web analytics

Τι στο καλό ήθελαν να κάνουν;

“Ποτέ δεν κατάλαβα την στρατηγική της Ελλάδας…”

Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ

(σχετικά με τη Διαπραγμάτευση Τσίπρα/Βαρουφάκη, 21-08-2015)

Ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα μέτρα του τρίτου μνημονίου, το μεγάλο ερώτημα που παραμένει όσον αφορά στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι το τί ακριβώς ήθελαν να κάνουν. Γιατί ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης απέφυγαν μια γρήγορη συμφωνία που θα μας οδηγούσε στις αγορές; Γιατί έπρεπε οι Έλληνες να υπομείνουν ένα δυσβάσταχτο τρίτο μνημόνιο με μέτρα που κανένας από τους προηγούμενους δεν τόλμησε να υπογράψει; Γιατί πήγαμε σε ένα δημοψήφισμα που κανένας δεν κατάλαβε τί ψήφισε; Γιατί δεν προστατεύσαμε τις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις από τα capital controls;

"Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο" Αλέξης Τσίπρας (Συνέντευξη στο Περιοδικό Schooligans, 23-04-2008)
“Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο”
Αλέξης Τσίπρας
(Συνέντευξη στο Περιοδικό Schooligans, 23-04-2008)

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που καλούνται να απαντήσουν όσοι προσπαθήσουν να κατανοήσουν την περίοδο της περήφανης διαπραγμάτευσης. Είχε όντως αυταπάτες όπως δήλωσε ο Έλληνας Πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής το Μάιο του 2016; Ή απλά έκαναν λάθος εκτίμηση νομίζοντας ότι οι δανειστές θα εκβιάζονταν αν τους απειλούσαμε με έξοδο από το Ευρώ, όπως δήλωσε στην ΕΡΤ τον Αύγουστο του 2015 ο Γιάννης Δραγασάκης;

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τον ΣΥΡΙΖΑ και το τι πήγε στραβά και η χώρα μας δεν είναι αυτή τη στιγμή εκτός μνημονίων, θα πρέπει να κατανοήσουμε την κοσμοαντίληψη της ηγεσίας του κόμματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τα πρωτοκλασσάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μονάδες που ανδρώθηκαν και μεγάλωσαν με κομμουνιστικές αντιλήψεις και μαρξιστικά δόγματα. Τί θα πει αυτό; Ότι είχαμε να κάνουμε με ένα εντελώς νέο φαινόμενο στα πολιτικά χρονικά της Ελλάδας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν ήταν ένα καινούργιο ΠΑΣΟΚ που θα αξιοποιούσε τα αντι-δυτικά αισθήματα του Ελληνικού λαού για να ανέβει στην Εξουσία, αλλά μια ομάδα ανθρώπων που όντως στα πρόσωπα της Μέρκελ, του Ντράγκι και των υπόλοιπων Ευρωπαίων, έβλεπαν τον διεθνή καπιταλισμό τον οποίο έπρεπε να συντρίψουν. Κι αν οι συσχετισμοί δυνάμεων που έμαθαν να αναλύουν στα ιδεολογικά μαθήματα της ΚΝΕ κατά τη διάρκεια της νιότης τους δεν ήταν υπέρ τους; Τότε απλά θα αποδέχονταν ένα νέο Μπρεστ-Λίτοφσκ ωσότου οικοδομήσουν ένα παντοδύναμο Σοσιαλιστικό κράτος που αφού επικρατήσει εσωτερικά, θα πάρει τη ρεβάνς από τον ιμπεριαλισμό.

Η ψήφος της 25ης Ιανουαρίου του 2015 ήταν η ευκαιρία που για χρόνια περίμεναν οι ευαγγελιστές της Ριζοσπαστικής Αριστεράς καθώς περνούσαν τις μέρες τους ξέγνοιαστα στις ταβέρνες και στα ρακομελάδικα. Ενώ παράλληλα σχεδίαζαν το πως θα ανατρέψουν τον καπιταλισμό. Και όταν η Ιστορία τους έκλεισε το μάτι, ήταν έτοιμοι από καιρό να μην την αφήσουν να πάει χαμένη. Ακόμα κι αν το κόστος της ήταν να πάρει τρία Υπουργεία ο Πάνος Καμμένος, που οι ίδιοι ορκίζονταν ότι δεν θα συνεργάζονταν ποτέ μαζί του.

Έτσι λοιπόν, με όπλα τις για χρόνια μαρξιστικές μελέτες τους, την επαναστατική γυμναστική και τα ιδεολογικά μαθήματα της ΚΝΕ, ήρθε η ώρα που η Ριζοσπαστική Αριστερά πήρε τις τύχες του τόπου. Η στιγμή που ο Σοσιαλισμός θα επέστρεφε στο προσκήνιο και η ιστορία θα έπαιρνε εκδίκηση για την αδικία του 1989. Επιτέλους θα έδειχναν σε όλους ότι η μάνα του Στάλιν ήταν όντως έγκυος ξανά, όπως για χρόνια φώναζαν στις πορείες, καθώς περνούσαν βαριεστημένα από το Σύνταγμα και ενώ συζητούσαν σε ποιό κουτούκι θα κατέληγαν.

