web analytics

Εθνικά Συστήματα Υγείας σε κρίση: Ώρα για το χέρι στη τσέπη?

10-50-secrets-hospitals-wont-tell-you-surgeon-overtreatment

Ατέλειωτες ουρές στα εξωτερικά ιατρεία, ράντζα στους διαδρόμους, πολύμηνες λίστες για χειρουργεία ρουτίνας, αδυναμία πραγματοποίησης ακτινολογικού ελέγχου σε δημόσιο νοσοκομείο: σας θυμίζουν κάτι αυτές οι σκηνές?

Στη Μ. Βρετανία το NHS βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Εκατομμύρια ασθενείς προσέρχονται στα εξωτερικά ιατρεία με συμπτώματα όπως ταξιδιωτική ναυτία, κρυολόγημα ή πιτυρίαση τριχωτού κεφαλής! Τα ήπια νοσήματα είναι υπεύθυνα για 57 εκατ. επισκέψεις στον γενικό ιατρό και 3.7 εκατ. εισαγωγές στο νοσοκομείο ανά έτος, εκτοξεύοντας το κόστος στα 2 δις £/έτος. Ο αριθμός ασθενών που περιμένουν να λάβουν μη επείγουσα θεραπεία μέσα σε 18 εβδομάδες, αυξήθηκε κατακόρυφα στα 3.8 εκατ. τον Ιούνιο, ο μεγαλύτερος αριθμός από τον Δεκέμβριο του 2007. Από τους γενικούς ιατρούς (GP’s) 1 στους 10 πιστεύουν ότι είναι πολύ κοντά στο να κλείσουν τα ιατρεία στους επόμενους 12 μήνες, αφήνοντας 5 εκατ. ασθενείς να ψάχνουν για καινούργιο θεράποντα ιατρό.

Στην Ελλάδα των μνημονίων και του συνεχούς λαϊκισμού οι λίστες αναμονής υπερβαίνουν τα 2 έτη, εμφανίζονται συνεχείς βλάβες χειρουργικών και ακτινολογικών μηχανημάτων, διαπιστώνονται τραγικές ελλείψεις υγειονομικού υλικού, όμως τα 5 € έπρεπε να καταργηθούν σαν καταβολή για την εξέταση σε τακτικό ιατρείο όσων είχαν ανάγκη, προκειμένου να εφαρμοσθεί η κοινωνική πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αποσιωπείται βέβαια το γεγονός ότι από τις συντάξεις Οκτωβρίου έχει ξεκινήσει η επιβολή εισφοράς 6% υπέρ ΕΟΠΥΥ σε ΟΛΕΣ τις κύριες συντάξεις ΙΚΑ.

beveridge

Έχουν περάσει 75 χρόνια περίπου όταν ο Sir William Beveridge έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην ίδρυση των Εθνικών Συστημάτων Υγείας και του μοντέρνου κοινωνικού κράτους. Τα χρόνια πέρασαν και τώρα πια θα έβλεπε ότι οι προτάσεις του για Εθνικό Σύστημα Υγείας και ενός κράτους πρόνοιας δεν ταιριάζουν καλά. Η άνοδος του μέσου όρου ζωής σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι με πολλαπλά προβλήματα και προχωρημένης ηλικίας αναζητούν την ιατρική φροντίδα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μετατίθεται το συνολικό κόστος υγείας (και της κρατικής πρόνοιας) στο εργαζόμενο τμήμα του πληθυσμού, αυξάνοντας έτσι το κόστος της εργασίας. Το κόστος όμως εργασίας πρέπει να παραμένει χαμηλό ώστε να παράγεται πλούτος που θα φορολογείται.

