Αρχείο ετικέτας Κεντροαριστερά

Ξεκάθαρη ιδεολογικά

Μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιανουάριο του 2015 και τις συνεχόμενες ήττες της κεντροδεξιάς, έχει γίνει κραταιά η άποψη πως η συντηρητική παράταξη πρέπει να ανοιχτεί σε νέους χώρους, κυρίως να διεισδύσει στον χώρο της κεντροαριστεράς.

Η άποψη αυτή είναι αλήθεια πως έχει αρκετά μεγάλη απήχηση, κυρίως σε δύο κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη, απλοί πολίτες που δε γνωρίζουν πολλά από πολιτική και με δεδομένη την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς είναι λογικό να χαίρονται όταν ένα κόμμα φεύγει από τις ιδέες της “κακιάς” δεξιάς για να μετακινηθεί στον “προοδευτισμό”.

Η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων είναι οι πολιτικοί καιροσκόποι που έμειναν χωρίς “στέγη” μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί ψάχνουν να διασώσουν την πολιτική τους καριέρα στην ΝΔ και παράλληλα να διατηρήσουν τις σοσιαλιστικές τους καταβολές.

Η πραγματικότητα της πολιτικής επιστήμης απέχει όμως πολύ από την άποψη αυτή. Ένα κόμμα το οποίο αποτελεί την συντηρητική παράταξη μιας χώρας επί δεκαετίες δεν μπορεί να μετακινείται από τις θέσεις του. Αυτομάτως δημιουργείται στρεβλότητα στο πολιτικό σύστημα. Όπως το κέντρο και η κεντροαριστερά έχουν τους δικούς τους εκπροσώπους, έτσι και η συντηρητική δεξιά πρέπει να έχει τον δικό της. Μόνον έτσι μπορεί να λειτουργήσει ορθά το πολιτικό σύστημα.

Ειδικά στην δεδομένη συγκυρία για την πατρίδα μας, το χρέος της ΝΔ να παραμείνει σταθερή στις παραδοσιακές αξίες της είναι ακόμη μεγαλύτερο, καθώς οι δικές της αξίες είναι αυτές που επικρατούν σε όλον τον κόσμο. Ο συντηρητισμός κερδίζει συνεχώς, καθώς αποδεδειγμένα είναι η μοναδική πολιτική ιδεολογία που επιφέρει ευδαιμονία στην εκάστοτε κοινωνία.

Η Νέα Δημοκρατία ασφαλώς και πρέπει να προσεγγίσει ψηφοφόρους και άλλων χώρων. Πρέπει μάλιστα να “μαζέψει” όλους τους πολίτες του δημοκρατικού τόξου, αλλά να το κάνει πείθοντας τους ότι η δική της ιδεολογία είναι εκείνη που θα λειτουργήσει ευεργετικά για την πατρίδα και όχι να μετακινηθεί η ίδια σε πολιτικά μοντέλα που έχουν ηττηθεί κατ’ επανάληψιν. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει μια μεγάλη εκλογική νίκη και παράλληλα θα ανατρέψει την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς μια και καλή.

Χρέος του πολιτικού όταν αναλαμβάνει την εξουσία είναι να εμπνέει και να εκφράζει όλους τους πολίτες, να ενώνει. Το μέσον όμως, το εργαλείο με το οποίο υπηρετεί τα συμφέροντα της πατρίδας είναι οι ιδέες του. Αυτές πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτες. Με ημίμετρα δεν πέτυχε ποτέ κανείς.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΟΚΑΝΗΣ c.tsokanis@conservativegreece.com

Οι εννέα επί ..Κάλπες

Άκουσα την προηγούμενη Δευτέρα τη λεγόμενη τηλεμαχία. Έπληξα βαθύτατα. Λόγια, λόγια και το παρελθόν να θέλει να φύγει να πάει να κρυφτεί και αυτοί να μην το αφήνουν. Άκουσα τους εννέα της μέλλουσας κεντροαριστεράς και σκεφτόμουν με τις τοποθετήσεις ενίων εξ αυτών, Πού πάτε καημένοι Καραμήτσοι; Ανάθεμα και αν κατάλαβαν τί πάνε να κάνουν! Για μια φιλοδοξία ανερμάτιστη τόση φασαρία;

Απλά, θέλουν και αυτοί να προσφωνούνται πρόεδροι. Ο ένας, ο Ανδρουλάκης, που ο λόγος του είναι περίπου σε επίπεδο Λυκείου, θα κρατήσει την θεσάρα του στην ευρωβουλή και θα είναι αρχηγός …από την Ευρωβουλή, που είναι το κέντρο των εξελίξεων, όπως είπε. Στην ελληνική Βουλἠ θα περνά απ’ έξω ή ως επισκέπτης ή το πολύ θα βρίσκεται στα θεωρεία. Θα κάνει δηλαδή αντιπολίτευση στον Τσίπρα δια αντιπροσώπου. Άλλωστε ούτε αυτό το ξεκαθάρισε…

Ο άλλος, ο Καμίνης, θέλει να είναι και δήμαρχος και αρχηγός. Αλλά ούτε αυτός μπορεί να είναι απέναντι στον Τσίπρα-αν ως πιθανότερο να θελήσει να αντικαστήσει τον Καμμένο- απλά, γιατί κι αυτός θα μπαίνει στη Βουλή ως επισκέπτη,ς ως τις επόμενες εκλογές . Το χάλι της Αθήνας είναι αρκετό για να μας δείξει τι πρόκειται να κάνει και στην κεντροαριστερά.

Ο Θεοδωράκης είναι για εναλλακτικούς και έτσι. Λες κι έκανε εκπομπή αλλά δεν υπήρχε το μοντάζ για να τον σώσει. Ο Τζιώτης μας διασκέδασε περισσότερο από όλους, μιλώντας ως κομμένη κεφαλή. Λες και είχε οθόνη απέναντί του και τα διάβαζε. Ο Πόντας κάτι ήθελε να πεί, αλλά έχει πολύ δρόμο μπροστά του. Ο Ραγκούσης πάντα τοξικός. Θυμήθηκε τα χρέη του ΠΑΣΟΚ, λες και δεν ήταν αντ’ “αυτού” του Γιωργάκη. Και ότι δεν πρέπει να συνεργαστεί η κεντροαριστερά με τον Μητσοτάκη. Φαίνεται ότι ο Τσίπρας είναι πιό κοντά στις επιδιώξεις του. Ο Μανιάτης μιλά για τους φοιτητές του και τι έκανε ως υπουργός, αλλά στόφα αρχηγού καμμία. Όπως και ο κ. Γάτσιος, καλός καθηγητής με ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά για αρχηγός δεν κάνει.

Εντέλει, η Φώφη Γεννηματά φαίνεται να είναι η μόνη που μπορεί να ηγηθεί και να κάνει αντιπολίτευση στον Τσίπρα. Γιατί η Κεντροαριστερά ποιόν άλλο λόγο συγκρότησης έχει από το να υποδεχθεί τους απογοητευμένους από τον Τσίπρα και να βοηθήσει ώστε η χώρα να βγεί από τον βάλτο; Για να δούμε τί θα ακούσουμε σήμερα.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΣ n.simantiras@conservativegreece.com