web analytics

Μία μέρα που άλλαξε την ιστορία

  1. ÁÈÇÍÁ-ÅÐÉÓÊÅÎÇ ÔÏÕ ÐÑÙÈÕÐÏÕÑÃÏÕ Á. ÓÁÌÁÑÁ ÓÔÏ ÕÐÅÊÁ. (ÉCON PRESS/ ËÉÁÊÏÓ ÃÉÁÍÍÇÓ)

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 29ης Νοεμβρίου του 2009, επιβεβαιώνεται αυτό που λίγοι περίμεναν: Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας!! Ένα κόμμα σαστισμένο, καθώς όλοι οι μηχανισμοί του είχαν δουλέψει για το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Σε μία άκρως πρωτόγνωρη διαδικασία για την συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα, πλήθος κόσμου αποφάσισε να καθορίσει την μοίρα ενός κόμματος και εν τέλει της πατρίδας. Περισσότεροι από 800.000 πολίτες συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία εκλέγοντας πρόεδρο από τον πρώτο γύρο τον κ. Σαμαρά με ποσοστό 50,06%.
Απευθυνόμενος κατευθείαν στην βάση του κόμματος, επέλεξε να κινηθεί αντισυστημικά τοποθετώντας έξυπνα τον εαυτό του απέναντι σε όσους είχαν οδηγήσει την Ν.Δ. στην βαριά ήττα της 4ης Οκτωβρίου. Μιλά για μία κοινωνικά φιλελεύθερη Ν.Δ. η οποία θα κάνει άνοιγμα πρώτα στους παραδοσιακούς συντηρητικούς ψηφοφόρους της, έχοντας αυτούς ως θεμέλιο λίθο της πολιτικής της.
Τα αποτελέσματα της νίκης ήταν ασφαλώς ευεργετικά για το μέλλον της πατρίδας, καθώς άνοιξαν τον δρόμο για την κυβέρνηση του 2012 με πρωθυπουργό τον Σαμαρά, η οποία απέδειξε ότι με εργατικότητα, αποφασιστικότητα και τεχνογνωσία μπορεί η χώρα να βγει από την κρίση.
Αυτό όμως που έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία είναι το γεγονός ότι επιτέλους σε ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως φιλελεύθερο, για πρώτη φορά αποφάσισαν τα μέλη για τον αρχηγό τους. Όσο αυτονόητο κι αν ακούγεται ήταν η πρώτη φορά που συνέβη αυτό. Όλες οι προηγούμενες διαδικασίες εκλογής προέδρου ήταν κλειστές, ελεγχόμενες από το συνέδριο και μερικές φορές ακόμη και ενάντια στην θέληση των πολιτών. Σχήμα οξύμωρο εάν σκεφτεί κανείς ότι στο κέντρο της ιδεολογίας του φιλελευθερισμού βρίσκεται το άτομο.
Η μεγάλη τομή που έγινε στις 29 Νοεμβρίου 2009 στον χώρο της δεξιάς, δεν ήταν μόνο στο κομμάτι των προσώπων, αλλά και στο ιδεολογικό κομμάτι, καθώς ήταν ένα ακόμη βήμα της πραγματικής φιλελευθεροποίησης της Νέας Δημοκρατίας.

Σύστημα υγείας στην Κούβα: Μύθοι και αλήθειες

cuba04

Η αριστερή διανόηση πάντα είχε μια βαθειά ανάγκη να δημιουργεί μύθους όπως αυτόν για την υγεία στην Κούβα. Σε αυτό το νησί, όπως και οπουδήποτε ο κομμουνισμός έφερε τη καταστροφή: οικονομική, φυσική και ηθική. Έτσι λοιπόν ήταν ευκαιρία να δημιουργηθεί άλλος ένας μύθος που στηρίχτηκε σε τρία ψέματα: ο Fidel Castro ενδιαφέρεται για τους άρρωστους, ότι είναι υπέρμαχος της καταπολέμησης του αναλφαβητισμού και ότι είναι ευεργέτης των μαύρων. Η προπαγάνδα αυτή του Castro ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική, επηρεάζοντας ανθρώπους που έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, όπως τον Secretary of State των ΗΠΑ Collin Powel που το 2001 δήλωνε «Έχει κάνει (ο Castro) αρκετά καλά για τους ανθρώπους του». Ή της Γεν. Διευθύντριας του Π.Ο.Υ. Margaret Chan, που σε μία επίσκεψή της στην Κούβα το 2014 έλεγε πως το σύστημα υγείας της Κούβας αποτελεί πρότυπο παγκοσμίως. «Αυτός είναι ο τρόπος για να πορευτούμε» δήλωνε.