 

Ξεπερνώντας τη λογική ενός κράτους-πατέρα, θα πρέπει οι πολιτικοί μας να προχωρήσουν σε σημαντικές αλλαγές στο τρόπο χρέωσης των υπηρεσιών υγείας, ώστε η χρηματοδότηση τους να είναι καλύτερη και η προσέγγιση των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας αρτιότερη. Μήπως θα πρέπει οι χρήστες των υπηρεσιών υγείας να συμμετέχουν σε έξοδα όπως η επίσκεψη σε τακτικά ιατρεία ή η νοσηλεία σε δημόσια νοσοκομεία ή ακόμα και στη χρήση των ακτινολογικών μηχανημάτων τους? Θα αποτελέσει άλλωστε και μία τροχοπέδη στην αλόγιστη χρήση υπηρεσιών υγείας που περιγράψαμε παραπάνω, η οποία έχει αποδομήσει ήδη τον δωρεάν χαρακτήρα του Εθνικού Συστήματος Υγείας με την αναζήτηση ιδιωτικών πλέον δρόμων παροχής υγείας.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Η ισοπέδωση του Ελληνικού Brand Name

gnto-greece-p75Έχουν περάσει ήδη 18 μήνες από όταν η Αριστερά σαν έτοιμη από καιρό πήρε το τιμόνι της χώρας με την δέσμευση ότι θα σκίσει τα μνημόνια. Το τι ακολούθησε δεν χρειάζεται ανάλυση καθότι όλοι μας το θυμόμαστε πολύ καλά… Περήφανη διαπραγμάτευση, δραματικά Eurogroups, κόκκινοι γιακάδες και δερμάτινα, Κούγκια, απειλές ότι θα γεμίσουμε την Ευρώπη τζιχαντιστές, χοροί στο Σύνταγμα, ένα δημοψήφισμα που ακόμα το ερώτημα που έθεσε στο λαό ζητάει ερμηνεία, τρίτο μνημόνιο, διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και πρόωρες εκλογές πριν ο λαός αρχίσει να πληρώνει τα μέτρα της πολιτικής Τσίπρα-Καμμένου. Από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 και μετά, ένας ζαλισμένος Ελληνικός λαός και ένα πολιτικό σύστημα σε απόγνωση προσπαθούν να μετρήσουν το τι κερδίσαμε τελικά με την πρώτη φορά αριστερά.

 

Οι οικονομολόγοι βλέπουν ότι οι προσπάθειες των προηγούμενων χρόνων πήγαν χαμένες, οι πολιτικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι ο κίνδυνος εξόδου από την Ευρωζώνη είναι ακόμα υπαρκτός, οι επιχειρηματίες την φοροκαταιγίδα, οι πανεπιστημιακοί την επαναφορά των αιώνιων φοιτητών, οι νέοι την μετανάστευση στο εξωτερικό, ενώ πολλοί συνταξιούχοι σαν τον αγαπητό κύριο Ντίνο Καρύδη νιώθουν απλά προδομένοι αφού είδαν τη σύνταξη τους να σημειώνει ιστορικό χαμηλό μετά τις περικοπές του κατά δήλωσή του κομμουνιστή Κύριου Κατρούγκαλου. Ο κάθε Έλληνας μέσα από τη δική του οπτική προσπαθεί να ζυγίσει τα συν και τα πλην της πρώτης φοράς αριστεράς. Οι Έλληνες ζαλισμένοι από το ρυθμό που χτυπάει το νταούλι ο Αλέξης Τσίρας, αν και βλέπουν το προσωπικό τους κόστος, αδυνατούν να δουν την ολοκληρωτική ζημιά που χρεώθηκε η Ελλάδα.

 

