Ακόμα μια δικαίωση…

Διαβάζοντας για το χάος που επικρατεί στα Σκόπια, μετά και τα τελευταία επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Βουλή τους, αναπόφευκτα ο ειρμός μου με οδηγεί στον Αντώνη Σαμαρά.
Ιστορικά και μόνο, η στάση του πρώην πρωθυπουργού στο ζήτημα των Σκοπίων, η επιμονή του στο να μην χαριστεί τίποτα σ’ αυτό το αλαζονικό και ασεβές κρατίδιο, διατηρεί το όνομα του στενά δεμένο μαζί του.

Ξεκινώντας από το μακρινό 1992, όταν τότε, παρόλο που ήταν νεαρός και ανερχόμενος πολιτικός, αποφάσισε να βάλει πάγο στην πολιτική του καριέρα, μην πω να καταστρέψει, βάζοντας πάνω από όλα το συμφέρον της Μακεδονίας μας. Για εκείνη την απόφασή του χλευάστηκε από φίλους και εχθρούς, διότι ήταν σε όλους αδιανόητο το πώς μπορεί κάποιος να αφήνει την καρέκλα και τα υπουργιλίκια για τα πιστεύω του.

Επόμενη στάση ο Μάρτιος του 2008, όταν ακόμη ήταν απλός βουλευτής της Ν.Δ. «Δεν πρέπει να επέλθει λύση στο ζήτημα του ονόματος με παραχώρηση του όρου Μακεδονία. Θεωρώ ότι σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχει το κράτος των Σκοπίων. Ο χρόνος είναι με το μέρος μας.» Αυτό έβλεπε τότε ο Σαμαράς, εμμένοντας πεισματικά στην άποψη του ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να δεχθεί η Ελλάδα ούτε σύνθετη ονομασία που να περιέχει τον όρο Μακεδονία.
Τώρα, εννιά χρόνια μετά την δήλωση εκείνη και την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στα Σκόπια, έρχεται για πολλοστή φορά η στιγμή της δικαίωσης για τον Σαμαρά. Όπως και σε οτιδήποτε άλλο έχει πει, έτσι και στο συγκεκριμένο θέμα φαίνεται η διορατικότητα του.

Βεβαίως, λόγω της δύσκολης κατάστασης που επικρατεί και στην δική μας χώρα (την οποία, ω του θαύματος, είχε επίσης προβλέψει) κανείς δε μπορεί να πει ότι είναι ικανή η Ελλάδα να κερδίσει κάτι από τη συγκεκριμένη περίπτωση.

Τέτοιου είδους ζητήματα απαιτούν πολιτικούς με σύνεση, με ικανότητα, με αγάπη για την πατρίδα και καθόλου φόβο. Δυστυχώς ετούτη την στιγμή η διακυβέρνησή του τόπου μας βρίσκεται στα χέρια ανισόρροπων, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα, την καρέκλα τους!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ (c.tsokanis@conservativegreece.com)

Χάνονται ευκαιρίες…

Το 2016, στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, η αγορά ακινήτων σημείωσε αύξηση 40% σε σύγκριση με το 2015. Έπιασε το ρεκόρ του 2007, πριν από την κρίση. Μόνο στην Πολωνία το ύψος των συναλλαγών έφτασε τα 13 δισεκατομμύρια ευρώ. Η αγορά των ακινήτων εκτινάχθηκε, ενώ οι ειδικοί προβλέπουν ότι το 2017 θα είναι χρονιά ρεκόρ καθώς τράπεζες, οργανισμοί και εταιρείες που εδράζονταν στην Αγγλία, λόγω Brexit βρίσκουν πχ. στην Πολωνία, στη Ρουμανία τις καλύτερες προϋποθέσεις για τη νέα τους εγκατάσταση.

Δεν προσφέρεται η Ελλάδα για να απορροφήσει τις σεισμικές δονήσεις του Brexit στο City, όπου παραδοσιακά είναι εγκατεστημένες οι ελληνικών συμφερόντων ναυτιλιακές επιχειρήσεις; Γιατί να μην σπεύσουν να επενδύσουν σε ελληνικά ακίνητα;

Η απάντηση είναι τριπλή: Γιατί η φορολογία που επιβάλλεται είναι απαγορευτική. Γιατί η γραφειοκρατία που απαιτείται είναι τρομακτική. Γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα δεν διακρίνεται για την φιλική της αντιμετώπιση σε ξένες επενδύσεις. Υπόσχεται το Μαξίμου πολλά και οι υπουργοί του δεν πραγματοποιουν τίποτα.