Οι Κουβανοί πρέπει να κουβαλούν τα δικά τους μαξιλάρια και σεντόνιαγια την εισαγωγλη σε νοσοκομείο PanAm Post)
Οι Κουβανοί πρέπει να κουβαλούν τα δικά τους μαξιλάρια και σεντόνια για την εισαγωγή σε νοσοκομείο PanAm Post

Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα ή δύο συστήματα υγείας στην Κούβα αλλά τρία. Το πρώτο είναι για τους τουρίστες που πηγαίνουν στην Κούβα αναζητώντας ιατρική βοήθεια, ο ονομαζόμενος «ιατρικός τουρισμός». Οι τουρίστες πληρώνουν με συνάλλαγμα που δίνει οξυγόνο στη κυβέρνηση, ενώ οι εγκαταστάσεις που τους προσφέρονται είναι πραγματικά κορυφαίες: καθαρές, εξοπλισμένες, σύγχρονες. Μιλάμε για ένα «τουριστικό apartheid» όμως. Με ξεχωριστά ξενοδοχεία, ξεχωριστές παραλίες, ξεχωριστά εστιατόρια, ξεχωριστά τα πάντα.

Το δεύτερο σύστημα υγείας της Κούβας ανήκει στην ελίτ των Κουβανών, δηλαδή στο Κόμμα, τους στρατιωτικούς, τους καθεστωτικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες κλπ. Με άλλα λόγια την νομενκλατούρα της Κούβας. Και σε αυτό το σύστημα όπως με τους τουρίστες, οι παροχές είναι εξαιρετικές.

Και τελικά υπάρχει και το αληθινό σύστημα υγείας των κανονικών κατοίκων της Κούβας, το οποίο είναι άθλιο. Υπάρχει έλλειψη παντού, σε ιατρούς, στοιχειώδη ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και σε σεντόνια, χαρτί υγείας, πετσέτες κλπ. Απολύμανση δεν υπάρχει και οι ασθενείς αισθάνονται καλύτερα να νοσηλεύονται σπίτια τους παρά στα νοσοκομεία. Βασικά φάρμακα όπως η ασπιρίνη βρίσκονται σε έλλειψη. Το παραϊατρικό υλικό είναι ελάχιστο ή ανύπαρκτο. Οι ιατροί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν συνεχώς τα ίδια «αποστειρωμένα» γάντια μιας χρήσης. Και βέβαια οι ιατροί δεν ανήκουν σε αυτή την νομενκλατούρα. Ο μέσος μηνιαίος μισθός τους είναι τα 25 δολάρια.

Νοσήματα που βρίσκονται υπό εξαφάνιση στον αναπτυγμένο κόσμο, βρίσκουν κατάλληλο έδαφος στην Κούβα όπως φυματίωση, λέπρα, τύφος και δάγκειος πυρετός όπως περιγράφει ο εξόριστος ιατρός Dessy Mendoza Rivero- πρώην πολιτικός κρατούμενος, στο βιβλίο του «¡Dengue! La Epidemia Secreta de Fidel Castro.