Βέβαια το αποτέλεσμα αυτής της συγκυρίας αποδείχτηκε κωμικοτραγικό σε κάθε του έκφανση.  Κωμικό για τις λύσεις που προτείνονταν, τραγικό για το λαό που τις βίωνε.

Σε κάθε περίπτωση αυτά ήξεραν, αυτά πρότειναν, αυτά έκαναν. Ειδικά στους μήνες της περήφανης διαπραγμάτευσης, οι πρακτικές της κυβέρνησης του Λένιν ήταν επί της ουσίας το εγχειρίδιο που προσπάθησε να ακολουθήσει και ο Αλέξης Τσίπρας. Το πρώτο πράγμα που χρειάστηκε ο Ρώσος επαναστάτης για να παγιώσει την εξουσία ήταν μετρητά ώστε να πληρώνει τακτικά τον στρατό των Μπολσεβίκων. Χαρτονομίσματα σε μεγάλη ποσότητα είχαν όμως μόνο οι τράπεζες. Και ο κεντρικός τραπεζίτης Ivan P. Shipov αρνούνταν πεισματικά να τους τα δώσει. Τι έκαναν τότε οι Μπολσεβίκοι; Μα τίποτα περισσότερο από αυτό που πρότεινε ο κύριος Λαφαζάνης για νομισματοκοπείο και η κυρία Κωνσταντοπούλου για τον κύριο Στουρνάρα. Περικύκλωσαν με στρατό και φορτηγά την κεντρική τράπεζα, πήραν τα μετρητά με τη βία και εκδίωξαν με απειλές τον Shirov καθώς ακολουθούσε τους νόμους του κράτους και όχι το Επαναστατικό Δίκαιο των Μπολσεβίκων.

Κατόπι αφού οι Επαναστάτες με την δύναμη των όπλων εξάντλησαν όλα τα αποθεματικά των τραπεζών αντιλήφθηκαν ότι οι τράπεζες δεν υπήρχαν απλά για να αποθηκεύει το κράτος και οι ιδιώτες μετρητά, αλλά είχαν και άλλες πιο χρήσιμες λειτουργίες. Μπορούσαν για παράδειγμα να εκδίδουν επιταγές ή να διατάσουν πληρωμές. Διαδικασίες που ήταν κομβικής σημασίας για την αγορά όπλων και πυρομαχικών από το εξωτερικό. Όμως το ειδικευμένο προσωπικό των τραπεζών είτε απεργούσε είτε αρνούνταν να τους βοηθήσει, και οι οπαδοί του Λένιν δεν είχαν τα προσόντα για το χειρισμό μιας τράπεζας. Τι έκαναν τότε οι Μπολσεβίκοι; Μα αυτό που πήγε να κάνει ο κύριος Τσίπρας και ο κύριος Παππάς ‘εκλεπτυσμένα’ με τη δίωξη στη κυρία Σταυρούλα Νικολοπούλου, γυναίκα του κύριου Στουρνάρα, όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να συνεργαστεί στην υπόθεση της Attica Bank και τη χρηματοδότηση του κύριου Καλογρίτσα. Οι Μπολσεβίκοι σε μια επιχείρηση αστραπή συνέλαβαν και έπιασαν όμηρους τις γυναίκες και τα παιδιά των τραπεζικών υπαλλήλων, ώστε οι τελευταίοι να συμμορφωθούν και να ακολουθήσουν τις επιταγές της Επανάστασης.