Τα διεθνή μεσιτικά γραφεία έχουν υποβιβάσει την Ελλάδα σε πολύ χαμηλή θέση ως χώρα προσφέρομενη για επένδυση σε ακίνητα. Έχουν μετρήσει ότι ένα ακίνητο επιβαρύνεται με περισσότερους από δέκα φόρους. Η φορολογική πρόθεση της κυβέρνησης Τσίπρα είναι απρόβλεπτη ως κινούμενη άμμος. Έτσι, ενώ στο πρώτο εξάμηνο 2014 η αγορά ακινήτων ήταν η πρώτη που εμφάνισε σημεία σταθερότητας, από το 2015 ως σήμερα η αγορά έχει ουσιαστικά παγώσει.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έβαλε ως στόχο υπερφορολόγησης την ιδιοκτησία, παρά τις διαβεβαιώσεις για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Η επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας με ποικίλες, αλλότριες και πολλαπλασιαζόμενες υποχρεώσεις, δεν επιτρέπουν στον ξένο να μεταφέρει την έδρα του στην χώρα. Η ανοικοδόμηση που αποτέλεσε μετεμφυλιακά τη λοκομοτίβα ανάπτυξης σήμερα είναι παλιοσίδερα. Η ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα έχει χάσει από το 2009 ως σήμερα κάτι περισσότερο από 47% της αξίας της! Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να ξεκαθαρίσει ΚΑΙ στον τομέα αυτό την θέση της.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ (n.simantiras@conservativegreece.com)

Οι φυτοφάγοι φαρσέρ της Νέας Σμύρνης

Φωτογραφία αρχείου από Βόλο

Είχα φαίνεται ευθύνη, που δεν γνώριζα τα διοικητικά της πόλης μου, της Νέας Σμύρνης και πώς ακριβώς λειτουργούν, αν και καλοπροαίρετα εκλέγω τον ίδιο δήμαρχο τα τελευταία έτη. Είχα φαίνεται ευθύνη που δε γνώριζα ότι υπήρχε αντιδήμαρχος Πρασίνου, ή πιο σωστά Τσιμέντου και φεύ, τρεις γεωπόνοι στην περιβόητη ή στο εξής διαβόητη Γεωπονική Υπηρεσία του Δήμου αυτής.

Είχα σίγουρα ευθύνη και για την όμορφη νεραντζιά, 50 ετών και πάνω, που στόλιζε το πεζοδρόμιο, το παράθυρο και το μπαλκόνι του σπιτιού μου, το δρόμο και τη μίζερη γειτονιά μου, που δεν είχε άλλο τέτοιο δέντρο να να την ομορφαίνει και να τη χαρακτηρίζει. Ήταν μια μοσχοβολιστή, δροσερή αρχόντισσα, που οι καρποί της έφτασαν σ΄όλο το λεκανοπέδιο για να γίνουν γλυκό και μαρμελάδα για χριστουγεννιάτικα μπαζάρ ιδρυμάτων, φιλανθρωπικών οργανώσεων, εκκλησιών, αλλά και πολλών φίλων που τη λάτρευαν και περίμενα πώς και πώς μία απο τις 30 σακούλες με φρούτα που τη στόλιζαν το χειμώνα. Κι επειδή παίρνω σοβαρά ό,τι αναλαμβάνω, δεν της έλειπαν τα ποτίσματα, τα λιπάσματα, οι επισκέψεις από γεωπόνο, τα ψεκάσματα, η κάθε μορφή φροντίδας και καθαριότητας. Γι αυτό, είχε γίνει ένα καταπράσινο βουνό, στολισμένο καρπούς το χειμώνα, μοσχοβολιστά άνθη την άνοιξη και χλωρά τρυφερά φυλλαράκια το καλοκαίρι. Παράδεισος! Ήταν το δάσος μου στην πόλη, η ιστορία του σπιτιού μου, η μοσχοβολιά και η φωλιά για πουλιά , η καλοκαιρινή δροσιά, κι άλλα κι άλλα…..