Νεαρλη έγκυος γυναίκα περιμένει έξω από νοσοκομείο της Αβάνας Daniel Berehulak for The New York Times
Νεαρή έγκυος γυναίκα περιμένει έξω από νοσοκομείο της Αβάνας Daniel Berehulak for The New York Times

Όταν ανήλθε στην εξουσία ο F. Castro, η Κούβα ήταν μία από τις πιο αναπτυγμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής.  Ο δείκτης νεογνικής θνησιμότητας ήταν ο 13ος μικρότερος παγκοσμίως, καλύτερος από Γαλλία, Βέλγιο και Δυτ. Γερμανία. Στη κλειστή πια κοινωνία της Κούβας τα αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία και οι αυστηρές επιστημονικές μελέτες απλά δεν υπάρχουν. Παρόλα αυτά όμως η Κούβα εξακολουθεί να έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες νεογνικής θνησιμότητας. Το μυστικό? Το καθεστώς ενδιαφέρεται πάρα πολύ στο να κρατάει τον δείκτη αυτόν χαμηλά, γνωρίζοντας ότι ο υπόλοιπος κόσμος αναγνωρίζει σε αυτόν τον δείκτη το επίπεδο υγείας της χώρας. Στους Κουβανούς ιατρούς έχουν δοθεί οδηγίες να δείχνουν ιδιαίτερη προσοχή στον προγεννητικό έλεγχο. Η εγκυμοσύνη μιας γυναίκας παρακολουθείται στενότατα και στη παραμικρή υποψία ανωμαλίας ή ανησυχίας, η εγκυμοσύνη «διακόπτεται» (ο επιστημονικός τρόπος για την έκτρωση). Ο δείκτης εκτρώσεων στην Κούβα είναι τεράστιος, με αποτέλεσμα τον χαμηλό δείκτη νεογνικής θνησιμότητας. Με στοιχεία του 2010 έχουμε 30 εκτρώσεις ανά 1.000 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Ανάμεσα στις χώρες που επιτρέπουν τις εκτρώσεις, μόνο η Ρωσία έχει υψηλότερο δείκτη παγκοσμίως.

Η μόνη διαθέσιμη τουαλέτα σε νοσοκομείο της Αβάνας PanAm Post
Η μόνη διαθέσιμη τουαλέτα σε νοσοκομείο της Αβάνας PanAm Post

Περαιτέρω, όλοι οι ιατροί δουλεύουν για τη κυβέρνηση, δεν υπάρχει ιδιωτικός τομέας. Ένας από τους λόγους που υπάρχει έλλειψη ιατρών στην Κούβα είναι οικονομικός. Η κυβέρνηση της Κούβας λαμβάνει περίπου $2.5 δις το έτος εξάγοντας ιατρούς. Με τα τελευταία δεδομένα περίπου 50.000 Κουβανέζοι ιατροί εργάζονται σε 68 χώρες του εξωτερικού. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών εργάζονται στη Βενεζουέλα, με μια διακρατική συμφωνία του 2003 «Doctors for Oil». Οι Κουβανοί ιατροί εργάζονται στη Βενεζουέλα και η κυβέρνηση της Κούβας παίρνει για αντάλλαγμα 100.000 βαρέλια πετρελαίου ανά ημέρα. Στη Βραζιλία από το 2013-2015 υπήρχαν 14.000 αλλοδαποί ιατροί, οι περισσότεροι από την Κούβα. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας πληρώνει την Κουβανική κυβέρνηση περίπου $4.300 ανά μήνα για αυτές τις υπηρεσίες. Η επιλογή να δουλέψεις στο εξωτερικό είναι βέβαια εθελοντική. Όμως εάν δεν προσφερθείς, τότε χαρακτηρίζεσαι ως αναξιόπιστος και σταματά κάθε επαγγελματική σου εξέλιξη. Οι περισσότεροι ιατροί το βλέπουν σαν ευκαιρία να αποταμιεύσουν κάποια χρήματα, ενώ παράλληλα μπορούν να στέλνουν μεγάλους αριθμούς εμπορευμάτων στις οικογένειες τους, χωρίς δασμούς, που ασφαλώς αποτελεί έναν πολύ καλό λόγο να εργαστείς για 2 χρόνια στο εξωτερικό, ενώ, με λίγη τύχη (!) υπάρχει και η δυνατότητα μόνιμης φυγής στο εξωτερικό, αν και υπάρχουν υπάλληλοι της κυβέρνησης της Κούβας που παρακολουθούν και καταγράφουν τις κινήσεις τους. Μεταξύ 2006 και 2015, 7.177 Κουβανοί ιατροί ζήτησαν άσυλο στις ΗΠΑ. Όλοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως λιποτάκτες από τη κυβέρνηση της Κούβας.