Βέβαια τα μετρητά που κατέσχεσαν, άρχισαν να τελειώνουν. Τότε οι κομισάριοι ανακάλυψαν ότι πολλοί ιδιώτες είχαν αποθηκεύσει των πλούτο τους στις θυρίδες των τραπεζών. Αρχικά προσπάθησαν να τις διαρρήξουν αλλά απέτυχαν.  Έδωσαν εντολή λοιπόν σε όλους τους κάτοχους θυρίδων να παρουσιαστούν στα τραπεζικά καταστήματα, ώστε οι κομισάριοι να ελέγξουν και να κάνουν κατάσχεση στα μετρητά και σε ότι θεωρούσαν ως αδικαιολόγητο πλούτο. Θα μου πείτε και τι σχέση αυτό με εμάς; Λοιπόν η αναπληρώτρια υπουργός οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη τον Ιούλιο του 2015 είχε προτείνει κρατικό έλεγχο στις θυρίδες των τραπεζών ώστε να μην βγουν μετρητά από αυτές. Και γιατί αυτό δεν είναι μια απλή σύμπτωση; Αν η σχέση σου με την οικονομία ξεκινά από τη βαθειά μελέτη της Οκτωβριανής επανάστασης και δεν πάει πέρα από αυτήν, είναι φυσικό οι λύσεις που θα προτείνεις να έχουν σαν αφετηρία τις πρακτικές του Λένιν. Σε κάθε περίπτωση η πρόταση της κυρίας Βαλαβάνη απορρίφθηκε. Ίσως η λενινιστική εμπειρία να έπαιξε και κάποιο ρόλο σε αυτό. Καθώς στη Ρωσία οι περισσότεροι κάτοχοι θυρίδων γύρισαν την πλάτη στις εντολές της κυβέρνησης και οι κομισάριοι άρχισαν να κάνουν οργανωμένες διαρρήξεις στα Ρωσικά θησαυροφυλάκια των τραπεζών. Μια διαδικασία που κράτησε επτά ολόκληρα χρόνια, εξαιτίας της έλλειψης γνώσεων των επαναστατών ακόμα και στην παραβίαση χρηματοκιβωτίων.

Η Επιτροπή Ταξινόμησης Πολύτιμων Αντικειμένων των Μπολσεβίκων ποζάρει με περηφάνεια ανάμεσα σε κατεσχεμένα από ιδιωτικές θυρίδες, εκκλησίες και σπίτια. Πολλά έργα τέχνης ανεκτίμητης αξίας καταστράφηκαν γιατί οι Επαναστάτες τα έλιωσαν ώστε να πάρουν τον χρυσό και το ασήμι για να το πουλήσουν στις Ευρωπαικές αγορές. (Ιούνιος 1923, Πηγή: Hoover Institute Archives, Stanford University)
Η Επιτροπή Ταξινόμησης Πολύτιμων Αντικειμένων των Μπολσεβίκων ποζάρει με περηφάνεια ανάμεσα σε κατεσχεμένα από ιδιωτικές θυρίδες, εκκλησίες και σπίτια. Πολλά έργα τέχνης ανεκτίμητης αξίας καταστράφηκαν γιατί οι Επαναστάτες τα έλιωσαν ώστε να πάρουν τον χρυσό και το ασήμι για να το πουλήσουν στις Ευρωπαικές αγορές.
(Ιούνιος 1923, Πηγή: Hoover Institute Archives, Stanford University)

Κάτω από αυτές τις συνθήκες το Ρωσικό τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε. Αυτό είχε σαν συνέπεια όχι μόνο την φυγή και των τελευταίων ξένων επενδυτών που είχαν απομείνει, αλλά κυρίως τη μετανάστευση στο εξωτερικό του πιο ειδικευμένου και μορφωμένου εργατικού δυναμικού της χώρας, με αποτέλεσμα τα εργοστάσια να αδυνατούν να παράγουν αγαθά. Το ίδιο φαινόμενο  γνωστό σαν brain drain, παρατηρήθηκε και στην Ελλάδα μετά την επιβολή των capital controls και της αστάθειας που προξένησαν. Όσοι εργαζόμενοι με προσόντα ήταν ακόμα εδώ, έψαξαν την τύχη τους έξω. Το πιο συνταρακτικό όμως είναι η ομοιότητα των μεθόδων του Αλέξη Τσίπρα με αυτές του Βλαντιμίρ Λένιν στον τομέα της προπαγάνδας. Οι Μπολσεβίκοι του 1917, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015, έλεγαν με θράσος στο εσωτερικό ότι η οικονομική κατάρρευση που βίωνε ο λαός δεν οφείλονταν στις καταστροφικές πολιτικές τους αλλά σε μια μεγάλη συνωμοσία των ξένων κέντρων κατά των λαού τους που τόλμησε να σπάσει τις καπιταλιστικές αλυσίδες.

