι εγώ στο νοσοκομείο, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε!

Αρωγός στην ανεξέλεγκτη βία των κουκουλοφόρων είναι όπως πάντα, αυτός ο επαίσχυντος θεσμός, το άσυλο ανομίας και ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών. Η αστυνομία ανήμπορη να αντιδράσει παρακολουθεί τραμπούκους να καίνε και να σπάνε την δημόσια περιουσία, παρακολουθεί τραμπούκους να αφαιρούν ζωές! Με συγχωρείτε, αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατία, αυτό είναι φασισμός!

Βεβαίως τεράστιες ευθύνες φέρει ο ίδιος ο Ελληνικός λαός. Να θυμίσω σε όσους έχουν κοντή και επιλεκτική μνήμη ότι ο κακός και ανάλγητος Σαμαράς είχε καταργήσει το άσυλο, είχε διαλύσει καταλήψεις και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα λειτουργούσαν με αξιοπρέπεια. Όση αξιοπρέπεια μπορεί να υπάρχει βεβαίως σε ένα κράτος με την νοοτροπία του Ελληνάρα!

Ο λαός επέλεξε τον κ. Τσίπρα τον Ιανουάριο του 2015, γνωρίζοντας πολύ καλά την άποψη του ίδιου αλλά και των συντρόφων του για το συγκεκριμένο ζήτημα. Την απόφαση του λαού, την πληρώνει τώρα ένα νέο παιδί το οποίο βρίσκεται στο νοσοκομείο επειδή τολμάει να μάχεται για τις ιδέες του. Αυτή είναι η δημοκρατία της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ!

Βεβαίως τεράστιες ευθύνες φέρει κι η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θα έπρεπε αυτήν την στιγμή να βρίσκεται στα κάγκελα, αλλά προς το παρόν δεν έχει υπάρξει ούτε ανακοίνωση επί του θέματος. Προφανώς η αστική ευγένεια που την διακατέχει δεν της επιτρέπει να αντιδράσει όπως αρμόζει στην περίσταση.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Για ποιον αναρχισμό μου μιλάς;

REUTERS/John Kolesidis (GREECE)

«Γνωστοί – άγνωστοι», «μπαχαλάκηδες», «κουκουλοφόροι» και άλλες πολλές λέξεις για να περιγράψουν μια καθημερινή μάστιγα. Πλέον είναι γνωστά τα στέκια τους, τα ορμητήρια τους και οι γιάφκες τους. Έχουν μετατρέψει περιοχές της Αθήνας σε γκέτο όπου ανθίζει το παρεμπόριο και το εμπόριο ναρκωτικών. Και απλά όταν βαριούνται καίνε κανένα λεωφορείο να περάσει η ώρα.

Είναι αυτοί που προστατεύουν τους μετανάστες και δέρνουν όλους τους υπόλοιπους καίγοντας σύμβολα όπως η ελληνική σημαία και θεωρούν ότι η δικιά τους βία είναι ανώτερη από την βία αυτών που δέρνουν τους μετανάστες και φορούν τα αντίστοιχα σύμβολα. Σου έχω νέα! Η βία είναι βία! Δεν διαφέρει το χέρι που θα την ασκήσει. Είναι κατακριτέα όπως και να χει και αυτός που την ασκεί είναι κατάπτυστος.

Τελικά όμως οι «μπαχαλάκηδες» είναι αναρχικοί; Το κομμάτι εκείνο που γνωρίζει τη θεωρία της αναρχίας, ξέρει τι ακριβώς πρεσβεύει και γενικότερα από πού κρατάει η σκούφια της και παρόλα αυτά το ασπάζεται είναι πολύ μικρό. Είναι αυτοί που μπορούν για παράδειγμα να σου πουν τις διαφορές ανάμεσα στον αναρχοατομισμό, τον αναρχοκουμουνισμό και τον αναρχοκαπιταλισμό (ω ναι υπάρχει και αυτός!) ή μπορούν να σου αναλύσουν τις θεωρίες του Μπακούνιν και του Προυντόν. Θα μιλήσουν για ταξική πάλη, θα πουν για την αναγκαιότητα της καταστροφής του καπιταλιστικού συστήματος μέσω της οδομαχίας και μετά θα συνεχίσουν την παρασιτική ζωή τους μέσα σε κάποια κατάληψη ή κοινόβιο. Σε άλλη περίπτωση θα είναι επιτυχημένοι επαγγελματίες που ο τρόπος ζωής τους δεν θα συνάδει με τα πιστεύω τους. Και οι δύο αυτές κατηγορίες δεν θα σηκωθούν ποτέ για να συμμετέχουν σε κάποια οδομαχία. Αντίθετα θα βάλουν άλλους να πολεμήσουν για την ουτοπία τους και αυτοί θα συνεχίσουν να αερολογούν βάζοντας ιδέες σε άτομα χωρίς κριτική σκέψη.