Αυτή η ζημιά δεν αφορά μόνο τον οικονομικό τομέα ή την ευημερία μας. Έχει να κάνει με την Ελλάδα στο σύνολο της. Την ύπαρξη της Ελλάδας σαν κράτος με εδαφική ακεραιότητα και σαν λαού με προοπτικές. Σαν μιας οντότητας με παρόν παρελθόν και μέλλον. Η μεγαλύτερη ζημιά που έκανε η παρέα της Αίγινας έχει να κάνει με το brand name της χώρας μας σε όλο τον πλανήτη. Και τη ζημιά στο brand name θα τη χρεωθούμε όλοι, είτε περισσότερο είτε λιγότερο, είτε ανήκουμε σε αυτή τη γενιά είτε σε επόμενες.  Πλέον στα μάτια των ξένων δεν είμαστε ούτε οι φιλόξενοι Ζορμπάδες που απολαμβάνουν τον ήλιο και τη θάλασσα, ούτε η χώρα με τα μουσεία, ούτε το μέρος για φθηνές διακοπές, ούτε η κοιτίδα της δημοκρατίας. Για τον υπόλοιπο πλανήτη είμαστε ένας κράτος παρίας. Το κράτος της Ευρώπης που το καλοκαίρι του 2015 σχεδίαζαν να μας στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια, το κράτος της Ευρώπης που σπάνε πλάκα δωρίζοντας γραβάτες στον Πρωθυπουργό του, το κράτος της Ευρώπης που το Υπουργείο Εξωτερικών του δεν μπορεί να βγάλει ούτε μια ανακοίνωση σε σωστά αγγλικά, το κράτος της Ευρώπης που αφαιρεί τον Επιτάφιο από τα βιβλία του γιατί έκανε Υπουργό Παιδείας έναν αιώνιο φοιτητή, το κράτος της Ευρώπης που παρακαλά το ΝΑΤΟ να έρθει να φυλάξει τα σύνορά του. Ενώ ακόμα κάποιοι στο εσωτερικό φαντασιώνονται ότι Ιταλοί, Ισπανοί και Γάλλοι τους παρακαλούν για να ηγηθούν στο μέτωπο του Νότου, στο εξωτερικό η Ελλάδα δεν είναι κάτι περισσότερο από το κράτος που παρέλαβε τη σκυτάλη από τη Ζάμπια στην κατηγορία των διεθνών μπαταχτσήδων που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στο ΔΝΤ.

 

H ζημιά στο Brand Name της χώρας είναι δυστυχώς ανυπολόγιστη και μη μετρήσιμη ακόμη και με καθαρά οικονομικούς όρους. Κατά πάσα πιθανότητα θα περάσουν δεκαετίες για την επουλώσουμε, μέχρι και πάλι η Ελλάδα στα μάτια της Διεθνούς Κοινότητας να ταυτιστεί είτε με κάτι πιο αξιόπιστο ή θετικό από το λαό που ψηφίζει ΟΧΙ με παρότρυνση της κυβέρνησης του για να το κάνει τελικά ΝΑΙ μέσα σε 17 ώρες. Η ζημιά στο Brand Name δεν μεταφράζεται μόνο στην άρνηση των Ευρωπαίων να μας ανοίξουν στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, ή στην μη προσέλκυση ξένων επενδύσεων, ή την μείωση της τουριστικής κίνησης. Θα ήμασταν τυχεροί αν οι απώλειες του πολυσυζητημένου Στρατηγικού Σχεδιασμού του Μαξίμου περιορίζονταν σε καθαρά οικονομικό επίπεδο. Εξάλλου ούτε η πρώτη χώρα ούτε η τελευταία θα ήμασταν που αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα. Η ταύτιση μας όμως με Μπανανία και ο περίγελος που προκαλούμε σε διεθνές επίπεδο μπορεί να μας στοιχίσει ακόμα και σε έδαφος και αίμα.  Ένα μόλις καλοκαίρι πέρασε από την περήφανη διαπραγμάτευση και ήδη το καμπανάκι των κινδύνων άρχισε να χτυπά. Ο Ερντογάν ήδη βάζει στο τραπέζι τη συνθήκη της Λωζάνης, οι Αλβανοί έρχονται μες τα μούτρα μας και απαιτούν Τσαμουριά, ενώ οι Σκοπιανοί έγιναν το de facto σύνορο της Ευρωπαικής Ένωσης καθώς έδωσαν στην Ευρώπη να καταλάβει ότι είναι ένα αξιόπιστο κράτος που δεν αδυνατεί να φυλάξει τα σύνορά του.