Το 1980 ο Armando Valladares βρίσκονταν στο Harvard University μιλώντας σε φοιτητές. Είχε ζήσει 22 χρόνια σε γκούλαγκ της Κούβας και είχε γράψει το βιβλίο, Against All Hope (o Valladares συχνά αποκαλείται ο Κουβανέζος Solzhenitsyn). Του ανέφεραν λοιπόν οι φοιτητές τη γνωστή τριάδα: παροχή υγείας, μόρφωση και μαύροι. Τότε ο Valladares απάντησε με νόημα: «Είναι όλα ψέματα. Αλλά κι αν ακόμα ήταν αλήθεια: Μπορεί ένα κράτος να έχει όλα αυτά χωρίς δικτατορία, χωρίς τυραννία, χωρίς γκούλαγκ, χωρίς βασανιστήρια αλλά με ελευθερία?»

Στο δρόμο προς το Brexit…

Στο δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2016 οι Βρετανοί αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να χωρίσει ο δρόμος τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα τέσσερις μήνες μετά φαίνεται ότι αυτό δεν είναι μια και τόσο απλή διαδικασία. Όχι μόνο πλέον έχει φανεί η απουσία σχεδίου από τις δυνάμεις που ήθελαν την ανεξαρτησία από τις “αλυσίδες” των Βρυξελλών. Αλλά και οι θεσμικές τρύπες στο τρόπο που διεξήχθη το δημοψήφισμα ίσως προκαλέσουν την καθυστέρηση και ίσως ακόμα και την ματαίωση της εξόδου την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε μια αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως η Βρετανία που σέβεται τους θεσμούς, ακόμα και η διαδικασία ενός δημοψηφίσματος μπορεί να ακυρωθεί αν αντιβαίνει τις βασικές Συνταγματικές Αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το πολίτευμά της. Έτσι λοιπόν στο στάδιο που βρισκόμαστε τώρα τον πρώτο λόγο στην πορεία προς το Brexit έχει η Δικαιοσύνη.

Την 5η Δεκεμβρίου το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας θα συνεδριάσει για το εάν θα κάνει δεκτή την έφεση της κυβέρνησης στην απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου. Πράγματι, οι τρεις Δικαστές του Ανώτερου Δικαστηρίου αποφάσισαν ομόφωνα ότι η Πρωθυπουργός Theresa May μόνο μετά από ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο μπορεί να προχωρήσει στην ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της ΕΕ για την αποχώρηση μέλους. Οι ακροάσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο αναμένεται να διαρκέσουν τέσσερις ή πέντε μέρες και η τελική απόφαση να βγει την Πρωτοχρονιά. Αν η απόφαση είναι θετική τότε η διαδικασία αποχώρησης θα ξεκινήσει τον Απρίλιο του 2017. Εάν όχι, τότε θα έχουμε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων στο Βρετανικό Κοινοβούλιο που θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