Η άλλη πηγή πλούτου που οι Ρώσοι επαναστάτες θέλησαν να απαλλοτριώσουν ήταν η εκκλησιαστική περιουσία. Όταν προσπάθησαν να το κάνουν στα πρώτα στάδια της Επανάστασης, βρήκαν πολλές αντιδράσεις κυρίως από τον κόσμο της υπαίθρου που αντιστάθηκε σθεναρά. Οπότε ο Λένιν σε αυτό το σημείο διέταξε τη σύσφιξη των σχέσεων με την Εκκλησία. Όμως το 1921 μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου και της οικονομικής πολιτικής των μπολσεβίκων, η Ρωσική ύπαιθρος βίωνε την καταστροφή. Χιλιάδες Ρώσοι χωρικοί αντιμετώπιζαν την ανέχεια, ενώ χιλιάδες πέθαιναν καθημερινά εξαιτίας του λοιμού. Ο Λένιν δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη καθώς πίστευε ότι οι εξαθλιωμένοι αγρότες πλέον δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν στα στρατεύματα του. Και είχε δίκιο. Έτσι αφού έντεχνα εμπόδισε μέχρι και ελάχιστη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια να φτάσει στην Ρωσική ύπαιθρο, κήρυξε τον πόλεμο κατά της Εκκλησίας. Τότε κανείς Ρώσος δεν είχε το ηθικό να προστατέψει τα Ιερά του και ο πλανήτης μας βίωσε μια ανυπολογίστου ζημιάς πολιτιστική καταστροφή με τις λεηλασίες και τους εμπρησμούς χιλιάδων εκκλησιών και μοναστηριών. Γνωρίζοντας λοιπόν τα παραπάνω ιστορικά γεγονότα καθώς και τις κομμουνιστικές καταβολές του Πρωθυπουργού, όσοι νομίζουν ότι ο Τσίπρας προσκύνησε τον Ιερώνυμο καλό θα κάνουν να το ξανασκεφτούν. Ο Νίκος Φίλης στο Υπουργείο Παιδείας δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να τεστάρει τα αντανακλαστικά της Εκκλησίας. Το σίγουρο είναι ότι μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ νιώσει αρκετά ισχυρός και την κοινωνία πλήρως φτωχοποιημένη, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα διστάσει να προχωρήσει σε ένα νέο γύρο.

Τέλος, ίσως το πιο χαρακτηριστικό κοινό σημείο μεταξύ της “Άνοιξης της Αθήνας” και της Οκτωβριανής Επανάστασης είναι η κρυφή στήριξη που τους έδειξαν πολλές Ευρωπαϊκές δυνάμεις και ιδιαίτερα η Γερμανία. H Αυτοκρατορία του Κάιζερ και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης χαράσσοντας μια στρατηγική μικροσυμφέροντος και όχι μακροπρόθεσμων στόχων, έδωσαν στους Μπολσεβίκους το απαραίτητο οξυγόνο που χρειάζονταν για να παγιωθούν εσωτερικά.

Γερμανοί Αξιωματικοί καλωσορίζουν το Λέον Τρότσκυ κατά την άφιξη του στο Μπρεστ-Λιτόφσκ. (8-1-1918)
Γερμανοί Αξιωματικοί καλωσορίζουν το Λέον Τρότσκυ κατά την άφιξη του στο Μπρεστ-Λιτόφσκ.
(8-1-1918)

Την ίδια τακτική ακολούθησε και η σύγχρονη Γερμανική εξωτερική πολιτική στις σχέσεις της με τον Αλέξη Τσίπρα. Όχι μόνο τράβηξαν το χαλί του Αντώνη Σαμαρά λίγο πριν η χώρα μας βγει στις αγορές, αλλά ανέχθηκαν και όλες τις παράλογες απαιτήσεις του Τσίπρα κατά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου. Μπρος στο δέλεαρ του Υπερταμείου, η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σόιμπλε επέτρεψαν την υπογραφή ενός προγράμματος που βασίζεται σε φόρους και όχι σε μεταρρυθμίσεις. Ένα πρόγραμμα που από τη μεριά της Ελληνικής κυβέρνησης στόχευε μόνο στην εξασφάλιση της νομενκλατούρας της Πρώτης Φοράς Αριστερά. Ευτυχώς όμως, ακόμα και κάτω από αυτές τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, η Ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2016 έχει τις δημοκρατικές δικλείδες ασφαλείας για να γλυτώσει από τη μοίρα που επέβαλλαν οι Μπολσεβίκοι στο Ρωσικό λαό. Ίσως βέβαια είμαστε απλά τυχεροί γιατί είχαμε να κάνουμε με Μπολσεβίκους των τσιπουράδικων και όχι με τους σκληροτράχηλους επαναστάτες του Λένιν.

Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει… αριστερά!

%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b101Αποδείχτηκε περίτρανα τι σημαίνει “Αριστερά”. Όχι πως ήταν άγνωστο. Αλλά τώρα ο κόσμος το βίωσε. Το εμπέδωσε. “Αριστεία ίσον ρετσινιά, για αυτόν που δεν μπορεί να πρωτεύσει, “Κάτω τα χέρια από το δημόσιο”, για όποιον δεν μπορεί να επιχειρήσει να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. “Φορολογείστε τους έχοντες” εννοώντας τον ιδιωτικό τομέα, για όποιον δεν μπορεί να παράξει πλούτο, να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Και για όσους παρασιτούν, προσβλέπουν στις αρπαχτές ή καιροφυλακτούν για μια θέση μετακλητού στα κομματικά τους στρατόπεδα, ας γκρεμοτσακιστεί  η χώρα αρκεί να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα.