 

Παράλληλα η εικόνα του κράτος American Bar όπου κάνει ο καθένας ότι θέλει, με τους υπουργούς που ανά μήνα φοράνε μια στρατιωτική στολή σαν να είναι απόκριες και τον Πρωθυπουργό που δηλώνει ότι η θάλασσα του δεν έχει σύνορα, έχει αντίκτυπο και στα δημοκρατικά αντανακλαστικά των πολιτών. Ποιος πολίτης είναι διατεθειμένος άραγε να σεβαστεί τους θεσμούς σε ένα κράτος που το όνομα του πλέον έχει ταυτιστεί με Μπανανία; Σε μια χώρα που αυξάνονται οι φόροι για να διορίσουν οι υπουργοί τις συντρόφους τους, ποιο είναι το κίνητρο που έχουν οι πολίτες για να σεβαστούν τους νόμους της; Πόσο μάλλον όταν θα χρειαστεί να σηκώσουν το ανάστημα τους σε περίπτωση Συνταγματικής εκτροπής. Η συνεχής γελοιοποίηση των θεσμών από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περνάει και στο συλλογικό ασυνείδητο των πολιτών. Όσο γέλιο και αν προκαλούν οι βουλευτές με ντύσιμο θαμώνων ταβέρνας, άλλο τόσο επικίνδυνοι είναι. Αν δεν δίνουν οι εκπρόσωποι του λαού το καλό παράδειγμα σεβόμενοι με την εμφάνιση, τους τρόπους και τη συμπεριφορά τους τη Βουλή, πως περιμένετε να τη σεβαστεί ο λαός που το 2011 εκστασιασμένος στο Σύνταγμα ζήταγε να κάψει το μπουρδέλο; Το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό στη χώρα, ή μήπως καλύτερα στο καραβάνι, του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι πλέον όσο και να γαβγίζουν τα σκυλιά για να μας δείξουν τους κινδύνους, κανείς δεν ανησυχεί. Η γελοιότητα έγινε πλέον συνήθεια μας.

 

unnamed-20140311171452

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Το βέβαιο είναι ότι θα πάρει χρόνια και πολύ προσπάθεια για να σταματήσει η Ελλάδα να ταυτίζεται με μια χώρα παρία της Διεθνούς Κοινότητας και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών της στους θεσμούς. Η περήφανη διαπραγμάτευση θα στοιχειώνει τη χώρα μας και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό για πολλά χρόνια, ακόμα και αν αλλάξει η κυβέρνηση. Οπότε οι βάσεις θα πρέπει να μπουν εδώ και τώρα από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Είτε μας αρέσει είτε όχι, στις διεθνείς σχέσεις η Αριστεία δεν είναι ρετσινιά. Όπως δεν είναι ρετσινιά και στην καθημερινότητα μας, παρά ότι κάποιοι υπουργοί δεν το  έχουν καταλάβει ακόμα. Η αξιοπιστία και οι επιτυχίες ενός λαού στο διεθνές επίπεδο επιβραβεύονται πολλαπλώς. Και για να επιτευχθούν χρειάζονται διάρκεια και επιμονή. Το καλό όνομα δύσκολα το φτιάχνεις και πολύ πιο δύσκολα το κρατάς. Αντίθετα όπως και στην πραγματική ζωή, στις διεθνείς σχέσεις δύσκολα ξεκολλάει η ρετσινιά του απατεώνα. Άπαξ και κολλήσει, πάντα θα σε συνοδεύει. Κανείς δεν θα εμπιστευθεί έναν απατεώνα. Για αυτό λοιπόν η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα που περηφανεύεται για τις λαϊκές της καταβολές, ενώ παράλληλα ο Στρατηγικός της Σχεδιασμός μελετά Σουν Τσου θαυμάζοντας τα μποτάκια της Ελένης, ας ξεκινήσει από μια θυμόσοφη παροιμία των παππούδων μας: ‘Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα’. Αν καταλάβουν αυτή τη παροιμία, μπορεί και να σταματήσουν να κολλάνε κι άλλη ρετσινιά πάνω στο κουφάρι της Ελλάδας που ψυχορραγεί. Ίσως τελικά αν ξεκινήσουν βάζοντας γραβάτες, καταλάβουν ότι δεν είναι θαμώνες καφενείου αλλά η κυβέρνηση μιας χώρας στη πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

