web analytics

ΥΠΟΤΑΓΗ του Μισέλ Ουελμπέκ

Έχετε ποτέ ευρεθεί σ’ αυτήν την περίεργα αντιφατική κατάσταση όπου, ενώ υπάρχει μία πληγή στο στόμα σας εσείς να νοιώθετε την «ανάγκη» να την σκαλίζετε διαρκώς, με αποτέλεσμα να ενδυναμώνεται ο πόνος;

Εάν στην θέση της πληγής τοποθετήσετε τον όρο «ισλαμιστές», τότε είναι απολύτως βέβαιον πως την θέση του διαρκούς σκαλίσματός της λαμβάνει επαξίως το τελευταίο βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ, «ΥΠΟΤΑΓΗ» (εκδόσεις Εστία, 2015).

 

%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ae

Στην ΥΠΟΤΑΓΗ δεν θα συναντήσετε καλλιτεχνικά σχήματα, έντεχνο λόγο, παρομοιώσεις, μεταφορές κλπ. Οι ήρωες δεν είναι πολλοί και αλληλοδιαπλεκόμενοι. Παρεκβάσεις με υψηλά νοήματα δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνον ζόφος, από την πρώτη παράγραφο μέχρι και την τελευταία φράση, στην οποία περιέχεται και η περιώνυμη ΤΙΣΙΣ, αφού βεβαίως έχουν προηγηθεί, με μία καλοστημένη ιστορία που πλέκει ο Ουελμπέκ η ΥΒΡΙΣ και η ΝΕΜΕΣΙΣ.

Το βασικό θέμα που πραγματεύεται ο συγγραφέας είναι η «ισλαμοποίηση της Δ. Ευρώπης». Ο τρόπος που το χειρίζεται εξαιρετικός. Παρακολουθούμε με δέος την διαδρομή του κεντρικού του ήρωα, καθηγητή ενός δευτεροκλασάτου πανεπιστημίου του Παρισιού, από μία μορφή εντελώς απολιτίκ, με μοναδικά ενδιαφέροντα το φαγητό και το σεξ, στην πλήρη «συνειδητοποίησή του», δηλαδή στην πλήρη ΥΠΟΤΑΓΗ του.

ΥΠΟΤΑΓΗ στο νέο, φρέσκο και ερχόμενο με ορμή, κομίζοντας πολλά και ενδιαφέροντα κοινωνικοπολιτικά στοιχεία, τα οποία υποστηρίζει σθεναρώς, δημιουργώντας έτσι Ιδανικά εντελώς διαφορετικά από τα υπάρχοντα στην Δύση και συνεπώς κερδίζοντας διαρκώς έδαφος σε μία κουρασμένη και γερασμένη Γηραιά Ήπειρο.

Όσοι έχουν την δυνατότητα να αντιλαμβάνονται τί έρχεται, απλώς (δια)φεύγουν. Καθόλου τυχαίο πως τον ρόλο αυτόν, τον δίνει ο Ουελμπέκ στην μοναδική γυναίκα, για την οποία εσκίρτησε κάπως η καρδιά του ήρωα, με καταγωγή από Ισραήλ, στο οποίο και καταφεύγει με την οικογένειά της, όταν πλέον γίνεται φανερό πως η ΥΠΟΤΑΓΗ χτυπάει την πόρτα όλων των άλλων. Οι συνειρμοί που γεννώνται σπάνε κόκκαλα!

Ο Ουελμπέκ δεν διεκδικεί δάφνες προφήτου, ασχέτως εάν κατά διαβολική (;) σύμπτωση συνέπεσε η πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του βιβλίου να είναι αυτή του μακελειού στο περιοδικό Charlie Hebdo! Προσπαθεί να αφυπνήσει τον βολεμένο καλοφαγά Ευρωπαίο, όχι όμως κατηγορώντας την ιδιοσυγκρασία και ιδεολογία του Ισλάμ, αλλά μάλλον δεικνύοντας μέσω αυτής τον δρόμο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε οι υπόλοιποι!