Ας μην κρύβονται άλλο. Η οπισθοδρομική τους νοοτροπία, η καταστροφική τους συνείδηση, η ισοπεδωτική θεώρηση των πραγμάτων, η εξίσωση προς τα κάτω, έχει περίτρανα ξεσκεπαστεί. Και η αντίδρασή τους σε όλες αυτές τις αριστερές ιδέες που μόνο την καταστροφή προσφέρουν σαν όραμα για την κοινωνία, μία και μόνο. Φασίστες.

Ο κόσμος της δεξιάς, που θέλει να βλέπει ανθρώπους που παλεύουν να δημιουργήσουν, βασιζόμενοι στον κόπο τους και στη σκληρή προσπάθεια, που νοιάζονται για την πρόοδο της χώρας μέσω της προσωπικής τους προόδου, που θεωρούν τη μόρφωση και την προσωπική τους εξέλιξη πολύτιμη και απαραίτητη για να διεκδικούν, θεωρούνται προδότες, φασίστες, φιλελέδες.

Λες και όλοι αυτοί που δεν ασπάζονται τις ιδέες τους θέλουν να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα γύρω μας. Να χαίρονται με εικόνες βίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να επιθυμούν την εξαθλίωση της κοινωνίας. Μα αυτοί οι ίδιοι, οι αγαπητοί σύντροφοι έχουν τελικά κάνει σημαία την εξαθλίωση της κοινωνίας. Πολεμούν τους εργοδότες ενώ γνωρίζουν ή έπρεπε να γνωρίζουν πως αν αυτοί καταρρεύσουν οι πρώτοι που θα υποστούν τις συνέπειες θα είναι οι εργαζόμενοι. Πως με το άγχος και το βάρος της ευθύνης αυτών, ζουν χιλιάδες οικογένειες. Πως αυτοί είναι που συντηρούν μισθούς και συντάξεις με την πληρωμή των φόρων τους. Πολεμούν οτιδήποτε όμορφο, αξιόλογο, αξιοκρατικό. Η εικόνα και μόνο της κυβέρνησhς μαρτυρά τον ιδεοληπτικό και κακόμοιρο τρόπο σκέψης τους. Και την οποία εικόνα θέλουν να δώσουν και στην ίδια την πατρίδα μας. Να τη μετατρέψουν σε μία άσχημη, μίζερη, υπανάπτυκτη χώρα, χωρίς σκοπό, στο έλεος των δυνατών, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα μας σύρουν στο γκρεμό της πραγματικής εξαθλίωσης, προσπαθώντας να μεταθέσουν τις ευθύνες στους άλλους, τους κακούς, τους φασίστες, τους φιλελέδες. Τους διαφεύγει όμως τούτο. Οι άξιοι και δουλευτάρηδες δε χάνονται. Αυτοί θα βουλιάξουν.

Η Παράνοια ενάντια στην Λογική!