ΥΠΟΤΑΓΗ του Μισέλ Ουελμπέκ

Έχετε ποτέ ευρεθεί σ’ αυτήν την περίεργα αντιφατική κατάσταση όπου, ενώ υπάρχει μία πληγή στο στόμα σας εσείς να νοιώθετε την «ανάγκη» να την σκαλίζετε διαρκώς, με αποτέλεσμα να ενδυναμώνεται ο πόνος;

Εάν στην θέση της πληγής τοποθετήσετε τον όρο «ισλαμιστές», τότε είναι απολύτως βέβαιον πως την θέση του διαρκούς σκαλίσματός της λαμβάνει επαξίως το τελευταίο βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ, «ΥΠΟΤΑΓΗ» (εκδόσεις Εστία, 2015).

 

%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ae

Στην ΥΠΟΤΑΓΗ δεν θα συναντήσετε καλλιτεχνικά σχήματα, έντεχνο λόγο, παρομοιώσεις, μεταφορές κλπ. Οι ήρωες δεν είναι πολλοί και αλληλοδιαπλεκόμενοι. Παρεκβάσεις με υψηλά νοήματα δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνον ζόφος, από την πρώτη παράγραφο μέχρι και την τελευταία φράση, στην οποία περιέχεται και η περιώνυμη ΤΙΣΙΣ, αφού βεβαίως έχουν προηγηθεί, με μία καλοστημένη ιστορία που πλέκει ο Ουελμπέκ η ΥΒΡΙΣ και η ΝΕΜΕΣΙΣ.

Το βασικό θέμα που πραγματεύεται ο συγγραφέας είναι η «ισλαμοποίηση της Δ. Ευρώπης». Ο τρόπος που το χειρίζεται εξαιρετικός. Παρακολουθούμε με δέος την διαδρομή του κεντρικού του ήρωα, καθηγητή ενός δευτεροκλασάτου πανεπιστημίου του Παρισιού, από μία μορφή εντελώς απολιτίκ, με μοναδικά ενδιαφέροντα το φαγητό και το σεξ, στην πλήρη «συνειδητοποίησή του», δηλαδή στην πλήρη ΥΠΟΤΑΓΗ του.

ΥΠΟΤΑΓΗ στο νέο, φρέσκο και ερχόμενο με ορμή, κομίζοντας πολλά και ενδιαφέροντα κοινωνικοπολιτικά στοιχεία, τα οποία υποστηρίζει σθεναρώς, δημιουργώντας έτσι Ιδανικά εντελώς διαφορετικά από τα υπάρχοντα στην Δύση και συνεπώς κερδίζοντας διαρκώς έδαφος σε μία κουρασμένη και γερασμένη Γηραιά Ήπειρο.

Όσοι έχουν την δυνατότητα να αντιλαμβάνονται τί έρχεται, απλώς (δια)φεύγουν. Καθόλου τυχαίο πως τον ρόλο αυτόν, τον δίνει ο Ουελμπέκ στην μοναδική γυναίκα, για την οποία εσκίρτησε κάπως η καρδιά του ήρωα, με καταγωγή από Ισραήλ, στο οποίο και καταφεύγει με την οικογένειά της, όταν πλέον γίνεται φανερό πως η ΥΠΟΤΑΓΗ χτυπάει την πόρτα όλων των άλλων. Οι συνειρμοί που γεννώνται σπάνε κόκκαλα!

Ο Ουελμπέκ δεν διεκδικεί δάφνες προφήτου, ασχέτως εάν κατά διαβολική (;) σύμπτωση συνέπεσε η πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του βιβλίου να είναι αυτή του μακελειού στο περιοδικό Charlie Hebdo! Προσπαθεί να αφυπνήσει τον βολεμένο καλοφαγά Ευρωπαίο, όχι όμως κατηγορώντας την ιδιοσυγκρασία και ιδεολογία του Ισλάμ, αλλά μάλλον δεικνύοντας μέσω αυτής τον δρόμο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε οι υπόλοιποι!