aris01Σίγουρα με τα μέχρι τώρα δεδομένα είναι δύσκολο να προβλέψουμε την απόφαση. Οι δικαστές έχουν να επιλέξουν μεταξύ του σεβασμού της απόφασης ενός δημοψηφίσματος με καθαρό αποτέλεσμα από την μία και της Αρχής της Κυριαρχίας του Κοινοβουλίου που είναι ο θεμέλιος λίθος της Βρετανικής δημοκρατικής παράδοσης από την άλλη. Πάντως οι οιωνοί δείχνουν ότι το Ανώτατο Δικαστήριο κατά πάσα πιθανότητα θα στείλει τη μάχη του Brexit στη Βουλή των Κοινοτήτων, καθώς σε μια πρωτοφανή κίνηση για τα Βρετανικά χρονικά, προσκάλεσε τους νομικούς αντιπροσώπους της Σκωτσέζικης κυβέρνησης να συμμετάσχουν στη διαδικασία της 5ης Δεκεμβρίου. Οι Σκωτσέζοι νομικοί θα αναλύσουν ότι η έξοδος από την Ένωση θα πρέπει να γίνει μόνο μετά από ψηφοφορία του Κοινοβουλίου ώστε να μην παραβιαστούν οι Πράξεις της Ενώσεως του 1707 (οι Πράξεις της Ένωσης του 1707 είναι η Συνθήκη που εγκρίθηκε από το Αγγλικό και το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο και προέβλεπε την δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας). Επιπλέον θα προτείνουν στο Δικαστήριο να αναγνωρίσει και το δικαίωμα του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου να εγκρίνει την έξοδο από την ΕΕ καθώς το Brexit θα επηρεάσει μερικές από τις πιο βασικές αποκλειστικές αρμοδιότητές του.

Το ‘Δίκαιο’ του ‘Αγώνα’

Στη φράση το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ πάει κάθε φορά το μυαλό μου όταν βλέπω την άνεση με την οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καταπατά το ιδεολογικό της στίγμα. Ένα στίγμα, το οποίο οικοδομήθηκε με κόπο πάνω σε περπατημένα χιλιόμετρα σε αντι-ιμπεριαλιστικές πορείες, μαραθώνιες ‘ζυμώσεις’ σε κουτούκια μεταξύ τσίπουρου και τυροκαφτερής και στα εβδομαδιαία ιδεολογικά μαθήματα στις ΚΟΒ.

aris01

Αυτό ήταν το ρητό-απόφθεγμα που ένας καλός μου φίλος και μέλος της ΚΝΕ συνήθιζε να κλείνει τις ατέλειωτες ιδεολογικές διαμάχες μας όταν του τέλειωναν τα επιχειρήματα κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μας χρόνων.

Έτσι λοιπόν το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ επέβαλλε να χτίζουμε καθηγητές στα γραφεία τους κι ας ξέραμε μέσα μας ότι δεν ήταν σωστό…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ απαιτούσε να κάνουμε κατάληψη κι ας βλέπαμε ότι υποβαθμίζαμε τα πτυχία μας…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ επέτρεπε τη σιωπηλή συμμαχία με τους Δαπίτες κατά των μπαχαλάκηδων και έπειτα την καταδίκη των κατασταλτικών πρακτικών των ‘Κενταύρων’…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ επίτασσε τη νοθεία στα ψηφίσματα των Γενικών Συνελεύσεων με διπλοψηφίες κι ας λέγαμε ότι μαχόμαστε για τη Δημοκρατία…

Το ‘Δίκαιο του Αγώνα’ γίνονταν άλλοθι και για το φακέλωμα των πιο προσωπικών στοιχείων από την Καθοδήγηση οποιουδήποτε φοιτητή θα μπορούσαμε να εντάξουμε στις γραμμές μας, ακόμα και αν αυτός ήταν ο καλύτερος μας φίλος…

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μεγάλωσε και έμαθε την πολιτική ο Αλέξης Τσίπρας. Στις καταλήψεις, στα αμφιθέατρα και στις διαδηλώσεις ο Αριστερός Πρωθυπουργός μας διδάχθηκε ότι  η ταξική πάλη δεν είναι απλά μια ιδεολογία αλλά ένα φυσικό φαινόμενο. Οι προλετάριοι οφείλουν κάτω από τη σοφή καθοδήγηση της μαρξιστικής αυθεντίας να σπάσουν τις αλυσίδες τους. Και αυτός, ένας από τους πρωτοπόρους του λαϊκού αγώνα, είχε το δικαίωμα να παραβιάζει κάθε νόμο, να βάζει στην άκρη κάθε ηθικό φραγμό και με θράσος να εκμεταλλεύεται οποιοδήποτε μέσο θα τον έφερνε πιο κοντά στην εξουσία. Εξάλλου, όπως έμαθε και στα ιδεολογικά μαθήματα της ΚΝΕ, ο Λένιν δεν δίστασε να καθαρίσει μέχρι και τους ναύτες της Κροστάνδης που έγραψαν μερικές από τις πιο ηρωικές σελίδες στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Ποιός ο λόγος λοιπόν να πειθαρχούσε σε Αλαβάνους και Λαφαζάνηδες όταν η ιδεολογική συνέπειά τους αποτελούσε εμπόδιο μπρος στο ιστορικό πεπρωμένο της εγκαθίδρυσης μιας Αριστερής Κυβέρνησης;