img_1648Αν οι σύγχρονοι Έλληνες κάναμε πράξη μόνο τα μισά από αυτά που έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας, τότε σίγουρα θα ζούσαμε με ηθική, κοινωνική και πολιτική ευδαιμονία. Αλλά γιατί απορώ; Για κάποιους σύγχρονους Έλληνες (καλύτερα θα έλεγα ανθέλληνες), δεν πρέπει να θαυμάζουμε, να υμνούμε και να ασπαζόμαστε τον πολιτισμό, την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Νωπή ακόμα στη μνήμη μας η απάρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων, από τον προ-ανασχηματισμού υπουργό Παιδείας.
Είναι πραγματικότητα πάντως πως αυτή η χώρα γέννησε και τον Λεωνίδα, αλλά και τον Εφιάλτη. Γιατί όμως οι νέοι μας να ταυτίζονται τόσο πολύ με τον Εφιάλτη και όχι με τον Λεωνίδα; Γιατί, δυστυχώς στην Ελλάδα επικρατεί η αριστερή «λογική», η «λογική» της κατάληψης, η «λογική» της παρανομίας, η «λογική» της αναρχίας και φυσικά τα τελευταία δύο χρόνια και η χαοτική οικονομική «λογική» με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και το πιο συγκλονιστικό είναι πως αυτή η αριστερή «λογική» υπάρχει και επιβιώνει σε μια χώρα που ασπάζεται τόσο τις αρχές της δημοκρατίας, όσο και τις θεμελιώδεις έννοιες της δικαιοσύνης, της αξιοκρατίας και της ισότητας, που τόσο πολύ πολεμούν όλοι αυτοί που δεν αγαπούν την πατρίδα μας και δεν επιθυμούν την πρόοδο της.
Το να δηλώσει κάποιος ότι είναι αριστερών πεποιθήσεων, θεωρείται από την κοινή γνώμη επίτευγμα ανεξάρτητα βέβαια από την οικονομική του επιφάνεια και από την καταγωγή του. Βίλες στην Εκάλη, ακίνητα, τεράστια χρηματικά ποσά στην τράπεζα, μηδενική εργασιακή προϋπηρεσία είναι χαρακτηριστικά μιας μεγάλης μερίδας των αριστερών απλών Ελλήνων αλλά και των πολιτικών, που κατά τα άλλα είναι κατά του φιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποίησης και της φτωχοποίησης της μεσαίας τάξης και υπέρ των αιώνιων αγώνων για την καταπολέμηση της φτώχειας. Από την άλλη μεριά το να δηλώσει κάποιος ότι είναι δεξιών πεποιθήσεων, θεωρείται από την κοινή γνώμη έγκλημα και ντροπή ανεξάρτητα και πάλι από το κοινωνικό-οικονομικό του υπόβαθρο, ειδικά δε αν δεν έχεις μια βίλα και μερικά εκατομμύρια στην τράπεζα απορεί για τον λόγο που υπερασπίζεσαι τη δεξιά και γενικά τον φιλελευθερισμό. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν την παράνοια που επικρατεί σε αυτή τη χώρα και τον εκφυλισμό της κοινής λογικής. Αυτή ακριβώς η παράνοια, δηλαδή το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά στις αρχές του 2015, μιας κυβέρνησης που αν την αφήναμε να ολοκληρώσει τις δεσμεύσεις της και το έργο της, τώρα στα τέλη του 2016 θα είχαμε βγει από το μνημόνιο με πραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Το κατάλαβαν αυτό οι αριστεροί επαναστάτες και έριξαν τα πυρά τους κατά της ίδιας τους της χώρας ουσιαστικά, μόνο και μόνο για να μην αναλάβει την εξουσία η Νέα Δημοκρατία και την επόμενη τετραετία, γιατί μετά την επιτυχία της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, η νίκη θα ήταν δεδομένη.
Τώρα λοιπόν, που η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει φέρει τα πάνω κάτω στην οικονομία, στην υγεία, στην παιδεία και εν γένει σε ολόκληρη την κοινωνία γιατί δεν μιλά κανείς; Γιατί δεν ξεσηκώνεται κανείς; Πώς και δεν έχει καεί η μισή Ελλάδα; Πού είναι εξαφανισμένοι οι ψηφοφόροι της; Γιατί τα ΜΜΕ δεν αφηνιάζουν με τις πολιτικές εξελίξεις την στιγμή που η κυβέρνηση αποπειράθηκε να κλείσει σχεδόν όλα τα κανάλια; Η απάντηση… Η Αριστερά προσπάθησε και δεν τα κατάφερε!!! (Ναι ναι πραγματική απάντηση μιας γνωστής μου).
Όσο αφήνουμε την αριστερά ηθικά ανεξέλεγκτη και όσο ντρεπόμαστε να δηλώσουμε δεξιοί και φιλελεύθεροι σε τούτη εδώ τη χώρα τίποτα δεν θα λειτουργήσει σωστά. Είναι η κατάλληλη στιγμή να απομυθοποιήσουμε την αριστερά αποδεικνύοντας την οπισθοδρομική «λογική» της σε όλα τα επίπεδα. Οι τσάμπα επαναστάτες πρέπει να «πεθάνουν» για να μην αμαυρώνουν τους πραγματικούς αγώνες και τις θυσίες των Ελλήνων στα χρόνια της κρίσης. Η Ελλάδα θα αναστηθεί όταν «πεθάνουν» οι Εφιάλτες ή αλλιώς αν θέλετε οι ανθέλληνες και όταν «αναστηθούν» οι Λεωνίδες ή αλλιώς οι πατριώτες. Δημοκράτης είναι αυτός που δρα ως ελεύθερος στο σημείο που δεν παραβιάζει την ελευθερία του άλλου, αυτός που μιλά μέσω του διαλόγου και όχι της οχλαγωγίας, αυτός που γνωρίζει και αποδέχεται πως η παρανομία τιμωρείται και αυτός που καταπολεμά την αναρχία γιατί αποτελεί τον άμεσο κίνδυνο για την διάβρωση της δημοκρατίας. Οι λύσεις βρίσκονται στην κοινή λογική και οι κακόβουλες ενέργειες στην παράνοια!

Περί ιερού απεργιακού δικαιώματος, δικαιώματος του συνέρχεσθαι και λοιπών φληναφημάτων

img_1647Σε περίοδο 8ετούς οικονομικής κρίσης, σταδιακώς μετατρεπομένης σε γεωπολιτική, χρήσιμο είναι να ανατρέξουμε στα αυξημένης τυπικής ισχύος συνταγματικά κείμενα, προκειμένου να διαπιστώσουμε αν πράγματι υπάρχει «αδιαπραγμάτευτο» απεργιακό δικαίωμα, δικαίωμα του συνέρχεσθαι, καθώς και απεριόριστο δικαίωμα συνδικαλιστικής δράσης.