Μέχρι την προηγούμενη Δευτέρα, που έγινε η μοιραία συνάντηση της νεραντζιάς και των φυτοφάγων φαρσέρ που ξαμολήθηκαν την πιο ακατάλληλη για κλαδέματα εποχή για να κάνουν τη φάρσα τους: να την κλαδέψουν. Μέσα σε λιγότερο απο μισή ώρα το δέντρο είχε κατακρεουργηθεί και σωριαστεί στο πεζοδρόμιο. Ολάνθιστο. Μοσχομυριστό. Καταπράσινο. Ολόφρεσκο. Οι φαρσέρ ήταν οι υπάλληλοι «κλαδευτές» της Γεω-πονικής υπηρεσίας του Δήμου, που μάλλον ονομάζεται έτσι για τον πόνο που προκαλεί σε φυτά και ανθρώπους, που έχουν την ατυχία να βρεθούν μπροστά της. Το κλάδεμα ήταν σοφά σχεδιασμένο: Άφησε τα πιο γέρικα και αδύναμα κλαδιά με ελάχιστα ξεπουπουλιασμένα φύλλα, έκοψε σύρριζα στον κορμό τα εύρρωστα για να μην ξαναπετάξουν και άφησε ένα άνθος και ένα νεράντζι επάνω της για συναισθηματικούς (δικούς μου) λόγους, ή γιατί βιαζόταν να ρημάξει το επόμενο δυστυχισμένο θύμα του. Το δέντρο κατακρεουργήθηκε από τη μέση και πάνω κι όταν σωριάστηκε, άφησε μια τραγική εικόνα μιζέριας, αφροντισιάς, κακοποίησης και βρωμιάς. Για τρεις ολόκληρες μέρες ολόκληρος ο δρόμος έγινε το νεκροταφείο του αγαπημένου μας δέντρου όπου παρήλασε όλη η γειτονιά έκπληκτη να το αποχαιρετήσει.

Αυτά για το συναισθηματικό σκέλος του θέματος, που μας αφήνει με ένα τεράστιο «γιατί» κρεμασμένο απο το έκπληκτο στόμα μας.
Η απάντηση στο «γιατί» είναι απλή, πρακτική και άκρως οξύμωρη. Η πολιτική των δήμων για τις νεραντζιές είναι η εξής : καθώς οι υπάλληλοι της διαβόητης Υπηρεσίας Πρασίνου είναι ολίγοι, άσχετοι και αναλώσιμοι, έχουν γίνουν ευρηματικοί προκειμένου να προλαβαίνουν τη δουλειά και να εμφανίζονται παραγωγικοί. Ρημάζουν όσο πιο πολύ πράσινο μπορούν σε μια επίσκεψη (γέμισε ένα φορτηγό η νεραντζιά) και κλαδεύουν με τέτοιο τρόπο και σε τέτοια σημεία ώστε να έχουν οι ίδιοι συνταξιοδοτηθεί, απολυθεί ή καταπλακωθεί από κάποιο δυστυχισμένο δέντρο που κατακρεούργησαν, όταν θα χρειαστεί το επόμενο κλάδεμα.
Δεν παραλείπουν δε, να κλαδέψουν τα δέντρα την εποχή της ανθοφορίας, ώστε να μην καρπίσουν και λερώσουν το δρόμο με τα πεσμένα φρούτα τους. Άκρως Γεω-πονετική η Γεω-πονική Υπηρεσία δηλαδή.