Έτσι, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, η ευκαιρία για την κατάληψη της εξουσίας έστω και μέσω εκλογών αντί βίας (εδώ το πάθημα της Βάρκιζας προφανώς έγινε μάθημα!!), δεν θα πήγαινε χαμένη. Αυτός ο μπαρουτοκαπνισμένος ηγέτης του κινήματος είχε μάθει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Απλά αυτή τη φορά το τίμημα δεν ήταν το ψήφισμα μιας Γενικής Συνέλευσης στα αμφιθέατρα του κτιρίου ‘Γκίνη’, αλλά η κυβέρνηση μιας ταλαιπωρημένης χώρας. Και ήταν έτοιμος από καιρό να μην αφήσει τίποτα να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του. Εξάλλου όπως φάνηκε και στην πορεία, η διακυβέρνηση της Ελλάδας δεν διέφερε και πολύ από τα φοιτητικά χρόνια της αθωότητας.

Τότε κλείδωνε με πείσμα σχολεία και πανεπιστημιακές σχολές για να ζητήσει κι άλλα κονδύλια για την παιδεία. Τώρα απλά έκλεισε τις τράπεζες για να απαιτήσει δάνεια χωρίς όρους από την Συντηρητική Ευρώπη.

Τότε καλούσε στο πλευρό τους πάντες για να φαίνονται μαζικές οι πορείες, ακόμα και αυτούς που δεν θα έπαιρνε ποτέ μαζί του στο ρακομελάδικο με τις Συντρόφισσες. Τώρα απλά κανόνιζε να βλέπει τακτικά το Φώτη και να τον στύβει σα λεμόνι, ώσπου ξέχασε να σημειώσει το όνομά του στον ανασχηματισμό.

Τότε φρόντιζε μαζί με το Νίκο να κρατήσει στα χαμηλά αξιώματα της ΟΒας όποιον Σύντροφο είχε παραπάνω νοημοσύνη από αυτή που έπρεπε ώστε να μην γίνει απειλή για τη παντοδυναμία του. Τώρα απλά έστειλε τη Ζωή στη Προεδρία της Βουλής για να μην την έχει μέσα στα πόδια του και ‘για να τους τρελάνει όλους’.

Τότε κάλυπτε τους εμπρησμούς δημοσίων κτηρίων. Τώρα απλά προκάλεσε το ολοκαύτωμα της οικονομίας μιας ολόκληρης χώρας.

Αυτός είναι ο Πρωθυπουργός μας και το κρύο αίμα του δεν είναι παρά η συνέπεια της αποτυχίας του πνευματικού κόσμου της Ελλάδας. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράγωγο της Ελληνικής κοινωνίας της μεταπολίτευσης που έκλεινε τα μάτια μπρος σε κάθε είδους αριστερή ιδεοληψία που σάπιζε από μέσα τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της. Πράγματι, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποτελεί τίποτε παραπάνω από τον καθρέπτη χιλιάδων νέων με ανησυχίες και οράματα που το Ελληνικό κράτος παρέδωσε αμαχητί στους ινστρούχτορες της Αριστεράς. Στο όνομα μιας κατ’ επίφαση δημοκρατικότητας, η Ελληνική Δημοκρατία χάρισε ένα από τα πιο αξιόλογα κομμάτια της νεολαίας της, στους κομματικούς Καθοδηγητές που έπαιρναν την οργή, το ρομαντισμό και την απογοήτευση της και τα μετέτρεπαν σε στείρα διαμαρτυρία, οκνηρία και καταστροφή. Πόσο διαφορετική θα ήταν άραγε η τύχη της χώρας μας αν τα εκπαιδευτικά της ιδρύματα είχαν μάθει σε αυτές τις 42 χρόνων ‘χαμένες γενιές’ τις αρετές της δημιουργίας, της ελεύθερης σκέψης και της αριστείας;

 

ΑΡΗΣ ΗΛΙΑΣ

Πτυχιούχος Αγγλικού Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών, με μεταπτυχιακή ειδίκευση στο Διεθνές Ποινικό Δίκαιο και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Ληστρικός Προϋπολογισμός!