Η απάντηση είναι αρνητική.

Ακόμη και με την επίκληση «εσωτερικού» εχθρού και όχι «εξωτερικής επιβουλής κατά της Χώρας», αναφαίρετο προκύπτει το δικαίωμα της νομίμως εκλεγμένης Κυβέρνησης να αναστείλει ατομικές ελευθερίες.

Ο “εσωτερικός εχθρός” είναι κατά κύριο λόγο ο πολιτικός, ο ιδεολογικός εχθρός, ο οποίος θεωρείται επικίνδυνος για την κρατική εξουσία, όχι όμως ένοχος. Για το λόγο αυτό, αντιμετωπίζεται μόνο προληπτικά και όχι κατασταλτικά.

Ευτυχώς, διαπιστώνεται ότι σε όλες τις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες ο χαρακτηρισμός του “εσωτερικού εχθρού” απαντάται ιδιαίτερα διευρυμένος.

Η διεύρυνση της έννοιας του “εσωτερικού εχθρού” (Μάνεσης:Συνταγματική Θεωρία και Πράξη 1954-1971, Τεύχος Α’, Εκδ. Σάκκουλα Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 552 – 555) καθιερώνει στην κυριολεξία μια βασική διάκριση ανάμεσα σε πολίτες εχθρούς και σε πολίτες φίλους της εξουσίας”.

Απαντάται έτσι το ερώτημα αν υπάρχει συνταγματική προστασία του απεργιακού δικαιώματος, του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και του συνδικαλιστικού δικαιώματος.

Όχι, δεν υπάρχει.

Υποχρέωση της Κυβέρνησης είναι η θεμελίωση λόγου κλονισμού της εσωτερικής ασφάλειας της Χώρας και η ύπαρξη αυξημένης πλειοψηφίας 180 βουλευτών.

Η όξυνση του μεταναστευτικού, η αδυναμία υλοποίησης διεθνών υποχρεώσεων της Χώρας επι 8ετία, η διαταραχή των σχέσεων της Χώρας με το Αλβανικό Κράτος, η ευθεία προβολή εδαφικών βλέψεων του Τουρκικού Κράτους έναντι της Ελληνικής Επικράτειας, η διαταραχή των σχέσεων της Χώρας με το σύνολο των διεθνών εταίρων της, η παραγγελία αεροπλανοφόρου από την Τουρκία με δυνατότητα μεταφοράς πληθώρας αποβατικών ελικοπτέρων και αυτονομία 50 ημερών, η πιθανότητα κατάρρευσης της συμφωνίας Ευρωπαικής Ένωσης – Τουρκίας, η βέβαιη προβολή ανταπαιτήσεων της Άγκυρας στο Αιγαίο λόγω της επερχόμενης ευρείας αυτονομίας των Κούρδων, αποτελούν το εκρηκτικό μείγμα, το κατάλληλο για την στοιχειοθέτηση και εξωτερικής επιβουλής κατά της Χώρας, αλλά και εσωτερικού κινδύνου διασάλευσης της δημόσιας τάξης.

Είναι βέβαιο ότι και η παρούσα Κυβέρνηση, αν διέθετε την απαραίτητη πλειοψηφία των 3/5 του Κοινοβουλίου θα επιχειρούσε την προσφυγή στο εξαιρετικό δίκαιο του άρθρου 48 του ισχύοντος Συντάγματος.

Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις Καμμένου, τον Νοέμβριο του 2015 περί των στρατιωτικών δυνατοτήτων διαφύλαξης της εσωτερικής ασφαλείας.

Αστοχία δε πρώτου μεγέθους αποτελεί ο αποκλεισμός των δυνατοτήτων του άρθρου 48 του ισχύοντος Συντάγματος από την Νέα Δημοκρατία, την Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Η οποία γνωρίζει καλά ότι δεν υπάρχει καμμία απολύτως πιθανότητα εξόδου από την διεθνή επιτήρηση, χωρίς να εφαρμόσει ιδιαιτέρως αντιδημοφιλή μέτρα για την επαναφορά της κρατικής και δημοσιονομικής βιωσιμότητας.

Τα οποία δεν μπορούν να ληφθούν ούτε με το ΠΑΜΕ στους δρόμους, ούτε με τον Φωτόπουλο στα μπαλκόνια.

Χρήσιμη θα είναι, πλέον, η αναζήτηση του μαγικού αριθμού 180, στόχου απόλυτα ρεαλιστικού, δυναμένου να επιτευχθεί χωρίς την εμπλοκή της αντισυστημικής Χρυσής Αυγής στο εκπονητέο σχέδιο εθνικής ανόρθωσης.