Ζήτω και μπράβο λοιπόν στην περιβαλλοντικά ευαίσθητη Γεωπονική Υπηρεσία του Δήμου Νέας Σμύρνης! Ο δρόμος μας πια λάμπει απόλυτα υποβαθμισμένος: το τσιμέντο αστράφτει από πολύ μακριά! Ο ήλιος θα μας ψήσει φέτος το καλοκαίρι στο σπίτι, στο δρόμο, στην ψυχή. Το χειμώνα δε θα έχουμε ούτε ένα νεράντζι, γιατί αφαιρέθηκαν ανεξαιρέτως όλα τα ανθισμένα και γερά κλαδιά. Αν κάποτε καρπίσει το δέντρο, δε θα μπορούμε πια να τα φθάνουμε και να τα συλλέγουμε, εκτός αν έχουμε γερανό ή ελικόπτερο.
Φυσικά η Γεωπονική Υπηρεσία της Νέας Σμύρνης δεν είναι η μόνη υπηρεσία-φάρσα, δεν απασχολεί τους μόνους υπαλλήλους-φαρσέρ, δεν επιβλέπεται από το μόνο Αντιδήμαρχο Πρασίνου –  φαρσέρ στη χώρα και δεν είμαστε οι μόνοι μαλάκες – δαρμένοι δημότες που πληρώνουμε τη φάρσα τους. Δυστυχώς και προφανώς.

Εγώ όμως δεν είμαι φαρσέρ, δεν πληρώνομαι από τον εργοδότη μου για να κάνω φάρσες και να ρημάζω αυτό που υπηρετώ και δε φροντίζω την περιουσία του δήμου και το περιβάλλον (γιατί ήταν περιουσία του δήμου η νεραντζιά αυτή, μην το ξεχνάμε) γιατί είμαι ανόητα γραφική και αργόσχολη. Έχω φτύσει την καραμέλα ότι ο καθένας έχει ευθύνη για τα δημόσια αγαθά και το περιβάλλον και το έχω κάνει πράξη. Όταν όμως ακούω και διαβάζω πως οι φυτοφάγοι φαρσέρ δηλώνουν προστάτες του πρασίνου, ηγούνται υπηρεσιών, και προσλαβάνουν άχρηστους χασάπηδες για να ρημάζουν το περιβάλλον… εδώ κάτι ξυπνάει μέσα μου, που δεν είναι καθόλου ευγενές, καθόλου συγκαταβατικό, καθόλου καθώς πρέπει και σας ορκίζομαι, στη ρημαγμένη νεραντζιά, καθόλου φαρσαδόρικο.
Ίσως να γίνομαι τότε πραγματικό παιδί της φύσης και σαν τέτοιο να κάνω μια επίσκεψη στα γυαλιστερά γραφεία των φαρσέρ και να τους γνωρίζω το αληθινό πρόσωπο της άγριας φύσης.
Εκείνης, που ως τώρα κοιμόταν μέσα στην πράσινη νεραντζιά κι ελευθερώθηκε.

Αγαπητοί κι αγαπημένοι συν-δημότες, συν-πολίτες και συν-κάτοικοι στην τσιμεντένια μας πόλη, διαδώστε το κείμενο αυτό, μήπως και διασυρθούν λιγάκι οι φαρσέρ, μαζευτούν λίγο οι φάρσες και σκεφτούμε σοβαρά οι δημότες – ψηφοφόροι πώς θα σταματήσει η υποβάθμιση και το ρήμαγμα του πρασίνου, της πόλης και της ψυχής μας. Όσο η φροντίδα των δέντρων μας είναι αφημένη στα χέρια φαρσέρ, το μέλλον του πρασίνου μας είναι θλιβερά δυσοίωνο….

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Γελάνε κιόλας;

Πέρασε κατά πλειοψηφία η συμφωνία για το Eurogroup της Μάλτας στην συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστεροί φίλοι μας πανηγυρίζουν λες και έκλεισε ήδη αναίμακτα καμιά αξιολόγηση. Ο πρωθυπουργός μας δε, κάνει και τα αστειάκια του με τον σύντροφο κύριο Μπαλαούρα σχετικά με εκείνα τα ψωροτρακόσια ευρώ που είχε πάρει τον περασμένο Δεκέμβρη, τα οποία ως ένας άλλος Ρομπέν των δασών, έδωσε – κατόπιν δημοσιοποίησης του θέματος – στους συνδικαλιστές της Εθνικής Τράπεζας.