Και κάπου εδώ δημιουργείται μια πολύ μεγάλη απορία. Γιατί οι αναρχικοί αντιεξουσιαστές, κυρίως πλαισιώνονται από πιτσιρίκια πολλές φορές ανήλικα; Πολύ απλά γιατί ένα πιτσιρίκι μπορείς πολύ εύκολα να το προσηλυτίσεις και να του δημιουργήσεις επιθετικά συναισθήματα απλά προβάλλοντας μια πλασματική εκδοχή της πραγματικότητας. Άλλωστε η εφηβεία είναι η περίοδος εκείνη που αμφισβητούμε τα πάντα και γινόμαστε επιθετικοί χωρίς λόγο. Μια άλλη άποψη είναι ότι παιδιά λιγότερο ψυχικά δυνατά που πάντα ήταν τα θύματα, ξαφνικά βρίσκουν πλάτες να επαναστατήσουν και να βγάλουν στην επιφάνεια την καταπίεση που ένοιωθαν.

Το ζήτημα όμως είναι το εξής: όλοι οι υπόλοιποι τι φταίνε; Τι φταίει αυτός που πάρκαρε το αυτοκίνητό του κάτω από το σπίτι του και το πρωί βρήκε μόνο λαμαρίνες; Τι φταίει ο επιχειρηματίας που έφτυσε αίμα για να φτιάξει ένα μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά στην καλύτερη περίπτωση το βρήκε άδειο ή στην χειρότερη καμένο; Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι του καπιταλισμού που τόσο πολύ οι μπαχαλάκηδες αγαπούν να μισούν;

Εν τέλει όλοι αυτοί αποτελούν επίσης μια τρομοκρατική οργάνωση πολύ πιο επικίνδυνη από όλες τις άλλες, πολύ απλά γιατί ενώ επιβάλλονται με την βία και κρύβονται πίσω από μάσκες και μέσα στον όχλο (όπως όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις), οι συγκεκριμένοι δεν έχουν καμία απολύτως ιδεολογία. Δεν πολεμάνε για τίποτα. Λένε ότι κάνουν ταξικό πόλεμο και αγωνίζονται για τους πολίτες αλλά τελικά καταστρέφουν και στέλνουν στη χρεοκοπία αυτούς για τους οποίους πολεμάνε. Νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους και λειτουργούν απλά και μόνο για τις εντυπώσεις.

Για μένα είναι απόλυτα σεβαστό να έχεις μια ιδεολογία, όποια και αν είναι αυτή, αρκεί να μπορείς να την υποστηρίξεις (αν και μια ιδεολογία που προωθεί την βία, εκ φύσεως δεν ανήκει σε μια δημοκρατική κοινωνία). Να ξέρεις τι πιστεύεις και για ποιο λόγο. Να έχεις έστω μια ιδέα τι πρεσβεύει αυτό στο οποίο πιστεύεις. Τότε ναι, έχεις ταυτότητα. Τότε μπορείς να φέρεις επιχειρήματα και να συζητήσεις εποικοδομητικά. Αλλιώς είσαι ένας τραμπούκος που κουβαλάει ένα λοστό και όποιος διαφωνεί του ανοίγεις το κεφάλι. Το ίδιο έκαναν και οι άνθρωποι των σπηλαίων.

Το να έχεις μια μολότοφ στο χέρι ή να πετάς πέτρες τραυματίζοντας αθώους δεν σε κάνει αγωνιστή σε κάνει επικίνδυνο τόσο για την κοινωνία όσο και για την δημοκρατία. Στην ουσία πολεμάνε την ίδια κοινωνία που επιτρέπει την ύπαρξη τους.

Είναι ανεγκέφαλοι. Είναι ανίδεοι. Είναι πρόβατα. Είναι απλά επικίνδυνοι και πρέπει να εξαλειφθούν.