Δεν θα επεκταθώ. Ανεπιφύλακτα προτείνω να το διαβάσετε και να σκαλίσετε την «πληγή».

 

(Λίγα λόγια για τον συγγραφέα από τον συντάκτη του ιστότοπου)

 

michel-houelbecq

Ο Michel Houellebecq είναι μία από τις αιρετικές μορφές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1956 στο γαλλικό νησί Ρεϊνιόν του Ινδικού Ωκεανού και σήμερα ζει στο Παρίσι. Το 1994 δημοσιεύθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, το Extension du domaine de la lutte (μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Αλέξη Εμμανουήλ υπό τον τίτλο Η επέκταση του πεδίου της πάλης).

Το μυθιστόρημά του La Carte et le Territoire (Ελλην. έκδοση: Ο χάρτης και η επικράτεια, μετάφρ. Λίνα Σιπητάνου, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», Αθήνα 2011) εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 με το οποίο κέρδισε το πολύτιμο βραβείο Prix Goncourt.

Έχει δικαστεί για ρατσισμό λόγω της αναφοράς του στο Ισλάμ ως «η πιό ηλίθια θρησκεία» και έχει απολογηθεί λέγοντας: «δεν έχω δείξει τη παραμικρή περιφρόνηση για τους Μουσουλμάνους, αλλά έχω τη μεγαλύτερη περιφρόνηση για το Ισλάμ». Το δικαστήριο τον απάλλαξε.

 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει μια πρόσφατη συνέντευξή του (Σεπτέμβριος 2015) στο περιοδικό The Guardian.

Επίσημη ιστοσελίδα του Michel Houellebecq εδώ.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Γιατί μειώνονται διαρκώς τα έσοδα, παρά την εξαντλητική οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης;

Εάν είναι κάτι που μάθαμε πολύ καλά τούτη την περίοδο των Μνημονίων στη χώρα, είναι ασφαλώς να στεκόμαστε στις ουρές στις τράπεζες κάθε λίγο και λιγάκι αναμένοντας να πληρώσουμε κάποιον από τους πολλούς κι ευφάνταστους φόρους, που έπεφταν και συνεχίζουν να πέφτουν αδιαλείπτως επί των κεφαλών ημών..

Παρά ταύτα, τα έσοδα της Γενικής Κυβέρνησης βαίνουν ολοένα και μειούμενα, παρά τους πρόσφατους «πανηγυρισμούς» του οικονομικού επιτελείου για αύξησή τους το παρελθόν τρίμηνο (Ιουν.-Αυγ.2016), δοθέντος ότι, εάν συνυπολογίσει κανείς τις οφειλές του Κράτους προς τους ιδιώτες, οφειλές που μένουν παγωμένες σε παγόβουνο σαν κι αυτό που βύθισε τον Τιτανικό, τα πραγματικά έσοδα εξαφανίζονται!  Όμως, για ποιον λόγο εντέλει οι αυξημένοι φόροι δεν κομίζουν το ευκταίο αποτέλεσμα;

Στις αρχές του 1970 ο Arthur Laffer έκανε δημοφιλή μια παλιότερη θεωρία που μας δείχνει τα δημόσια έσοδα σε σχέση με την φορολογική κλίμακα. Η θεωρία αυτή σήμερα έχει το όνομα «καμπύλη του Laffer». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία (που είναι εδραιωμένη ανάμεσα στους οικονομολόγους), το κράτος μπορεί να έχει αύξηση εσόδων καθώς αυξάνει τη φορολογική κλίμακα, αλλά υπάρχει ένα σημείο «T» από το οποίο και μετά τα έσοδα θα μειώνονται ανεξάρτητα από την αύξηση στους φορολογικούς συντελεστές. Η θεωρία λέει ότι, καθώς αυξάνονται οι φόροι, ολοένα και λιγότεροι θα θελήσουν να δουλέψουν και να επιχειρήσουν, με αποτέλεσμα όταν το κράτος φτάσει να φορολογεί το 100% των κερδών, τα έσοδα να είναι μηδέν η δε ανεργία να έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη..