Δεν θα επεκταθώ. Ανεπιφύλακτα προτείνω να το διαβάσετε και να σκαλίσετε την «πληγή».

 

(Λίγα λόγια για τον συγγραφέα από τον συντάκτη του ιστότοπου)

 

michel-houelbecq

Ο Michel Houellebecq είναι μία από τις αιρετικές μορφές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1956 στο γαλλικό νησί Ρεϊνιόν του Ινδικού Ωκεανού και σήμερα ζει στο Παρίσι. Το 1994 δημοσιεύθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, το Extension du domaine de la lutte (μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Αλέξη Εμμανουήλ υπό τον τίτλο Η επέκταση του πεδίου της πάλης).

Το μυθιστόρημά του La Carte et le Territoire (Ελλην. έκδοση: Ο χάρτης και η επικράτεια, μετάφρ. Λίνα Σιπητάνου, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2011) εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 με το οποίο κέρδισε το πολύτιμο βραβείο Prix Goncourt.

Έχει δικαστεί για ρατσισμό λόγω της αναφοράς του στο Ισλάμ ως «η πιό ηλίθια θρησκεία» και έχει απολογηθεί λέγοντας: «δεν έχω δείξει τη παραμικρή περιφρόνηση για τους Μουσουλμάνους, αλλά έχω τη μεγαλύτερη περιφρόνηση για το Ισλάμ». Το δικαστήριο τον απάλλαξε.

 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει μια πρόσφατη συνέντευξή του (Σεπτέμβριος 2015) στο περιοδικό The Guardian.

Επίσημη ιστοσελίδα του Michel Houellebecq εδώ.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Γιατί μειώνονται διαρκώς τα έσοδα, παρά την εξαντλητική οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης;

Εάν είναι κάτι που μάθαμε πολύ καλά τούτη την περίοδο των Μνημονίων στη χώρα, είναι ασφαλώς να στεκόμαστε στις ουρές στις τράπεζες κάθε λίγο και λιγάκι αναμένοντας να πληρώσουμε κάποιον από τους πολλούς κι ευφάνταστους φόρους, που έπεφταν και συνεχίζουν να πέφτουν αδιαλείπτως επί των κεφαλών ημών..

Παρά ταύτα, τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης βαίνουν ολοένα και μειούμενα, παρά τους πρόσφατους «πανηγυρισμούς» του οικονομικού επιτελείου για αύξησή τους το παρελθόν τρίμηνο (Ιουν.-Αυγ.2016), δοθέντος ότι, εάν συνυπολογίσει κανείς τις οφειλές του Κράτους προς τους ιδιώτες, οφειλές που μένουν παγωμένες σε παγόβουνο σαν κι αυτό που βύθισε τον Τιτανικό, τα πραγματικά έσοδα εξαφανίζονται!  Όμως, για ποιον λόγο εντέλει οι αυξημένοι φόροι δεν κομίζουν το ευκταίο αποτέλεσμα;

Στις αρχές του 1970 ο Arthur Laffer έκανε δημοφιλή μια παλιότερη θεωρία που μας δείχνει τα δημόσια έσοδα σε σχέση με την φορολογική κλίμακα. Η θεωρία αυτή σήμερα έχει το όνομα «καμπύλη του Laffer». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία (που είναι εδραιωμένη ανάμεσα στους οικονομολόγους), το κράτος μπορεί να έχει αύξηση εσόδων καθώς αυξάνει τη φορολογική κλίμακα, αλλά υπάρχει ένα σημείο «T» από το οποίο και μετά τα έσοδα θα μειώνονται ανεξάρτητα από την αύξηση στους φορολογικούς συντελεστές. Η θεωρία λέει ότι, καθώς αυξάνονται οι φόροι, ολοένα και λιγότεροι θα θελήσουν να δουλέψουν και να επιχειρήσουν, με αποτέλεσμα όταν το κράτος φτάσει να φορολογεί το 100% των κερδών, τα έσοδα να είναι μηδέν η δε ανεργία να έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη..