Όλο αυτό το χαρούμενο και εύθυμο κλίμα με κάνει για άλλη μία φορά να αναρωτιέμαι εάν αυτοί οι άνθρωποι συνειδητοποιούν στο παραμικρό το τι ακριβώς συμβαίνει. Φυσικά δεν με ενοχλεί να διασκεδάζει ο κόσμος γύρω μου, δεν είναι και αριστερός δα, αλλά από χθες το πρωί διερωτώμαι εντόνως “Γελάνε κιόλας;”

Υπερψηφίστηκε η συμφωνία και όλα τα προβλήματά μας λύθηκαν; Δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η σφοδρότητα των μέτρων; Η περικοπή στις συντάξεις; Η μείωση του αφορολόγητου; Και πριν φτάσουμε εκεί, καμία ανησυχία για το πότε θα ψηφιστούν όλα αυτά; Το πότε και πώς θα εφαρμοστούν όλα αυτά; Και πώς εξασφαλίζεται ότι θα υπάρξει ρύθμιση για το χρέος; 3,6 δις μέτρα βρίσκονται προ των πυλών μας και αυτοί κάνουν χαβαλέ! 3,6 δις μέτρα από δικές τους φαύλες επιλογές. Μαζεύονται εκεί, υπερασπίζονται σθεναρά τις επιλογές που κάποτε από τη θέση της αντιπολίτευσης θα χαρακτήριζαν τουλάχιστον αντισυνταγματικές – αλλά τώρα πασχίζουν για την εξουσία, κατηγορούν θεούς και δαίμονες που είναι αυτοί ανίκανοι, πετάνε κάτι παραμυθένιες, αποπροσανατολιστικές λέξεις όπως “υλοποίηση στόχων”, “πλεόνασμα” και “αντίμετρα”, σου ρίχνουν μετά και το γνωστό χιλιοειπωμένο “δεν θέλουμε, αλλά αναγκαζόμαστε” και στο τέλος γελάνε. Παίζουν ευθέως με την νοημοσύνη ενός ολόκληρου έθνους.

Και κανείς τους δε βγαίνει στους δρόμους να δει τι συμβαίνει, παρά μόνο χαίρονται. Οι αγορές των Ελλήνων εν όψει των εορτών πιο μουδιασμένες από ποτέ. Παλεύει ο Έλληνας να βάλει βενζίνη να πάει στο χωριό να φάει κανένα αρνί… τι αρνί; Κανένα κομμάτι κρέας! Παράλληλα – μιας και είπαμε για τις μέρες – η ορθοδοξία δέχεται τα δικά της πλήγματα, πράγμα το οποίο δεν με παραξενεύει άμεσα και είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι η εκκλησία προκαλεί κατά καιρούς με το δικό της τρόπο. Αυτό που με παραξενεύει όμως είναι ότι έχει και την κυβέρνηση απέναντί της, όχι σε έναν “πολιτικό” χειρισμό, αλλά σε θέματα που θίγουν ευθέως την πίστη. Δεν παίρνω θρησκευτική θέση, αλλά εάν είσαι εντελώς αντίθετος στην επίσημη θρησκευτική κατεύθυνση ενός κράτους τότε σίγουρα δεν το κυβερνάς, εάν δεν μπορείς να δείξεις τον σεβασμό που οφείλεις ως προς αυτό και σίγουρα εάν δεν μπορείς να προστατεύσεις το επικρατές θρησκευτικό αίσθημα της πλειοψηφίας ενός λαού.

Και σε αυτό βέβαια, όπως και σε πολλά άλλα, οι κυβερνώντες δεν έχουν το σθένος να πάρουν μια ξεκάθαρη θέση. Μονίμως ακούγεται κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, κάτι αιωρείται στον αέρα, κάτι κοινοποιεί ένα οργανισμός, ένας δημοσιογράφος, κάτι λέει ένας βουλευτής, κάτι απαντά κάποιος άλλος, συγκρούονται μεταξύ τους, οι άλλοι παρακολουθούν και ξανά μανά.