ΦΩΤΗΣ ΛΑΓΟΣ

Η άδικη κριτική

«Μα, αγαπητέ μου φίλε, η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι αυτή που κρατικοποίησε μεγάλες επιχειρήσεις… το ξέχασες;»
Δυστυχώς ένα απρόσμενο τηλεφώνημα διέκοψε την πολύ όμορφη συζήτηση με τον φίλο μου στο καφέ αναγκάζοντάς τον ν’ αποχωρήσει χωρίς να προλάβω να τολμήσω μίαν απάντηση.. Του υπεσχέθην πως θα την έχει εγγράφως όμως.

Όχι, δεν το ξέχασα! Είναι μάλιστα αληθές πως όλο και περισσότερο ακούγεται αυτό, το τελευταίο χρονικό διάστημα, κυρίως σε συζητήσεις όπου ασκείται κριτική στην «κρατικίστικη συνιστώσα» της συντηρητικής παρατάξεως, δηλαδή σε πρόσωπα που κατά την άποψη αυτήν, έχουν ένα παρελθόν φιλοκρατικό, που έχει τις ρίζες του στην δεκαετία του 1970.

Δεν το ξέχασα λοιπόν. Το ερώτημα που εγείρεται είναι όμως τούτο: την εποχή εκείνη που ο Κων. Καραμανλής ελάμβανε τις αποφάσεις περί κρατικοποιήσεων επιχειρήσεων, υπήρχε άραγε άλλος δρόμος, που δεν ακολούθησε εν γνώσει του; Διότι εάν δεν υπήρχε ούτε είχε εμφανιστεί πρακτικά πουθενά στον πλανήτη, τότε η κριτική είναι παντελώς άδικη κι εκτός πάσης λογικής. Είναι σαν να μεμφόμεθα τους Βυζαντινούς που τους πήρε φαλάγγι ο Μωάμεθ, διότι δεν χρησιμοποίησαν τανκς, που όμως δεν είχαν εφευρεθεί!

Ετίθετο καθόλου υπό αμφισβήτηση την δεκαετία του 1970 η κρατική παρέμβαση στην Οικονομία από οποιοδήποτε Κόμμα εξουσίας στην Ελλάδα ου μην αλλά και στην πεπολιτισμένη Δύση; Όχι, δεν ετίθετο! Οι θεωρητικές κατασκευές που είχαν περίπου 20 χρόνια νωρίτερα εμφανισθεί ως εγχειρίδια οικονομικής σκέψης (Μίλτον Φρίντμαν, Φρίντριχ Χάγιεκ, Φον Μίζες, κλπ) αντιμετωπίζονταν από την Διεθνή Πολιτικοοικονομική ελίτ της εποχής ως εντελώς εκτός πραγματικότητας περίπου στα όρια της γραφικότητας! Ποια χώρα της Δύσης προχώρησε τότε σε ιδιωτικοποίηση κρατικού φορέα; Ακριβώς, το μαντέψατε: ΚΑΜΙΑ! Ήταν η εποχή του θριάμβου του «Κεϋνσιανισμού», η εποχή που θεωρούντο ατμομηχανή της Οικονομίας οι κρατικές δαπάνες κι ενισχύσεις!

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αρχές της επομένης, ο Κεϋνσιανισμός, διόλου απροσδόκητα, καταρρέει. Οι αντιφάσεις που είχε συσσωρεύσει στο πέρασμα του χρόνου και κυριότατα τα απίστευτα κρατικά ελλείμματα που δημιούργησε οδηγούν το ίδιο το σύστημα (δηλαδή την αγορά) να τον ξεπεράσει. Μια νέα εποχή ανατέλλει στην Δύση, αυτή των αγορών και συναφώς των ιδιωτικοποιήσεων με πρωτοπόρους τους μεγάλους Ρήγκαν και Θάτσερ. Στα καθ’ ημάς, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πολιτικός με εξαιρετική ενόραση κι ένστικτο, προσπαθεί να ενσταλάξει στην ψυχή των ελλήνων την νέα αυτή πραγματικότητα σε μία Ελλάδα όμως ήδη σοσιαλιστική και αφημένη πλέον στον ιδιότυπο κρατισμό της.