Ο Ronald Reagan ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι αυτή η θεωρία λειτουργεί. Με την ανάληψη της προεδρίας του, μείωσε τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές από το 70% στο 28% σε 7 χρόνια. Αρχικά, η ανάπτυξη εκτινάχτηκε στο 8.5% τα πρώτα πέντε τρίμηνα, παρέμεινε στο 3.5% για το υπόλοιπο της προεδρίας του και δημιουργήθηκαν 11 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα πρώτα 4 χρόνια!!. Επιπροσθέτως και παρά τις μειώσεις στους φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα του αμερικανικού προϋπολογισμού διπλασιάστηκαν την περίοδο 1980-1990 από $517 δις στα $1 τρις.

Παρόμοια δεδομένα έχουμε και από το ιρλανδικό οικονομικό θαύμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν πομπωδώς εισήλθαμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα μπορούσε να υπερηφανευτεί ότι δεν ήταν τελευταία στα πάντα. Η Ελλάδα περνούσε σε επιδόσεις την Ισπανία, Πορτογαλία και βεβαίως την Ιρλανδία. Το πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα τότε στην Ιρλανδία, μαρτυρούν τα τότε δεδομένα. Μεταξύ 1980 και 1986, οι συνολικές δαπάνες ως προς το ΑΕΠ στην Ιρλανδία αυξήθηκαν από το 54% στο 62% του ΑΕΠ. Το χρέος προς το ΑΕΠ αυξήθηκε από  87% στο 120%, καθώς οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ. Η δε ανεργία έφτασε  έως και το 18% το 1985.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει ένα βιβλίο για το τι έκανε η Ιρλανδία μετά από το 1985 για να ανακάμψει. Αυτό, όμως, που έκανε περισσότερο από όλα είναι να μειώσει τους φόρους στις επιχειρήσεις που σήμερα είναι στο 12,5%. Και σε αυτή την περίπτωση, η καμπύλη του Laffer λειτούργησε άψογα. Τα έσοδα αυξήθηκαν, η ανταγωνιστικότητα εκτινάχτηκε, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε πολύ περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και το χρέος του ΑΕΠ μειώθηκε στο 25% μέχρι και το 2007. (Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας με το φορολογικό μοντέλο. Τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας -που είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο- δεν έχουν καμία σχέση με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας αυτής. Άλλωστε τούτο αποδεικνύεται περιτράνως από το γεγονός ότι η Ιρλανδία, όταν εζήτησε, όπως η Ελλάς το 2010, την βοήθεια της ΕΕ και του ΔΝΤ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΕΤΥΧΕ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΒΕΒΑΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΣΩΤΗΡΙΑ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ!!! )

inflation-drop

Ένα άλλο παράδειγμα εφαρμογής της καμπύλης του Laffer, τα διαδραματίζομενα τυν περίοδο της Κρίσης στην αγορά αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Τα αυξημένα τέλη καθώς και η επιβολή των περιβαλλοντολογικών δήθεν τελών έχουν αποθαρρύνει πολλούς από το να έχουν αυτοκίνητο. Όσο περισσότεροι είναι οι φόροι, τόσο λιγότεροι θα είναι πρόθυμοι να τους πληρώσουν. Ναι μεν οι φόροι θα είναι αυξημένοι σε σχέση με πέρσι, διότι η αύξηση των τελών ήταν πολύ μεγάλη σε σχέση με το ποσοστό που παραδίδουν τις πινακίδες, αλλά οι παραδόσεις πινακίδων, που απετέλεσαν μαζικό φαινόμενο, θα συνεχισθούν και το 2016 και δεν αποκλείεται πριν τελειώσει το 2016, αυτοί που δεν θα θελήσουν πλέον να έχουν αυτοκίνητο να είναι πολλαπλάσιοι αυτών που έχουν προλάβει να παραδώσουν πινακίδες !