Σε διαφορετική περίπτωση το χάος καιροφυλακτεί.

 

ΚΗΝΣΩΡ

Η φούσκα της Χρυσής Αυγής


img_1633Κάποια στιγμή περί τα τέλη Σεπτεμβρίου 2013, ο Αντώνης Σαμαράς, συνεντευξιαζόμενος ως Πρωθυπουργός στους «New York Times», είχε χαρακτηρίσει την Χρυσή Αυγή «φούσκα που θα σκάσει» λέγοντας μεταξύ άλλων πως τα μέλη της δεν είναι «ιδεολογικοί οπαδοί», αλλά έχουν προσχωρήσει στο Κόμμα καθοδηγούμενοι από ένα αίσθημα «αντί-συστημικής» απόγνωσης απέναντι στην διαρκώς αυξανόμενη δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματός του, ανέκαθεν συμφωνούσα απολύτως. Πράγματι ένα Κόμμα που υπάρχει από τας αρχάς της δεκαετίας του 1980 και που στις μύριες όσες εκλογικές διαδικασίες ελάμβανε συνήθως ποσοστό κάτω του 0,15%, πανελλαδικώς, ενδυναμώθηκε «παράλογα» την τελευταία εξαετία ασφαλώς εξαιτίας της «απόγνωσης» των πολιτών, για την οποία πάντως τεράστια ευθύνη έχει αυτό τούτο το υπάρχον συστημικό πολιτικό προσωπικό!
Εκεί που διαφωνούσα και συνεχίζω να διαφωνώ είναι βεβαίως στα της «φούσκας που θα σκάσει». Μάλλον επρόκειτο περί ευχής, στα πλαίσια μίας συνεντεύξεως, γεγονός άλλωστε που απεδείχθη και στις εκλογικές αναμετρήσεις εφεξής. Λογικόν, μιας και η άποψη περί φούσκας δεν έχει απολύτως κανένα ιστορικό έρεισμα. Η ιστορική πραγματικότητα αποδεικνύει το εντελώς αντίθετον!
«Φούσκα που θα σκάσει» εθεωρείτο από τους πλέον εγκύρους πολιτικούς αναλυτές της μεσοπολεμικής Γερμανίας και το εργατικό σοσιαλιστικό κόμμα, μετέπειτα γνωστότερο ως Εθνικοσοσιαλιστικό. Ουδείς έδιδε σημασίαν στον κοντό αυστριακό λοχία πολλώ δε μάλλον όταν, στην προσπάθειά του να επιβάλει πραξικόπημα, το Κόμμα του διαλύθηκε και ο ίδιος εσύρθη σε δίκη και τελικώς φυλακίστηκε, όπου, φυλακισμένος, ενεπνεύσθη και την Βίβλο των απανταχού ακολούθων του, το «MEIN KAMPF». Η «φούσκα» όμως που δημιούργησε, γιγαντώνετο, αργά αλλά σταθερά και τούτο με απόλυτη ευθύνη του τότε πολιτικού προσωπικού της Γερμανίας αλλά και των συμμάχων οι οποίοι, κατά τρόπον απαράδεκτο, είχαν επιβάλει διά της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ντροπιαστικά μέτρα σε βάρος του απλού λαού.
Ανεργία, πληθωριστικό χρήμα, ανέχεια, φτώχεια, έλλειψη ουσιωδών πρώτων υλών, έλλειψη θέρμανσης, έλλειψη φαρμάκων, αρρώστιες: αυτά αντιμετώπιζαν τότε οι Γερμανοί. Αν εξαιρέσουμε το πληθωριστικό χρήμα (λόγω ευρώ και μόνον), κατά τα άλλα θεωρώ πως οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές!!
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η «φούσκα» γιγαντώθηκε τόσο πολύ που ΕΣΚΑΣΕ ΤΕΛΙΚΩΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ, αφήνοντας πίσω της περί τα 50 εκατομμύρια νεκρούς!

Η «φούσκα» αυτή δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Η «φούσκα» αυτή αντιμετωπίζεται με παραγωγή Πολιτικής. Τέτοιας μάλιστα ποιότητας και μορφής, που να αποδεικνύει στον χειμαζόμενο αυτή την ώρα μέσο Έλληνα, που εκ των πραγμάτων θέλγεται από «φούσκες» ότι υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ. Τοσούτω μάλλον όταν, στην σημερινή ιστορική συγκυρία, ο Έλλην θαυμαστής του Αδόλφου δεν έχει μόνο ένα αδελφό Κόμμα στην Ευρώπη, όπως ήταν αυτό του Μουσολίνι, αλλά πάρα πολλά, ισχυρά και παντού!

 

ΑΓΓΕΛΟΣ Γ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Ελεύθερη Οικονομία, Δημοκρατική Πολιτεία