Ο Ronald Reagan ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι αυτή η θεωρία λειτουργεί. Με την ανάληψη της προεδρίας του, μείωσε τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές από το 70% στο 28% σε 7 χρόνια. Αρχικά, η ανάπτυξη εκτινάχτηκε στο 8.5% τα πρώτα πέντε τρίμηνα, παρέμεινε στο 3.5% για το υπόλοιπο της προεδρίας του και δημιουργήθηκαν 11 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα πρώτα 4 χρόνια!!. Επιπροσθέτως και παρά τις μειώσεις στους φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα του αμερικανικού προϋπολογισμού διπλασιάστηκαν την περίοδο 1980-1990 από $517 δις στα $1 τρις.

Παρόμοια δεδομένα έχουμε και από το ιρλανδικό οικονομικό θαύμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν πομπωδώς εισήλθαμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα μπορούσε να υπερηφανευτεί ότι δεν ήταν τελευταία στα πάντα. Η Ελλάδα περνούσε σε επιδόσεις την Ισπανία, Πορτογαλία και βεβαίως την Ιρλανδία. Το πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα τότε στην Ιρλανδία, μαρτυρούν τα τότε δεδομένα. Μεταξύ 1980 και 1986, οι συνολικές δαπάνες ως προς το ΑΕΠ στην Ιρλανδία αυξήθηκαν από το 54% στο 62% του ΑΕΠ. Το χρέος προς το ΑΕΠ αυξήθηκε από  87% στο 120%, καθώς οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ. Η δε ανεργία έφτασε  έως και το 18% το 1985.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει ένα βιβλίο για το τι έκανε η Ιρλανδία μετά από το 1985 για να ανακάμψει. Αυτό, όμως, που έκανε περισσότερο από όλα είναι να μειώσει τους φόρους στις επιχειρήσεις που σήμερα είναι στο 12,5%. Και σε αυτή την περίπτωση, η καμπύλη του Laffer λειτούργησε άψογα. Τα έσοδα αυξήθηκαν, η ανταγωνιστικότητα εκτινάχτηκε, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε πολύ περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και το χρέος του ΑΕΠ μειώθηκε στο 25% μέχρι και το 2007. (Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας με το φορολογικό μοντέλο. Τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας -που είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο- δεν έχουν καμία σχέση με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας αυτής. Άλλωστε τούτο αποδεικνύεται περιτράνως από το γεγονός ότι η Ιρλανδία, όταν εζήτησε, όπως η Ελλάς το 2010, την βοήθεια της ΕΕ και του ΔΝΤ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΕΤΥΧΕ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΒΕΒΑΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΣΩΤΗΡΙΑ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ!!! )

inflation-drop

Ένα άλλο παράδειγμα εφαρμογής της καμπύλης του Laffer, τα διαδραματίζομενα τυν περίοδο της Κρίσης στην αγορά αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Τα αυξημένα τέλη καθώς και η επιβολή των περιβαλλοντολογικών δήθεν τελών έχουν αποθαρρύνει πολλούς από το να έχουν αυτοκίνητο. Όσο περισσότεροι είναι οι φόροι, τόσο λιγότεροι θα είναι πρόθυμοι να τους πληρώσουν. Ναι μεν οι φόροι θα είναι αυξημένοι σε σχέση με πέρσι, διότι η αύξηση των τελών ήταν πολύ μεγάλη σε σχέση με το ποσοστό που παραδίδουν τις πινακίδες, αλλά οι παραδόσεις πινακίδων, που απετέλεσαν μαζικό φαινόμενο, θα συνεχισθούν και το 2016 και δεν αποκλείεται πριν τελειώσει το 2016, αυτοί που δεν θα θελήσουν πλέον να έχουν αυτοκίνητο να είναι πολλαπλάσιοι αυτών που έχουν προλάβει να παραδώσουν πινακίδες !