Στις 10 Δεκεμβρίου, λίγο μετά την δωδεκάτη, καθώς θα έχει τελειώσει και η ονομαστική ψηφοφορία επί του προϋπολογισμού, θα ακολουθήσει η συνήθης τελετή των αλληλοσυγχαρητηρίων των βουλευτών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Οι δεξιοαριστεροί θα συγχαίρουν τους μεν για την προστασία των λαϊκών συμφερόντων. Οι αριστεροδεξιοί θα συγχαίρουν τους δε για την συνεισφορά των στο ξεζούμισμα των πλουσίων μισθωτών, συνταξιούχων και λοιπών επί σφαγή αμνών.
Ολοι δε ομού, επειδή επιτυγχάνουν να παραμένουν ακόμη στις “έδρες” τους, εισπράττοντας τον παχυλό μισθό τους, τις αποζημειώσεις από την εικοσάλεπτη παρουσία τους στις επιτροπές, απολαμβάνοντας ασυλία, αφορολόγητο, συν βουλευτικό αυτοκίνητο, συν βενζίνη, συν μονάδες στο κινητό και στο ακίνητον, συν δύο-τρείς παρατρεχάμενους να πηγαίνουν τα ρούχα στο καθαριστήριο και τα ψώνια από τον ΑΒ συν το άγημα το οποίο φυλά το σπίτι του μεγάλου Φλαμπουράρη.
Τί είναι τα 3,3 δισεκατομμύρια αύξηση των φόρων τα οποία καταγράφονται ως νέα μέτρα στον προϋπολογισμό, τον οποίον με αγαστή σύμπνοια θα υπερψηφίσουν; Τί σημαίνει για τον συνταξιούχο ότι θα μειωθεί η σύνταξή του αλλά θα πληρώσει μεγαλύτερο φόρο αλληλεγγύης, για τον οποίο ουδείς γνωρίζει σε ποία τρύπα της ελλειμματικής διακυβέρνησης ρίπτεται;
Δύστυχοι μισθωτοί και συνταξιούχοι, οι οποίοι ως τον Δεκέμβρη 2014 είσασταν “τα χαϊδεμένα παιδιά” του Αλέξη. Υπέφερε μαζί σας, εξαιτίας της αναλγησίας της φιλελεύθερης κυβέρνησης Σαμαρά! Φέτος, θα πληρώσετε τον καφέ σας κάτι περισσότερο, τα φάρμακά σας κάτι περισσότερο, το φαγητό σας κάτι περισσότερο, την συνδρομητική σας τηλεόραση- τη μόνη σας διασκέδαση- κάτι περισσότερο, το κινητό σας τηλέφωνο κάτι περισσότερο, την βενζίνη σας και το πετρέλαιο για να ζεσταθείτε πολύ περισσότερο αλλά θα έχετε κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Είναι λίγο;
Κόψτε και το κάπνισμα και μη διανοηθείτε να το γυρίσετε στο “ηλεκτρονικό τσιγάρο”. Ανεβαίνει και αυτό. Οι νέοι φόροι πηγαίνουν“πακέτο” με νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, νέα “λουκέτα”, νέα αύξηση ανεργίας και επενδύσεις…αλλού. Η ύφεση το 2017 θα τσακίσει ό,τι απέμεινε. Αλλά Τσίπρας-Καμμένος, απτόητοι. Για την καρέκλα ρε γαμώτο!

Ελεύθερη Οικονομία, Δημοκρατική Πολιτεία