Εν ολίγοις, αν συνεχίσει η κυβέρνηση να προσπαθεί να βγάλει ξύγκι από τον Έλληνα φορολογούμενο, το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην είναι πρόθυμο πλέον να πληρώσει αυτά τα αυξημένα τέλη, με αποτέλεσμα, όσο και να αυξάνει τους φόρους το κράτος, τα έσοδα να είναι μειούμενα.

Συνεπώς, το πιο πιθανό είναι ότι έχουμε πλέον ξεπεράσει προ πολλού το σημείο «Τ«, όπως το είχε ξεπεράσει η Ιρλανδία μέχρι το 1985. Η διαρκής και κατακόρυφη μείωση των εσόδων από το 2009 μέχρι και χθες μάλλον έτσι μπορεί να ερμηνευθεί. Το πιο πιθανό είναι τα έσοδα να συνεχίσουν να πέφτουν και να τρέχουμε ν’ ανακαλύπτουμε νέους φόρους (ήδη συζητείται «περιουσιολόγιο», «καταθεσιολόγιο» και άλλα τέτοια μπαρουφοειδή) για να βρεθούμε εκ νέου σε αδιέξοδο κοκ

Ανακύπτει, ως εκ τούτου, ένα καίριο ερώτημα: ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΑΣ κ.κ.Τσακαλώτος και Σταθάκης και δη εις το αυτό αντικείμενο του Laffer, ΔΕΝ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΑ;;

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχουν τέτοιας εκτάσεως άγνοια επί του αντικειμένου τους. Επομένως ποια η αιτία της συνεχίσεως ασκήσεως μίας τέτοιας ανερμάτιστης πολιτικής στην Οικονομία; Διττή, κατά την ταπεινή μου γνώμη: αφενός μεν η παντελής ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ των κυβερνητικών στελεχών να κατανοήσουν έστω και στοιχειωδώς πώς λειτουργεί η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Οικονομία αφετέρου δε ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ των στελεχών αυτών, που επιμένουν στο πανταχόθεν βαλλόμενο σοσιαλκρατικό μοντέλο, παρότι αυτό είναι ακριβώς υπαίτιο για την δημιουργία της κρίσης!!

Είναι δε τέτοια η ΑΓΝΟΙΑ ή η «ηθελημένη» άγνοια των Κομμάτων της Αριστεράς που διάφορα μεγαλοστελέχη τους φωνασκούν από δίαυλο σε δίαυλο κι από «παράθυρο» σε «παράθυρο» μ αυτόν τον περισπούδαστο στόμφο του Μεσαίωνα, περί δήθεν ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ, ΕΝΩ, ΩΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΒΙΑΣΤΑ από τα πραγματικά περιστατικά, η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης θυμίζει έντονα Λένιν!!!! Η φιλελεύθερη οικονομική πολιτική ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΣΙΑΛΚΡΑΤΙΚΗ  ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΥΞΑΝΕΙ!! Απλά πράματα, για να μην ακούμε άλλο τα φληναφήματα των διαφόρων κρατιστών, αριστερών η και δεξιών (δυστυχώς…)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Κατά το 18μηνο που μας πέρασε η Κυβέρνηση του υπερήφανου καταληψία ακολούθησε συνταγή καταστροφής στην Οικονομία. Εντούτοις είναι πολλοί ακόμη που πιστεύουν ότι το Κράτος καλώς προσπαθεί ν’ αυξήσει τα έσοδά του, ώστε να μπορεί να ασκεί κοινωνική πολιτική!! Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται (ακόμη…) είναι ότι για μία κοινωνία, στην οποία ένα τεράστιο τμήμα της ΔΕΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ (άνεργοι, συνταξιούχοι, αργόμισθοι) και εξαρτάται οικονομικώς από το Κράτος, Η ΜΟΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ. Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΑΠΛΩΣ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΟΥ ΥΓΙΟΥΣ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Άγγελος Γ. Παπαδημητρίου

Δικηγόρος Αθηνών

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

Ελεύθερη Οικονομία, Δημοκρατική Πολιτεία