Εν ολίγοις, αν συνεχίσει η κυβέρνηση να προσπαθεί να βγάλει ξύγκι από τον Έλληνα φορολογούμενο, το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην είναι πρόθυμο πλέον να πληρώσει αυτά τα αυξημένα τέλη, με αποτέλεσμα, όσο και να αυξάνει τους φόρους το κράτος, τα έσοδα να είναι μειούμενα.

Συνεπώς, το πιο πιθανό είναι ότι έχουμε πλέον ξεπεράσει προ πολλού το σημείο «Τ«, όπως το είχε ξεπεράσει η Ιρλανδία μέχρι το 1985. Η διαρκής και κατακόρυφη μείωση των εσόδων από το 2009 μέχρι και χθες μάλλον έτσι μπορεί να ερμηνευθεί. Το πιο πιθανό είναι τα έσοδα να συνεχίσουν να πέφτουν και να τρέχουμε ν’ ανακαλύπτουμε νέους φόρους (ήδη συζητείται «περιουσιολόγιο», «καταθεσιολόγιο» και άλλα τέτοια μπαρουφοειδή) για να βρεθούμε εκ νέου σε αδιέξοδο κοκ

Ανακύπτει, ως εκ τούτου, ένα καίριο ερώτημα: ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΑΣ κ.κ.Τσακαλώτος και Σταθάκης και δη εις το αυτό αντικείμενο του Laffer, ΔΕΝ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΑ;;

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχουν τέτοιας εκτάσεως άγνοια επί του αντικειμένου τους. Επομένως ποια η αιτία της συνεχίσεως ασκήσεως μίας τέτοιας ανερμάτιστης πολιτικής στην Οικονομία; Διττή, κατά την ταπεινή μου γνώμη: αφενός μεν η παντελής ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ των κυβερνητικών στελεχών να κατανοήσουν έστω και στοιχειωδώς πώς λειτουργεί η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Οικονομία αφετέρου δε ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ των στελεχών αυτών, που επιμένουν στο πανταχόθεν βαλλόμενο σοσιαλκρατικό μοντέλο, παρότι αυτό είναι ακριβώς υπαίτιο για την δημιουργία της κρίσης!!

Είναι δε τέτοια η ΑΓΝΟΙΑ ή η «ηθελημένη» άγνοια των Κομμάτων της Αριστεράς που διάφορα μεγαλοστελέχη τους φωνασκούν από δίαυλο σε δίαυλο κι από «παράθυρο» σε «παράθυρο» μ αυτόν τον περισπούδαστο στόμφο του Μεσαίωνα, περί δήθεν ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ, ΕΝΩ, ΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΒΙΑΣΤΑ από τα πραγματικά περιστατικά, η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης θυμίζει έντονα Λένιν!!!! Η φιλελεύθερη οικονομική πολιτική ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΚΡΑΤΙΚΗ  ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΥΞΑΝΕΙ!! Απλά πράματα, για να μην ακούμε άλλο τα φληναφήματα των διαφόρων κρατιστών, αριστερών η και δεξιών (δυστυχώς…)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Κατά το 18μηνο που μας πέρασε η Κυβέρνηση του υπερήφανου καταληψία ακολούθησε συνταγή καταστροφής στην Οικονομία. Εντούτοις είναι πολλοί ακόμη που πιστεύουν ότι το Κράτος καλώς προσπαθεί ν’ αυξήσει τα έσοδά του, ώστε να μπορεί να ασκεί κοινωνική πολιτική!! Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται (ακόμη…) είναι ότι για μία κοινωνία, στην οποία ένα τεράστιο τμήμα της ΔΕΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ (άνεργοι, συνταξιούχοι, αργόμισθοι) και εξαρτάται οικονομικώς από το Κράτος, Η ΜΟΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ. Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΑΠΛΩΣ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΟΥ ΥΓΙΟΥΣ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Άγγελος Γ. Παπαδημητρίου

Δικηγόρος Αθηνών

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Ελεύθερη Οικονομία, Δημοκρατική Πολιτεία