Νιώθουμε διαρκώς ότι μας κυβερνούν ανίδεοι, άνανδροι, ανίκανοι καρεκλοκένταυροι που κρύβονται ο ένας πίσω από τον άλλο, σε ένα πολιτικοκωμικό παιχνίδι εις βάρος ενός λαού που πνίγεται. Ο Έλληνας βρίσκεται ήδη μέσα στο νερό και ψάχνει απεγνωσμένα την σωτήριο ανάσα. Αυτοί – βέβαια – γελάνε!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΑΣ

Λόγος περί καρέκλας

 Είναι λυπηρό το θέαμα που παρακολουθούν οι Αθηναίοι κάθε πρωί, όταν ο πρωθυπουργός είναι εν Ελλάδι. Κυρίως, γιατί στους πιο ηλικιωμένους ανακαλεί μνήμες Παπαδόπουλου, μια και ανάλογο φαινόμενο δεν παρατηρήθηκε από το 2000 και μετά. Ούτε επί  Κ. Σημίτη, ούτε επί Γ. Παπανδρέου,  ούτε επί Κ. Καραμανλή και πολλώ μάλλον επί Σαμαρά.

Κανείς δεν είπε να μην έχει ασφάλεια ο πρωθυπουργός. Και κανείς δεν θα έλεγε να μην έχει συνοδευτικά αυτοκίνητα και προπομπούς-μοτοσυκλέτες. Αλλά τέτοια κουστωδία κάθε πρωί, γύρω στις εννέα, να  κατεβαίνει  σε χρόνους ρεκόρ την Κηφισίας, με ισχυρή αστυνομική δύναμη ανά φανάρι  και αξιωματικούς επικεφαλής, δεν είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν.

Την ίδια παρατήρηση πρέπει να κάνουμε και για την περίφρακτη και αποκλεισμένη περιοχή, την λεγόμενη των Ανακτόρων. Κάθετα αστυνομικά οχήματα, στη Ηρώδου Αττικού, από πρωίας έως αποχώρησης του Αλέξη Τσίπρα από του Μαξίμου, δεν είχε παρατηρηθεί ούτε και στις δύσκολες μέρες που οι οπαδοί του, ανέβαιναν στο Σύνταγμα για να διαδηλώσουν κατά του μνημονίου, κατά των θεσμών, κατά της Μέρκελ και γενικώς εναντίον όλων εκείνων που προσυπέγραψε ο  ίδιος, για να μην αποχωριστεί την καρέκλα του. Διαδόσεις ότι την αποσύρουν κάθε βράδυ από το Μαξίμου και την επιστρέφουν κάθε πρωί, κρίνονται  ως μυθεύματα!

Θυμάστε εκείνους τους περιπάτους του Αλέξη, των υπουργών, μέσα από τον Εθνικό κήπο;  Την προτροπή να συμμετέχει ο λαός στο πανηγύρι που είχε στήσει ο Πάνος – από το ταμείο της περιφερειάρχου – στον πρὠτο εορτασμό της 25ης Μαρτίου; Άσχετο πουπήγαν μόνον τα χορευτικά συγκροτήματα και οι συγγενείς και επί πλέον έβρεξε… Θυμάστε ακόμη και τις δηλώσεις Τσίπρα ότι δεν υπάρχει ανάγκη από αστυφύλακες  για να συνοδεύουν υπουργούς και βουλευτές γιατί είναι η αγάπη του λαού που τους προστατεύει; Πού εξανεμίστηκαν όλα αυτά;

Τώρα οι συγκεντρώσεις των κομματικών στελεχών ΣΥΡΙΖΑ γίνονται σε κλειστούς και ελεγχόμενους χώρους. Όλο “στο μεταξύ τους” γίνονται οι αναλύσεις για το πώς θα μειωθούν στο 25% οι συντάξεις, στα 5.500 το αφορολόγητο. Πού είναι τώρα οι πλούσιοι των 1.000 ευρώ που υπερψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ να διαμαρτυρηθούν, να κληθούν να πάρουν μέρος στις συνεδριάσεις και να πούν τα προβλήματά τους; Όλα αυτά είναι π.Ε, ήτοι προ Εξουσίας.

Τώρα, οι λαοπρόβλητοι είναι κλεισμένοι στα γραφεία τους και μαθαίνουν πόσο  ευχαριστημένοι είναι οι πολίτες για τα μέτρα που παίρνουν, από τα… ρεπορτάζ της ΕΡΤ.  Σε πολύ λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει στο 4%. Αναρωτιέμαι, αν και ο Αλέξης θα επιστρέψει την καρέκλα του… Ο Χριστός ας δει την σταύρωση της Ελλάδας και ας μας λυπηθεί.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ (n.simantiras@conservativegrece.com)