Επομένως, αγαπητέ μου φίλε, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι τότε συνεργάτες του, ακολούθησαν την πεπατημένη οδό απάντων των δυτικών χωρών, γεγονός άλλωστε πολύ λογικό μιας και το Όραμα που είχε ήταν ακριβώς αυτό: να καταστήσει και την Ελλάδα μέρος της τότε ευρωπαικής ελίτ, όπερ και το κατάφερε! Εάν η σημερινή παράταξη έχει στους κόλπους της «κρατιστές» και τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο όρος πλέον, είναι γεγονότα εντελώς άσχετα με το βασικό δήθεν «επιχείρημα».

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (a.papadimitriou@conservativegreece.com)

Βγείτε στην κοινωνία

Κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Κριμαίας τα γεράκια του Πενταγώνου έκπληκτα παρατηρούσαν τους Ρώσους να βρίσκονται συνεχώς ένα βήμα μπροστά από αυτούς. Όταν πέρασε κρίση ανακάλυψαν ότι μια από τις αιτίες αυτής της ανεπάρκειας ήταν ότι βασίστηκαν υπερβολικά στις νέες τεχνολογίες για τη συλλογή και ανάλυση πληροφοριών. Η ηλεκτρονική παρακολούθηση των email και των κινητών είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές μεθόδους κατασκοπίας.

Οι Αμερικάνοι παγιδεύτηκαν σε μια εικονική πραγματικότητα σχετικά με τις προθέσεις των Ρώσων. Μια εικονική πραγματικότητα που έξυπνα οι Ρώσοι δημιούργησαν επιλέγοντας τις πληροφορίες που θα γράφονταν στα email τους και που θα λέγοντας στις τηλεφωνικές τους συνομιλίες. Το αποτέλεσμα ήταν η Αμερικανική πλευρά να βρεθεί προ τετελεσμένων και να αποδεχθεί de facto τις αξιώσεις των Ρώσων της Ουκρανίας.

Οι δυνατότητες που δίνει το διαδίκτυο και οι νέες τεχνολογίες μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε λανθασμένες αποφάσεις εάν δεν εκτιμηθούν σωστά. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν πολύ καλά στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που τα social media έχουν αντικαταστήσει τις παραδοσιακές μεθόδους πολιτικού αγώνα και επαφής με την κοινή γνώμη.

Το twitter και το facebook έχουν δημιουργήσει ένα εικονικό καφενείο. Ένα εικονικό καφενείο στο οποίο οι πολιτικοί δεν αγωνίζονται για να σφίξουν περισσότερα χέρια και να μιλήσουν με περισσότερους ψηφοφόρους, αλλά για να κερδίσουν περισσότερα retweets και likes.

Στον κόσμο των social media η οργή κατά του ΣΥΡΙΖΑ και η αποδοχή της Νέας Δημοκρατίας είναι γεγονός. Δυστυχώς όμως αυτό δεν αποτελεί έναυσμα για περισσότερη εξωστρέφεια και διάλογο με τους ψηφοφόρους. Αλλά οδηγεί σε μια πλασματική εικόνα για το κλίμα που επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία.
Η εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου καθρεπτίζει την κατάρρευση του Σύριζα αλλά αδυνατεί να καταγράψει την καχυποψία μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος προς τη Νέα Δημοκρατία. Ακόμη και των ίδιων των ψηφοφόρων της. Μια καχυποψία που θα μετατραπεί σε αντίδραση και οργή τη μέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ορκιστεί Πρωθυπουργός και θα προσπαθήσει να εφαρμόσει ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις.

Για αυτό λοιπόν τα στελέχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ας σταματήσουν να επαναπαύονται στις διαδικτυακές τους νίκες. Ήρθε η ώρα να βγουν στην κοινωνία. Να περπατήσουν στις γειτονιές. Να συνομιλήσουν και κυρίως να ακούσουν τους ψηφοφόρους τους. Να αντιληφθούν τον παλμό ενός λαού που νιώθει ότι δεν έχει μέλλον και θεωρεί ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι.

Για να μπορέσουν οι μεταρρυθμίσεις να προχωρήσουν η Νέα Δημοκρατία δεν χρειάζεται να κερδίσει μόνο την ψήφο των Ελλήνων. Πρέπει να κερδίσει και την καρδιά τους. Εξάλλου οι συμφωνίες αλήθειας στη ζωή δεν υπογράφονται με likes και retweets, αλλά σφίγγοντας τα χέρια πρόσωπο με πρόσωπο.

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (a.ilias@conservativegreece.com)